روز جهانی کوهستان، و جشنواره‌ی کوه‌نوشته‌ها
ساعت ۸:۱٩ ‎ب.ظ روز ٢٠ آذر ۱۳٩٥ : توسط : عباس محمدی

این یادداشت در خبرآنلاین هم کار شده است.

کوه‌ها نه تنها زاینده‌ی آب، بلکه به خاطر شرایط متفاوت اقلیمی که در ترازهای ارتفاعی و در چین و شکن دامنه‌های خود دارند، زادگاه گونه‌های متنوع گیاهی و جانوری نیز هستند. این تنوع زیستی، به همراه گوناگونی سیمای محیط های کوهستانی، پدید‌آورنده‌ی محیط زیست‌هایی غنی با چشم‌اندازهای پرجاذبه است. کوه‌ها، سرزمین قوم‌های گوناگون و بستر تنوع فرهنگی، همچنین از بزرگ ترین و مهم‌ترین تفریحگاه‌های انسانی هستند.

از سال 1382 (2003) سازمان ملل، روز یازدهم دسامبر را روز جهانی کوهستان اعلام کرده است. هدف این بوده که  آگاهی در مورد اهمیت کوه‌ها در چرخه‌ی زیست افزایش یابد؛ فرصت‌ها و محدودیت‌ها در توسعه‌ی اقتصادی و اجتماعی منطقه‌های کوهستانی برجسته شود؛ و یک همبستگی پدید آید که موجب ارتقای وضع مردم کوه‌نشین و محیط زیست‌های کوهستانی شود.

سازمان کشاورزی و خواربار ملل متحد (FAO) که هماهنگ‌کننده‌ی روز جهانی کوهستان است، موضوع یا شعار امسالِ این روز را «فرهنگ‌های کوهستانی: نکوداشت گونه‌گونی و بَرکشیدن هویت(1)» اعلام کرده که منظور از آن، ارج نهادن بر هویت و تنوع فرهنگی‌ای است که مردمان کوه‌نشین حامل آن هستند. کوه‌ها میزبان جامعه‌هایی با فرهنگ و سنت‌های دیرین، و مهد غنای باورنکردنی زبان‌ها، محل شکل‌گیری معماری‌های شگفت‌آور، نماد‌هایی برای ادبیات، سینما، موسیقی، سنت‌های شفاهی، و همچنین موضوع چندین جشنواره‌ی فیلم بوده و هستند.

سرچشمه‌ی رودها که رگ‌های زندگانی‌بخش این سرزمین اند، و آبشخور همه‌ی جنبه‌های زیست و فرهنگ در ایران، کوهستان است. همچنین، بخش عمده‌ی زیستگاه‌های حیات وحش و منطقه‌های حفاظت‌شده نیز کوهستانی یا وابسته به کوهستان است. نیازی به دقت و جستجوی بسیار نیست؛ در همین روزهای پاییزی، همه‌ی کشاورزان (این فراهم‌کنندگان خوراک ما) و دیگر کوشندگان آبادانی کشور، و همه‌ی دل‌نگرانان این آب و خاک، چشم به کوه‌ها دارند تا پوش برف را بر آن‌ها ببینند. چرا که این کوه‌ها با بارش‌هایی که نگاه می‌دارند، «مایه‌ی حیاتِ» ما و دیگر زیستمندان را برای روزها و ماه‌های خشک و طولانی سال فراهم و اندوخته می‌کنند.

کوهستان‌‌ها، امروزه نیز همچنان حیات‌بخش سرزمین ایران و در عین حال بستر تنوع فرهنگی در خور توجه کشور هستند: قوم‌هایی با آداب و پوشاک و شیوه‌های معیشت متنوع، زبان‌ها و نیم‌زبان‌های بسیار، موسیقی‌های دل‌انگیز، دست‌بافته‌ها و دیگر صنایع دستی کم‌مانند، و همچنین با تجربه‌های ارزشمند در بهره‌برداری و حفظ منابع طبیعی، در کوه‌ها و کوهپایه‌های ایران می‌زیند.

گروه‌هایی از کوه‌نوردان ایرانی، از سیزده سال پیش به مناسبت روز جهانی کوهستان، همایش‌ها و برنامه‌های دیگر مانند پاک‌سازی کو‌ه‌ها، مشارکت در طرح‌های درخت‌کاری و بذرپاشی، و کار رسانه‌ای با هدف حفاظت از کوه‌ها را اجرا کرده اند. از جمله می‌توان اشاره کرد به انجمن کوه‌نوردان ایران که از ابتدای شکل‌گیری (1378) ضمن پرداختن به  امر کوه‌نوردی، حساسیت ویژه‌ای به موضوع حفظ محیط‌های کوهستانی داشته و توانسته است کوه‌نوردان ایرانی را تا حد زیادی حول این مساله هم‌سو کند. با کوشش‌ها و پیگیری‌های اعضای این انجمن، نهادهای مردمی دیگری هم شکل گرفته اند که به شکلی کم و بیش تخصصی، به موضوع‌های دیگر مانند دیده‌بانی کوهستان، یا معرفی کتاب‌ها و مقاله‌های مرتبط با کوه‌نوردی و حفاظت کوهستان (کوه‌نوشته‌ها) می‌پردازند.

دومین دوره‌ی جشنواره‌ی دوسالانه‌ی کوه‌نوشته‌ها، امسال هم مانند دوره‌ی نخست (1393) در روز جهانی کوهستان (21 آذر) برگزار می‌شود. هدفِ این رویداد فرهنگی که با موضوع امسالِ روز جهانی کوهستان نیز تناسب دارد، تشویق کوه‌نوردان به مستندسازی بهتر کارهایشان، ارتقای دانسته‌های لازم برای پیمایش کوه‌ها، و نوشتنِ بیشتر درباره‌ی محیط زیست کوهستان است.


1- Mountain Cultures: celebrating diversity and strengthening identity



 
یکشنبه 21 آذر؛ جشن روز جهانی کوهستان
ساعت ٧:٤٠ ‎ق.ظ روز ۱٥ آذر ۱۳٩٥ : توسط : عباس محمدی

تجدید دیدار کوه‌نوردان، تجدید پیمان برای حفاظت از کوهستان، و قدردانی از پدیدآورندگان مطالب کوه‌نوردی و مربوط به حفاظت کوهستان در دومین «جشنواره‌ی کوه‌نوشته‌ها»



 
نشست داوران جشنواره‌ی کوه‌نوشته‌ها
ساعت ٥:٢٥ ‎ق.ظ روز ۱۳ آذر ۱۳٩٥ : توسط : عباس محمدی

در روز 9 آذر ماه از ساعت 2 تا 8 بعد از ظهر، نخستین نشست داوران جشنواره‌ی کوه‌نوشته‌ها با حضور داوران: پرستو ابریشمی، اردشیر منصوری، دکتر مظفریان، عبدالله اشتری، عباس ثابتیان، عباس محمدی، و مشاوران: پرویز امرایی (رییس هیات مدیره‌ی انجمن) و جواد نظام‌دوست (رییس پیشین انجمن غارنوردان) برگزار گردید.

دراین نشست، درباره‌ی شاخص‌های داوری بحث شد و تعدادی از کتاب‌ها و مقاله‌ها از میان حدود یکصد اثری که به دبیرخانه‌ی جشنواره رسیده، مورد ارزیابی قرار گرفت. در روزهای آینده، داوران به صورت جداگانه به محل دفتر انجمن خواهند آمد و به آثار رسیده امتیاز خواهند داد. همچنین در این مورد، نشست مشترک دیگری در روز یکشنبه 14 آذر از ساعت 2 بعد از ظهر برگزار خواهد شد.


 
کوه‌پیمایی زمستانی به مناسبت روز جهانی کوهستان
ساعت ٥:٠٧ ‎ق.ظ روز ٩ آذر ۱۳٩٥ : توسط : عباس محمدی

19 آذر 1395

کوه‌پیمایی زمستانی در لواسان

به مناسبت روز جهانی کوهستان(11 دسامبر/ 21 آذر)

همراه با آموزش کوه‌پیمایی، محیط‌زیست و آشنایی با لواسانات

 

راهنما: نادر ضرابیان

سرپرست: آزاد بهادری، امید بختیاری

 

  • حرکت از تهران: راس ساعت 6.30 صبح(حداقل 15 دقیقه زودتر در محل قرار حاضر باشید)
  • رسیدن به تهران:  حداکثر تا ساعت 9 شب

 

 برنامه و خدمات:

  • برنامه‌ریزی و هماهنگی اجرای سفر، بیمه‌ی سفر و مسوولیت مدنی، آموزش محیط‌زیست، آموزش طبیعت‌گردی و کوه‌پیمایی، هزینه بلیت‌ حمل و نقل توریستی با توجه به ظرفیت
  • هزینه:  50 هزار تومان
  •  ثبت‌نام: لطفا برای ثبت‌نام با شماره  09366033912 (آقای امید بختیاری) تماس بگیرید.
  • مهلت ثبت‌نام: تا 15 آذر 1395؛ اولویت با افرادی است که زودتر ثبت‌نام می‌کنند و ظرفیت محدود است.

 

شرایط سفر:


ادامه مطلب را مطالعه کنید
 
21 آذر؛ دومین جشنواره‌ی کوه‌نوشته‌ها
ساعت ۸:٥٧ ‎ب.ظ روز ٦ آذر ۱۳٩٥ : توسط : عباس محمدی

بنیاد محمدی‌فر، در سال 1391 با پیشنهاد و سرمایه‌گذاری داود محمدی‌فر (متولد 1310) از کوه‌نوردان و کوه‌نویسان باسابقه‌ی ایران، و با همکاری با انجمن کوه‌نوردان ایران شکل گرفت.

هدف این بنیاد، تشویق و معرفی نویسندگان و مترجمان و ناشرانِ کتاب‌ها، مجله‌ها، و مقاله‌هایی است که در زمینه‌ی کوه‌نوردی یا موضوع‌های مرتبط با حفاظت محیط کوهستان، به صورت کاغذی یا در فضای مجازی،  منتشر می‌شود. بنیاد، هر دوسال یک بار در روز جهانی کوهستان در «جشنواره‌ی کوه‌نوشته‌ها» شماری از کتاب‌ها و مقاله‌های برگزیده را معرفی و از پدیدآورندگان آن‌ها تقدیر می‌کند. یکی از اصول اعلام‌شده‌ی هیات امنای اولیه‌ی بنیاد (عباس محمدی، عباس ثابتیان، افسر فراحی شاندیز) این است که جشنواره‌ی کوه‌نوشته‌ها صورت مسابقه ندارد و در آن کارهای «برتر» معرفی نمی شوند، بلکه از «برگزیدگان» به نمایندگی همه‌ی کسانی که در راه ارتقای فرهنگ کوه‌نوردی و حفاظت کوهستان قلم زده اند، سپاسگزاری و به آنان تندیس، لوح سپاس، و جایزه‌ی نقدی داده می‌شود.

نخستین دوره‌ی این جشنواره، در بیستم آذر 1393 (11 دسامبر 2014) در تهران برگزار شد. دومین دوره‌ی جشنواره، مانند دوره‌ی نخست، در روز جهانی کوهستان (11 دسامبر) که امسال برابر است با 21 آذر، برگزار می‌شود.

در این دوره، شمار در خور توجهی مقاله و کتاب به دبیرخانه‌ی جشنواره فرستاده شده که این امر بیانگر توسعه‌ی فرهنگ «کوه‌نویسی» است و رویکرد امیدوارکننده‌ی دغدغه‌مندان کوه‌نوردی و کوهستان را نشان می‌دهد.


 
کوه صُفّه‌ی اصفهان، گرفتار در چنگال شهرداری!
ساعت ٧:٥٢ ‎ق.ظ روز ٦ آذر ۱۳٩٥ : توسط : عباس محمدی

کوه و آب را در فرهنگ‌های کهن جهان، و از جمله در فرهنگ پربار ایرانی، زاینده و بالنده و همچون آتش دارای گوهره‌ای پرجوش، و حتی پایداری زمین را متکی بر آن دانسته اند؛ در بُندَهِش آمده است: «زمین را قرار بر کوه است. هرمزد [آفریننده‌ی بزرگ]، آتش را در کوه نهاد و کوه‌ها را از گوهر آتش برویانید. زمین چونان تخمی است که مرغکی هنوز در آن باشد. هرمزد رودها را از البرز تازانید...»(1). در قرآن مجید، کوه‌ها نشانه‌هایی شایسته‌ی اعتنا و ژرف‌نگری خوانده شده اند: أفلا ینظُرون ... إلی الجبال کیف نُصِبت و إلی الأرض کیف سُطِحت (آیا کوه‌ها را نمی‌بینند که چگونه برافراشته اند و به زمین نمی‌نگرند که چگونه گسترده است- الغاشیه 19 و 20). و در فرهنگ عامیانه‌ی ما کوه‌ها با صفت‌هایی که نشانگر قداست و بزرگی و پاکیزگی است، خوانده شده اند: شاه الوند، شاهوار، سلطان ساوالان، تخت سلیمان، پیر علمدار، قلعه‌دختر، کوه الله‌اکبر، و همین صفّه و صدها نام دیگر مانند این‌ها. با چنین پیشینه‌ی گرانسنگی که کوهستان در فرهنگ ما دارد، جای شگفتی است که چگونه مدیران کشور این‌همه حرمت‌شکنی‌ را بر کوه‌های این سرزمین روا می‌دارند!

کوه صُفّه در جنوب اصفهان که همانند زاینده‌رود یکی از چشم‌اندازهای ارجمند این شهر تاریخی است، چونان دیگر کوه‌های کشور در معرض ستم ناشی از کوته‌بینی و سودجویی است؛ صفّه، هم زاینده‌ی آب، هم زیستگاه انواع گیاهان و جانوران، و هم جایگاه آثار انسانیِ کهن است. اما این کوه باشکوه، از چند سال پیش گرفتار آفت «شهری‌سازیِ پدیده‌های طبیعی» شده است؛ پدیده‌ای که از بی‌مهری و بی‌خردی مدیرانی برمی‌آید که از یک‌سو ارزش ذاتیِ سامانه‌‌های به‌هم‌پیوسته‌ی طبیعی- تاریخی را درک نمی‌کنند، و از سوی دیگر توسعه‌ی اقتصادی را تنها در چارچوب تنگ بهره‌مندی چند ساله‌ی خود و گروهِ یاران‌شان می‌بینند.

کمیته‌ی میراث جهانی یونسکو، یکی از انواع «چشم‌انداز» را آن نوعی می‌داند که در آن، استمرار زندگی انسانی با شکل‌گیری ویژگی‌های معنوی و فرهنگی همراه است و با این رویکرد، از سال 1992 منطقه‌هایی را که دربرگیرنده‌ی برهم‌کنش چشم‌گیر انسان و طبیعت بوده، به عنوان «چشم‌اندازهای فرهنگی» به رسمیت شناخته و کشورها را به ثبت و حفاظت آن‌ها و تبدیل‌شان به جاذبه‌ی گردشگری ترغیب کرده است(2). صفّه، دارای تمامی آن ویژگی‌هایی است که می‌توان برای یک «چشم‌انداز سرزمینی» برشمرد؛ اثری طبیعی که نقشی برجسته در پدید آوردن خاطره‌های جمعیِ یک جامعه‌ی انسانی با تاریخ کهن داشته است. اما، گویا مدیران شهر اصفهان «حفاظت» را یکسره فراموش کرده و درک‌شان از گردشگری، به ساخت مجتمع تجاری و شهرِبازی و باغ وحش، و عَلَم کردن اسباب‌بازی‌های زمختی همچون تله‌کابین محدود شده، و شناخت‌شان از محیط زیست به کاشت درختان غیربومی وناسازگار با اقلیم تنزل یافته است!

دستکاری سنگین شهرداری اصفهان در صفّه، درهم‌تنیدگی کم‌مانندِ طبیعت و تاریخ را با پیشینه‌ی هزار و چندصد ساله‌اش در این کوه مخدوش کرده، و این میراث فرهنگی- طبیعی را به تفریحگاهی بی‌کیفیت بدل ساخته که در آن کسب و کار کوته‌بینانه حرف اول را می‌زند(3). این کوه، می‌تواند بی‌نیاز از این همه ساخت و ساز، نورپردازی افراطی، و کاشت گل و چمن و درختان ناسازگار با اقلیم، هزاران سال دیگر بی هیچ هزینه‌ای کارکرد طبیعی خود را که همانا تولید آب و فراهم ساختن محیط زیست برای ده‌ها گونه‌ی گیاهی و جانوری است، داشته باشد و در عین حال برای انسان‌ها نیز تفرجگاهی باشد که در آن ‌بتوانند با آرامش کوه‌پیمایی و سنگ‌نوردی کنند، یا بقایای ارزشمند شاهدژ را بر فراز قله ببینند. چنین کوهی در کنار چنین شهر تاریخی‌، هم شکل‌دهنده‌ی یک «خاطره‌ی جمعی» برای شهروندان است و هم می‌تواند جاذبه‌ای جهانی باشد در خدمت درآمدزایی پایدار به نفع شهر. اینک اما، شهرداری اصفهان با تحمیل میلیاردها  تومان هزینه‌ بر دوش مردم، چشم‌انداز طبیعی کوه صُفّه را با تاسیسات شهری مخدوش کرده، آرامش آن را با صدای بلندگوها و خودروها از میان برده، و با تله‌کابین به حریم اثر تاریخی شاهدژ به شدت آسیب رسانده است. چنین بی‌سلیقگی در اجرای طرح‌های تجاری، از سوی شهرداریِ معروف‌ترین و پرجاذبه‌ترین شهر ایران، چه معنایی دارد؟! آیا جز این است که افرادی بی‌صلاحیت و بیگانه با فرهنگ بر منصب‌هایی جای گرفته اند که جایشان نیست؟ و آیا نه این که طرحی در کار است تا سلیقه‌ی مردم را به گونه‌ای تغییر دهند که گردشگری، به سوار شدن بر تله‌کابین و ماشین‌سواری و شکم‌بارگی در خوراکخانه‌ها تنزل یابد؟!

ساخت و سازهایی که (با توجه به خیزی که شهردای برداشته) ممکن است در بلندای کوه صفّه و حریم آن گسترش یابد، می‌تواند اثر منفی بر «چشم‌انداز فرهنگی» میدان نقش جهان (ثبت شده در فهرست میراث‌های جهانی) یا پهنه‌های دیگری از شهر که چنین قابلیتی را دارد، داشته باشد. چند ماهی است که دوستداران فرهنگ و طبیعت اصفهان به مخالفت جدی با شهری‌سازی کوه صفّه برخاسته اند و جا دارد که مسوولان بلندپایه‌ی کشور (در ریاست جمهوری، سازمان میراث فرهنگی، سازمان حفاظت محیط زیست، مجلس، ...) و همچنین اهل فرهنگِ سراسر کشور، در همراهی با این گروه از هم‌میهنان، به جلوگیری از تخریب بیشتر این چشم‌انداز ارزشمند اصفهان همت گمارند.

 

پی‌نوشت

1) نقل از: قرشی. امان‌الله. آب و کوه در اساطیر ایران، انتشارات هرمس، 1380، ص 149 . در این کتاب به تفصیل درباره‌ی «زنده و زاییده و زاینده» دانستن کوه‌ها در فرهنگ کهن هند و اروپایی بحث شده است؛ به‌ویژه بنگرید به فصل 5

http://nationalgeographic.org/encyclopedia/landscape  تارنمای نشنال جیوگرافیک:(2

3) کسانی که در زمینه‌ی بوم‌سازگان شکننده‌ی کوهستان پژوهش داشته اند، غالبا از «گردشگری انبوه» (mass tourism) به عنوان یکی از عامل‌های برهم زننده‌ی ثبات زیست‌بومی کوهستان، تهدید کننده‌ی اجتماعات زیستی و انسانی، نابودکننده‌ی منابع آب، آسیب‌زننده به محیط زیست طبیعی و فرهنگی، و مانند این‌ها یاد کرده اند. بنگرید به اشاره‌های هنریک مجنونیان، درک دنیستون، مهراج موتو، آنی ویلنوو و... در کتاب حفاظت محیط کوهستان، ترجمه و تالیف هنریک مجنونیان، محمد دانش، هادی غبرایی، پرستو میراب زاده. انتشارات سازمان حفاظت محیط زیست، 1387، صص 58، 89، 187، 234، و... .


 
زنده‌یاد یحیایی؛ یک نظامی خوب در کوه¬نوردی ایران
ساعت ۸:٠۳ ‎ق.ظ روز ۳ آذر ۱۳٩٥ : توسط : عباس محمدی

این یادداشت را پس از درگذشت زنده‌یاد عبدالباقی یحیایی در سال 1380 نوشتم که در گاهنامه‌ی شماره‌ی 5 انجمن کوه‌نوردان (خرداد 1381) چاپ شد.

عبدالباقی یحیایی در 28 مهرماه 1299 در تهران متولد شد. او دوستدار کوه و طبیعت بود، و از همین رو پیوسته به کوه­نوردی و اسکی می­پرداخت. یحیایی تحصیلات نظامی داشت و در ارتش خدمت می­کرد، در دورانی که مسوولان ورزش کوه­نوردی بیشتر از میان نظامیان گزینش می­شدند، او از کسانی بود که این شرط را داشت، و علاوه بر آن، به لحاظ علاقمندی شخصی و خلق و خوی پسندیده، خدمات قابل توجهی به ورزش کوه­نوردی (و اسکی) کرد. می­توان گفت تمامی کوه­نوردانی که با او برخورد داشته­­اند یا شرح خدمات او را شنیده­اند، از او به نیکی یاد می­کنند.

یحیایی در سال 1320 یک باشگاه ورزشی به نام آریا تاسیس کرد که بعدا به باشگاه کاوه تغییر نام یافت. این باشگاه در رشته­های ورزشی کشتی و فوتبال فعالیت داشت.

 

با توجه به نوشته­های محسن محسنین، به نظر می­رسد که یحیایی در «مرکز آموزشی نظامی برای ورزش­های زمستانی و کوه­نوردی» که پس از سال1320 در پادگان «رودبار قصران» تشکیل شد، آموزش دیده بود. یکی از کارهای این مرکز، تشکیل گروه­های نجات و تجسس بود. نخستین گروه از این نوع، در سال1327 به ماموریت اعزام شد تا به جستجوی هواپیمایی که با پنج سرنشین آمریکایی در حوالی کوه کینو (شمال خوزستان) سقوط کرده بود، بپردازد. سروان یحیایی، در این ماموریت همراه با سروان خاکبیز، غیر نظامی گیلان­پور، و سربازان وظیفه آوانس مگردون، ماناواز میکائیلیان و علی بقایی بود. کوه­پیمایی بسیار طولانی آنان (که 11 روز- 22 بهمن تا 3 اسفند- برای رسیدن به لاشه­ی هواپیما به طول انجامید)، شاید نخستین برنامه­ی جدی کوه­نوردی در زمستان باشد که در ایران اجرا شده است. این افراد برای پایین آمدن از شیب­ها و عبور از دره­های پر برف، از چوب اسکی استفاده می­کردند(1).

در سال 1327، سروان یحیایی در مسابقه­ی اسکی افسران پادگان مرکز، در رشته­ی 6 کیلومتر استقامت، رتبه­ی نخست را به­دست آورد(2).


ادامه مطلب را مطالعه کنید
 
مسوول آلودگی هوا کیست؟
ساعت ۱٠:٤٢ ‎ب.ظ روز ٢٩ آبان ۱۳٩٥ : توسط : عباس محمدی

 هر سال هزاران ایرانی بر اثر عوارض ناشی از آلودگی هوا می‌میرند، و میلیون‌ها تن دیگر دچار انواع بیماری‌های جسمی و ناراحتی‌های روانی و عقب‌ماندگی‌های ذهنی می‌شوند. مدیران شهرها و همه‌ کسانی که در قوای سه‌گانه‌ی کشور مسوولیت دارند، از آلودگی می‌گویند اما وضع همچنان خطرناک است. گو این که به نظر من (به استناد دیده‌هایم از کوه‌های شمال تهران، و آمارهای رسمی) در دو سه سال اخیر هوا کمی بهتر شده و دست‌کم دود و سیاهی‌ها کم‌تر به چشم می‌خورد، اما باید گفت که اگر در یکی از کشورهای پیشرفته، وضع هوا یک‌دهمِ این هم خراب بود، قطعا مسوولان (در درجه‌ی اول: شهردارانِ) بسیاری استعفا می‌دادند یا برکنار و محاکمه می‌شدند.

گفته‌های مسوولان و تمام مشاهده‌ها حکایت از این دارد که بیش از هفتاد درصد آلودگی هوای شهری مانند تهران، بر اثر شدآمد خودروها و موتور سیکلت‌ها است. اما هیچ اراده‌ی جدی در میان شهرداری‌ها، قانون‌گزاران، و دولت برای محدود کردن اساسی خودروهای شخصی وجود ندارد، و خودروها و موتورها بدل به حاکمان غدّار و خونریز شهرها و جاده‌ها شده اند. آیا این، تاثیر لابی خودروسازان وطنی و واردکنندگان قدرتمند خودرو و موتورسیکلت است؟ آیا نتیجه‌ی تلقین سازمان‌یافته‌ی این پندار به مردم است که هر کس باید یک خودروی شخصی داشته باشد؟ آیا اثر شهرسازی‌های نادرستی است که فاصله‌ی خانه‌ها تا محل کار را تا ده‌ها کیلومتر افزایش داده؟ آیا به خاطر این است که گروه‌هایی نمی‌خواهند سامانه‌ی حمل و نقل همگانی به شکل رضایت‌بخشی گسترش یابد؟ آیا اراده‌ای در کار است که مردم را در هر شبانه‌روز چندین ساعت گرفتار راه‌بندان‌ها کند تا فرصت پرداختن به مشکلات اجتماعی را نداشته باشند؟ آیا نتیجه‌ی القای این تصور نادرست است که کارخانه‌های خودروسازی اشتغال‌آفرین‌های بسیار خوبی هستند؟

به نظر می‌رسد که هر کدام از این فرض‌ها تا حدی درست اند! دست پنهانی در کار است که موضوع پیشگیری از آلودگی هوا را تا آن‌جا پیش نبرد که کم‌ترین تاثیری بر فروش خودروهای شخصی داشته باشد! تجربه‌ی یکی دو روز «زوج و فرد» کردن خودروهای مجاز به رفت و آمد نشان داده که در این حال هم هوا بسیار بهتر می‌شود و هم رفت و آمد اتوبوس‌ها و تاکسی‌ها روان‌تر می‌شود که نتیجه‌ی آن رسیدن راحت‌ترِ همه به کارهایشان است. اما نمی‌گذارند که این تجربه‌ی عالی دائمی شود و یا با اصلاحاتی، فراگیر گردد! چون اگر مردم ببینند که می‌توان با وسایل همگانی راحت‌تر رفت و آمد کرد، کم‌تر خودروی شخصی خواهند خرید.

طرح‌های تخیلی مانند این که موتور خودروها باید اصلاح شود، یا معاینه‌ی فنی خودروها در دوره‌های کوتاه‌تری صورت گیرد، با توجه به انواع تحریم‌هایی که کشور ما با آن روبرو است؛ با توجه به فسادهای اداری (که امکان می‌دهد با پول برگه‌ی معاینه‌ی فنی بگیرید)؛ و با توجه به این که در پیشرفته‌ترین کشورها با کارآمدترین خودروها هم باز مشکل راهبندان‌ها و آلودگی و گرم شدن زمین برقرار است، به هیچ جا نخواهد رسید. موعظه‌های اخلاقی برای مردم که از وسیله‌ی شخصی کم‌تر استفاده کنند، نیز تاثیر بسیار کمی دارد، چرا که مسوولیت اصلی متوجه دارندگان قدرتِ قانون‌گزاری و اِعمال قانون است. تنها راه برای قابل تنفس کردن هوای شهرهای بزرگ، محدود کردن جدی امکان شدآمد خودروها و موتورهای شخصی است. راه‌های آن هم بسیار ساده و در دسترس است... اگر بخواهند و بگذارند!


یادداشت‌های مرتبط:
روزگار تهران‌، همان‌ است که بود (همشهری 30/10/1387)
هوای آلوده به سیاست (خبرآنلاین)
می خواهیم نفس بکشیم! (رسانه‌های گوناگون، دی ماه 1390)
آیا شهرداری و دیگر مسوولان، می‌خواهند آلودگی هوا را رفع کنند؟! (خبرآنلاین)


 
جشنواره‌ی کوه‌نوشته‌ها؛ مهلت تا دوشنبه
ساعت ٩:٠٥ ‎ب.ظ روز ٢٦ آبان ۱۳٩٥ : توسط : عباس محمدی

 مقاله‌ها، کتاب‌ها، گزارش‌ها، و یادداشت‌هایی را که در زمینه‌ی کوه‌نوردی و حفاظت کوهستان نوشته شده و به صورت کاغذی (در مطبوعات / به شکل کتاب) یا در فضای مجازی منتشر شده است، می‌توانید تا آخر روز دوشنبه اول آذر برای دومین دوره‌ی جشنواره‌ی کوه‌نوشته‌ها بفرستید.

در این جشنواره به آثار برگزیده، تندیس، لوح تقدیر، و جایزه‌ی نقدی داده خواهد شد.

این جشنواره، یک مسابقه نیست؛ فرصتی است برای نکوداشت کسانی که برای کوهستان و کوه‌نوردی قلم می‌زنند!

اطلاعات بیشتر در:   این‌‌جا

 


 
جشنواره‌ی کوه‌نوشته‌ها
ساعت ٦:٥٧ ‎ق.ظ روز ۱٩ آبان ۱۳٩٥ : توسط : عباس محمدی

دومین دوره‌ی جشنواره‌ی کوه‌نوشته‌ها از سوی بنیاد محمدی‌فر و انجمن کوه‌نوردان ایران در روز جهانی کوهستان (11 دسامبر/ 21 آذر) برگزار خواهد شد.

پدیدآورندگان کتاب‌ و مقاله‌ با موضوع کوه‌نوردی یا حفاظت محیط‌های کوهستانی، چه آن‌ها که چاپ شده و چه آن‌ها که در فضای مجازی منتشر شده، می‌توانند آثار خود را تا اول آذر برای شرکت در جشنواره بفرستند.

اطلاعات بیشتر در:   این‌‌جا

 


 
این جاده‌های ویرانگر!
ساعت ٧:٢٠ ‎ب.ظ روز ۱٥ آبان ۱۳٩٥ : توسط : عباس محمدی

عباس محمدی- خبرآنلاین

راه‌سازی در ایران به تهدیدی بزرگ برای محیط زیست کشور بدل شده: عاملی مهم در فرسایش خاک و تخریب آبخیزها، و یک کشتارگاهِ حیات وحش... .
چند هفته پیش، شماری از سازمان‌های مردم‌نهاد (انجمن یوزپلنگ ایرانی، انجمن حفظ محیط کوهستان، انجمن دیده‌بان کوهستان، انجمن داوطلبان سبز، و...) نامه‌ی زیر را به وزارت راه فرستادند و خواستار تشکیل یک کمیته‌ با عنوان «کمیته‌ی ملی ارزیابی اثرات راه‌سازی» متشکل از کارشناسان مستقل، فعالان غیردولتی محیط زیست و جامعه‌شناسی، نمایندگان محلی چند منطقه‌ی متاثر از راه‌سازی، و کارشناسان وزارت راه شدند تا «گزارش ملی اثرات طرح‌های راه‌سازی در چهار دهه‌ی اخیر» تهیه شود.

جناب آقای دکتر مظاهریان

معاون محترم مسکن و ساختمان وزارت راه و شهرسازی

با سلام و احترام

چند دهه است که در کشور ما هرگونه راه‌سازی نماد و عامل توسعه تلقی می‌شود، چنان که در میان نمایندگان و مسوولان اجرایی مناطق گوناگون کشور، رقابتی سخت برای جذب بودجه به منظور راه‌سازی در حوزه‌ی خودشان به چشم می‌خورد. اما، وافعیت این است که بسیاری از این طرح‌های راه‌سازی بدون ارزیابی‌های محیط زیستی و اجتماعی انجام شده و موجب تخریب جبران‌ناشدنی خاک ارزنده‌ی سرزمین و همچنین آسیب‌ دیدن منابع آب و البته حیات وحش گردیده است.

در این زمینه مثال‌های بسیار زیادی را می‌توان ذکر کرد که در زیر فقط به چند مورد اشاره می‌شود:

* جاده‌ی جنگل گلستان و تعریض‌های پیاپی آن، به مهم‌ترین پارک ملی کشور که به واقع ذخیره‌ای ملی و فرا نسلی است، سخت آسیب رسانده است. دیواره‌سازی در کناره‌های رودخانه‌ی اصلی پارک ملی گلستان هم که به ظاهر برای مهار سیل انجام شده، نه تنها در تامین این هدف موثر نبوده بلکه عامل مخرب دیگری بوده که حیات وحش و منابع آب منطقه را تهدید می‌کند.

* میانگذر دریاچه‌ی ارومیه، بنا به نظر همه‌ی کارشناسان، یکی از عوامل مهم خشک شدن این دریاچه‌ی مهم بوده است.

* آزادراه تهران- شمال، موجب رانش شدید خاک در بخش‌های مختلف شده و سیمای دلنشین جاده‌ی چالوس و منطقه‌ی حفاظت‌شده‌ی البرز مرکزی را مخدوش کرده است. فرسایش خاک در امتداد این آزادراه، موجب گل‌آلود شدن رودخانه‌ی چالوس شده که بر زادآوری ماهیان این رودخانه و دریای خزر تاثیر منفی دارد. تکمیل شدن این جاده نیز قطعا موجب سرریز جمعیت از تهران به منطقه‌ی حساس شمال، و تخریب هرچه بیشتر جنگل‌ها و کشتزارها و باغ‌ها خواهد شد.

* تعریض غیراصولی جاده‌ی هراز، موجب گل‌آلودگی دائمی رودخانه‌ی هراز، تخریب محوطه‌ها و آثار میراثی پرشمار، و افزایش ریزش کوه شده است. در عین حال به نظر می‌رسد که زلزله‌خیز بودن این منطقه، در محاسبات این طرح نادیده گرفته شده است.

* آزادراه قزوین - رشت بدون توجه به اقتصاد شهرهای کوچک بین راه، بی اعتنا به خواسته‌های مردم محل، و با آسیب زدن بسیار شدید به منابع آب و خاک اجرا شده است.

* جاده‌ی در دست ساخت طالقان- ساوجبلاغ، زیستبوم کوهستانی حساس منطقه را تخریب کرده و اگر تا ارتفاع حدود سه هزار متر که مورد نظر است پیش برود، این تخریب و فرسایش خاک چندین برابر افزایش خواهد یافت. این جاده همچنین موجب تخریب چندین محوطه‌ی باستانی شده است.

* تونل امام‌زاده هاشم در جاده‌ی هراز، علاوه بر آن که ایرادهای فنی زیادی دارد، به گواهی اهالی منطقه، موجب خشک شدن چشمه‌های دشت مشا شده است. در جریان ساخت این تونل، یک کاروانسرای تاریخی هم به‌کلی تخریب شد.

* جاده‌ی عباس‌آباد در پناهگاه حیات وحش توران، یک زیستگاه مهم یوزپلنگ را دوپاره کرده و هرسال موجب مرگ چند قلاده از این گونه‌ی در حال انقراض می‌شود.

* جاده‌ی در دست احداث الموت- تنکابن، موجب تخریب وحشتناک بخش‌هایی از بکرترین جنگل‌های خزری شده و قطعا پای جنگل‌خواران و ویلاسازان را به منطقه باز خواهد کرد.

* طرح جاده‌سازی بین مسجد سلیمان و شوشتر یکی از منطقه‌های مهم حفاظت‌شده (منطقه‌ی کرایی)، و طرح احداث تونل در جاده‌ی شهرکرد - ایذه، منابع آب منطقه را به‌شدت تهدید می‌کند.

* هزاران کیلومتر جاده‌های فرعی عشایری و روستایی که غالبا بدون کم‌ترین توجه به شیب منطقه و دیگر مسایل فنی کشیده شده، موجب دسترسی غیرضروری به مراتع و جنگل‌ها و در نتیجه سبب فرسایش خاک، زمین‌خواری، و شکننده شدن اقتصادهای خودکفای محلی شده است.

*...

کوتاه آن که به نظر می‌رسد بسیاری از طرح‌های راه‌سازی به هدف‌های خود دست نیافته و فقط موجب صرف میلیاردها دلار بودجه‌ی کشور، تخریب خاک، آسیب‌دیدگی منابع آب، آلودگی هوا، و نابودی پوشش گیاهی و حیات وحش شده است. از این‌رو، درخواست دارد با تشکیل یک کمیته‌ با عنوان «کمیته‌ی ملی ارزیابی اثرات راه‌سازی» متشکل از کارشناسان مستقل، فعالان غیردولتی محیط زیست و جامعه‌شناسی، نمایندگان محلی چند منطقه‌ی متاثر از راه‌سازی، و کارشناسان وزارت راه تشکیل گردد تا در یک دوره‌ی مشخص زمانی، «گزارش ملی اثرات طرح‌های راه‌سازی در چهار دهه‌ی اخیر» را تهیه کنند. همچنین درخواست دارد نسبت به فعال‌سازی«شورای مشورتی محیط زیستی» در وزارت راه اقدام فرمایید.

با سپاس از توجه جنابعالی

 

 


 
موفقیت برای گروه دیده‌بان کوهستان
ساعت ۸:۱۸ ‎ق.ظ روز ۱٢ آبان ۱۳٩٥ : توسط : عباس محمدی

نخستین جشنواره‌ی تجربیات موفق سمن‌های محیط زیستی را سازمان حفاظت محیط زیست در روز 11 آبان در سالن همایش‌های این سازمان برگزار کرد. از میان 109 فعالیت که از سوی اجراکنندگانشان به جشنواره گزارش شده بود، 35 فعالیت یا انجمن مورد تقدیر قرار گرفت و به آن‌ها لوح و تندیس و جایزه داده شد.

هدف از برگزاری این جشنواره، مطابق گفته‌های محمد درویش مدیرکل آموزش و مشارکت‌های مردمی سازمان حفاظت محیط زیست، این بوده که سازمان اعلام کند فعالیت سازمان‌های غیردولتی را می‌بیند و بر آن ارج می‌نهد. درویش همچنین گفت امید می‌رود با این فعالیت‌ها که سمن‌ها دارند و با برنامه‌های شبکه‌سازی، این سازمان‌ها به وضع باثباتی برسند، چنان که وضعیت آن‌ها تابع آمدن و رفتن مدیران مختلف سازمان حفاظت محیط زیست نباشد و «جنبش اجتماعی محیط زیستی» همچنان گسترش و تعمیق یابد. خانم ابتکار رییس سازمان هم که در این مراسم حضور داشت، بر نقش سمن‌ها در حفظ محیط زیست و ضرورت مشارکت آن‌ها در تصمیم‌گیری‌های مرتبط با محیط زیست تاکید کرد.

«گنجه‌ی پشتیبان زیست‌بوم» که شاید بتوان آن را نخستین نهاد نیکوکاری محیط زیستی ایران خواند، یکی از برگزیدگان جشنواره بود و از آن «به خاطر کمک مالی به طرح های محیط زیستی و افرادی که به محیط زیست خدمت می کنند» تقدیر شد (خلاصه‌ی فعالیت‌های گنجه را می‌توانید در این‌جا ببینید). گروه دیده‌بان کوهستان انجمن کوه‌نوردان ایران (دکا) در راه‌اندازی و برنامه‌ریزی‌های گنجه نقش موثری داشته است؛ مدیر دکا (عباس محمدی) و عباس ثابتیان (رییس پیشین هیات مدیره‌ی انجمن) از اعضای هیات امنای گنجه هستند، و بهمن ایزدی دیگر عضو هیات امنای آن، از کوه‌نوردان و طبیعت‌پیمایان باسابقه‌ و جزو یاران و همکاران انجمن است.

دکا، در چند سال گذشته، در چهار مورد فعالیت دیگر هم که در این جشنواره برگزیده شدند، مشارکت موثر داشته است: برنامه‌های حفاظت از دماوند (در همکاری با انجمن دوستداران دماوندکوه)، مدیریت مشارکتی منطقه‌ی حفاظت شده‌ی شده‌ی گلیل و سرانی (در خراسان شمالی) با رویکرد بررسی امکان ایجاد پارک صلح (TBPA) و ذخیره گاه زیستکره‌ی فرامرزی (TBR) (در همکاری با موسسه‌ی زی‌پاک)، طرح جنگل‌کاری مشارکتی با عنوان «جنگلانه»  (در همکاری با خانه‌ی فرهنگ بوم‌گردان پارس)، و طرح پاک‌سازی مشارکتی جنگل‌ها (در همکاری با موسسه‌ی توسعه‌ی پایدار هُرمُد).

نام برگزیدگان را می‌توانید در این‌جا ببینید.


 
ششمین جشنواره‌ی فیلم کوهستان و دومین جشنواره‌ی کوه‌نوشته‌ها
ساعت ٧:٢٠ ‎ق.ظ روز ٩ آبان ۱۳٩٥ : توسط : عباس محمدی

جشنواره‌ی فیلم کوهستان را را انجمن کوه‌نوردان ایران در روزهای 30 دی ماه و اول بهمن ماه سال جاری برگزار خواهد کرد. علاقه‌مندان میتوانند آثارخود را در فرمت MP4 و درقطع  HD در دو نسخه، تا 30 آذر ماه به ای‌میل info@alpineclub.ir بفرستند یا آن‌ها را به دفتر انجمن تحویل دهند: تهران،خیابان انقلاب، جنب لاله زارنو، شماره‌ی 590، طبقه‌ی چهارم، واحد 12، کدپستی 1145774455، تلفن: 66712243

همچنین برای هماهنگی‌ و دریافت اطلاعات بیشتر می‌توانید با  آقای وحید بهرامی دبیر جشنواره (09123334045) تماس بگیرید.

توضیح:

1- دوره‌های پیشینِ این جشنواره، با عنوان «جشنواره‌ی فیلم و گزارش‌های کوه‌نوردی» برگزار شده است؛ نخستین دوره‌ در 7 و 8 خرداد 1383 و پنجمین دوره در 26 و 27 دی 1392.‌ اما قرار است که از این پس، گزارش‌های کوه‌نوردی در «جشنواره‌ی کوه‌نوشته‌ها» پذیرش شوند که دومین دوره‌ی آن در روز 21 آذر امسال برگزار خواهد شد.

2- گزارشی از دوره‌ی پنجم جشنواره‌ی فیلم و گزارش‌های کوه‌نوردی را می‌توانید در اینجا ببینید.


 
پیروزی‌های محیط زیستی
ساعت ٥:۱٠ ‎ق.ظ روز ۸ آبان ۱۳٩٥ : توسط : عباس محمدی

بسیار پیش می‌آید که کنشگران محیط زیست در جمع‌های خودشان یا در گفتگو با دیگران، با این پرسش روبرو می‌شوند که «چه فایده؟!» یا «این همه گلو پاره کردن و دوندگی چه نتیجه‌ای داشته است؟!» واقعیت این است که بیشتر خبرها و گزارش‌های مربوط به محیط زیست (به طور کلی در جهان، و به‌ویژه در کشور ما) خبرهای بد و آزارنده هستند. در حالی که خود محیط زیست، یعنی طبیعت، زیباترین و باشکوه‌ترین پدیده ای است که انسان می‌تواند به آن دست یابد، و انتظار می‌رود که هر گاه گفتگویی از محیط زیست می‌شود، روان آدمی خوش گردد. از این‌رو جا دارد که گاه در بحث‌های محیط زیستی، از دستاوردها و موفقیت‌های این جنبش هم یاد شود.

همه‌ی انسان‌ها طبیعت را دوست دارند، اما ثروت و قدرت را نیز بسیار خوش می‌دارند و میل به تصرف مال در ایشان بس نیرومند است. در سامانه‌ای که امروزه بر جهان حاکم است، یعنی در سامانه‌ی سرمایه‌داری، به دست آوردن پول (که شرط اصلی سلطه است) چنان تبلیغ و تقدیس شده که تقریبا همگان می‌پندارند که مهم‌ترین کاری که باید در زندگی به انجام رسانند، گرد آوردن هرچه بیشتر مال شخصی  است. چنین است که انواع ستم‌ها بر اشخاص ضعیف و بر طبیعت روا می‌رود، و از این رو دوره‌ی کوتاه سرمایه‌داری (کوتاه، به نسبت کل تاریخ تمدن) بدترین دوره برای زمین نه تنها در تاریخ حیات انسان، بلکه شاید یکی از بدترین‌ها در کل تاریخ این سیاره بوده است.

اقتصاد کشور ما نیز در دنباله‌روی از سیاست مسلط بر جهان، از هیچ‌گونه بهره‌کشی از طبیعت کوتاهی نمی‌کند و حتی برای بسیاری از ظواهر که در جهان سرمایه‌داری پیشرفته با هدف خاموش نگاه داشتن مردم رعایت ‌می‌شود، ارزشی قایل نیست. برای مثال، در ایران ریختن پساب تصفیه‌ نشده‌ی کارخانه‌ها به چاه یا رودخانه و دریا، و یا تفکیک نکردن زباله‌ها و ریخت و پاش آن در طبیعت، رویه‌ای متداول است.

آن‌چه که می‌تواند این سامانه‌ی آزمند و بی‌ترحم را وادار به عقب‌نشینی یا اصلاح کند، جنبش مردمی و مطالبه‌ی پیگیرانه‌ی حقوق محیط زیستی است. در هر جای جهان که وضع محیط زیست بهتر است (جز جاهایی که پای بشر متمدن کم‌تر به آن باز شده) کوشش مردم و دفاع از حقوق انسانی در کار بوده است. در کشور ما هم افزایش حساسیت به مسایل محیط زیستی، و وارد شدن موضوع محیط زیست در ادبیات مدیران دولتی، تا حد زیادی مرهون کنش‌های داوطلبانه‌ی سازمان‌های مردمی بوده است. همچنین می‌توان گفت هر گاه که مردم به طور جدی در برابر یک طرح یا اقدام ضدمحیط زیست ایستادگی کرده اند، به پیروزی نسبی دست یافته اند.

برای آن که مشخص شود کنش محیط زیستی و مطالبه در این زمینه بی‌فایده نیست، در زیر به چند مورد موفقیت در زمینه‌ی خواست‌های محیط زیستی که در دهه‌ی گذشته رخ داده اشاره می‌کنم:

 

* مطالعات سدّی که امروزه با نام سد هراز در نزدیکی شهر آمل بر روی رودخانه‌ی هراز در دست ساخت است، از سال 1365 آغاز شد و در دهه‌ی 70 موضوع اختلاف میان مسوولان دو شهرستان آمل و بابل شد؛ بابلی‌ها خواستار اجرای سد در دره‌ی بلیران، و آملی‌ها خواهان ساخته شدن سد در دره‌ی اصلی هراز و منطقه‌ای به نام منگل بودند. از اوایل دهه‌ی هشتاد، شورای شهر آمل، شوراهای روستایی منطقه‌ی آمل و محمود آباد و نور، و سازمان‌های مردمی مدافع محیط زیست شروع به نامه‌نگاری با مجلس و وزیر نیرو و سازمان محیط زیست، و همچنین کار رسانه‌ای سنگین در مخالفت با سد بلیران کردند. در آخر قرار شد که سد در دره‌ی اصلی هراز ساخته شود، اما مخالفت‌هایی که اداره‌ی کل منابع طبیعی استان مازندران و دیگر مقام‌های آمل و بابل، شوراهای روستایی دو منطقه‌ی بلیران و منگل، و طبیعت‌دوستان هر دو منطقه (هرکدام با انگیزه‌های متفاوت) نشان داده و در جریان آن موضوع نابودی بخش‌هایی از جنگل را پیش کشیده بودند، قضیه را به یک چالش محیط زیستی بدل کرد. نتیجه‌ی به‌نسبت مناسبی که (عمدتا با پیگیری سمن‌ها و افراد مدافع طبیعت) به دست آمد، این بود که ساختگاه سدُ به چند کیلومتر بالاتر از منگل منتقل شد که در نتیجه، مساحت کم‌تری از جنگل‌های هیرکانی تخریب و غرق خواهد شد.


ادامه مطلب را مطالعه کنید
 
برنامه‌ی کوهپیمایی در جنگل هیرکانی الیمستان
ساعت ٦:۳٦ ‎ق.ظ روز ٥ آبان ۱۳٩٥ : توسط : عباس محمدی

انجمن کوه‌نوردان ایران برگزار می‌کند

انس با طبیعت و برنامه‌ی کوهپیمایی در جنگل  هیرکانی الیمستان

جمعه 21 آبان 1395

 

سفری همراه با مشاهده، آموزش،

آشنایی با طبیعتِ جنگل‌های هیرکانی، پیاده‌روی در جنگل

 راهنما: عباس محمدی
سرپرست: امید بختیاری

 

  • حرکت از تهران: راس ساعت 5 صبح 21 آبان (حداقل 15 دقیقه زودتر در محل قرار حاضر باشید)
  • رسیدن به تهران:  حداکثر تا ساعت 10 شب

 برنامه و خدمات:

  • برنامه‌ریزی و هماهنگی اجرای سفر، بیمه‌ی سفر و مسوولیت مدنی، آموزش میدانی محیط‌زیست، آموزش ضمنی طبیعت‌گردی و کوه‌پیمایی، حمل و نقل توریستی با توجه به ظرفیت

هزینه: 50 هزار تومان

 ثبت‌نام: لطفا برای ثبت‌نام با شماره  09366033912 (آقای امید بختیاری) تماس بگیرید.

مهلت ثبت‌نام: تا 18 آبان 1395؛ اولویت با افرادی است که زودتر ثبت‌نام می‌کنند. شرکت در این سفر برای همگان آزاد است.

 

شرایط سفر:

ما متعهد می‌شویم پس از مطالعه‌ی فراخوان و شرایط این سفر و با آگاهی و پذیرش موارد زیر برای ثبت‌نام و شرکت در سفر اقدام بکنیم.


ادامه مطلب را مطالعه کنید
 
چرا جشنواره‌ی کوه‌نوشته‌ها؟
ساعت ٧:۳٧ ‎ق.ظ روز ٢٧ مهر ۱۳٩٥ : توسط : عباس محمدی

تجربه‌های کوه‌نوردی را باید بیاموزیم و منتقل کنیم تا ورزش‌مان ارتقا یابد؛ محیط کوهستان را باید بشناسیم تا بتوانیم آن را حفظ کنیم؛ و باید به صورتی جدی بنویسیم و بخوانیم تا دانش‌مان فزونی یابد و انتقال آن ممکن گردد.

همه‌ی کوه‌نوردان جدی، به کم و بیش نویسنده‌ بوده اند؛ نوشتن گزارش و یادداشت، یا مقاله و کتاب، بخشی از فعالیت کوه‌نوردی است که برای خیلی از فعالان این عرصه، دست‌کمی از خودِ کوه‌نوردی ندارد و بلکه گاه انگیزه‌ی آن هم بوده است.

هدف از برگزاری «جشنواره‌ی کوه‌نوشته‌ها»، نه رتبه دادن به نوشته‌ها، بلکه ارج گذاردن بر کار همه‌ی کسانی است که برای کوه و کوه‌نوردی به نوشتن می‌پردازند. هر آن کس که در این جشنواره برگزیده می‌شود، نماینده‌ی همه‌ی کسانی است که به قدر توان و بضاعت خویش دست به قلم برده اند.

با فرستادن آثار خود برای حضور در این جشنواره‌، در پیمایش راهِ کوه‌نویسی، هم‌نورد دیگر یاران باشید!

برای آگاهی بیشتر درباره‌ی جشنواره‌ی کوه‌نوشته‌ها،لطفا یادداشت 19 مهر را بخوانید.


 
محرمی محیط‌ زیستی‌تر
ساعت ۳:٠۳ ‎ق.ظ روز ٢۳ مهر ۱۳٩٥ : توسط : عباس محمدی

عباس محمدی- خبرآنلاین

عزاداری‌های محرمِ امسال، به شکل کم‌سابقه‌ای (نسبت به سال‌های پیش) با معیارهای محیط‌ زیستی هماهنگ‌ بود. بدیهی است که می‌توان به انبوه زباله‌های رهاشده در خیابان‌ها، و ریخت و پاش غذاهای نذری و مانند این‌ها هم اشاره کرد و گفت که وضع خراب بوده است! اما، اگر بخش مثبت ماجرا را ببینیم، امیدوارکننده است؛ خود من در چند نقطه‌ از شهر تهران دیدم که در اطراف چادرهای پخش نذری و تکیه‌ها، یا زباله‌ای نیست یا به‌سرعت جمع می‌شود.

در تهران، گروه‌های داوطلب ازجمله موسسه‌ی کوهستان سبز به مدیریت مردِ خستگی‌ناپذیر مبارزه با ظرف‌های یک‌بارمصرف، حسین عبیری گلپایگانی، موضوع جدید «نذرهای محیط زیستی» را مطرح کردند که هدف آن جذب کمک‌های مردمی برای کمک به حیات وحش و حفاظت از طبیعت است. در قم چند داوطلب با حمل شعار «در نذرهایمان از ظرف یک‌بارمصرف کم‌تر استفاده کنیم» به عزاداری پرداختند. در خرم‌آباد، سنت روشن کردن آتش با چوب درختان جای خود را به آتش مشعل‌های گازی داد. در اصفهان، شخص شهردار و گروه رفتگران طبیعت به جمع‌آوری زباله‌های شهر پرداختند که این امر مورد توجه خاص گردشگران خارجی هم قرار گرفت. در ساری، انجمن مهرورزان و دفتر نمایندگی انجمن کوه‌نوردان ایران، به تبلیغ استفاده از ظرف‌های دایمی به جای ظرف‌های دورانداختنی پرداختند و همچنین برای یک تکیه سفره‌ی پارچه‌ای خریدند تا از سفره‌های نایلونی استفاده نکنند. در تبریز، خانه‌ی محیط زیست که به همت سازمان‌های مردم‌نهاد تاسیس شده، به پاک‌سازی چند خیابان از ظرف‌های رهاشده پرداختند. در رشت، اعضای موسسه‌ی سرزمین ایده‌آل ما به شکلی موثر به پاک‌سازی و تبلیغِ نریختن زباله در شهر اقدام کردند. در کاشان، جمعیت کویر سبز کاشان و در رفسنجان هم کانون صبح کویر رفسنجان به پاک‌سازی خیابان‌ها پرداختند.تا جایی که من خبر دارم، در شهرهای دیگری مانند رامهرمز، کاشمر، کرمانشاه، کنگاور، سیرجان، بافق هم برنامه‌های پاک‌سازی و تبلیغ استفاده نکردن از ظرف‌های دورانداختنی اجرا شده است.

آگاهی محیط زیستی روز به روز در کشور افزایش می‌یابد؛ امروزه در ایران، مطالبه‌های محیط زیستی بدل به یک جنبش اجتماعی شده و نُمودهای این جنبش را در بسیاری از عرصه‌های اجتماعی می‌توان دید. طبیعی است که مراسم محرم، با ریشه‌ی عمیقی که در جامعه دارد، نمی‌تواند از این حرکت برکنار باشد. یادآور می‌شوم که ابعاد گوناگون فرهنگ ما، از جمله عزاداری‌های محرم، پیوند ژرفی با عناصر طبیعت (این نشانه‌های بی‌مانند آفرینش) دارد. به عنوان فقط یک مثال، می‌توان به «علامت»هایی که در دسته‌های عزاداری حمل می‌شود اشاره کرد که بر آن‌ها نمادهایی به شکل گوزن، کبوتر، شانه‌به‌سر، شیر، کَل، قوچ، طاووس، و دیگر پدیده‌های طبیعی قرار دارد. می‌توان گفت که وابستگی روح ایرانی به طبیعت به‌قدری زیاد است که موجودات  آن‌، در کنار مقدس‌ترین چهره‌ها و آیت‌ها جای دارند.


 
آثار خود را برای جشنواره‌ی کوه‌نوشته‌ها بفرستید
ساعت ۸:۱۳ ‎ب.ظ روز ۱٩ مهر ۱۳٩٥ : توسط : عباس محمدی

دومین جشنواره‌ی دوسالانه‌ی کوه‌نوشته‌ها، در روز بیست و یکم آذر 1395 مطابق با 11 دسامبر (روز جهانی کوهستان) برگزار خواهد شد.

مهلت فرستادن آثار، تا اول آذر تمدید شد.

هیات امنای بنیاد محمدی‌فر، و انجمن کوه‌نوردان ایران، کوشندگان راه ارتقای فرهنگ کوه‌نوردی و حفاظت کوهستان را به مشارکت در برگزاری دومین دوره‌ی جشنواره‌ی کوه‌نوشته‌ها دعوت می‌کنند؛ هدف از برگزاری این جشنواره‌، معرفی نوشتارهایی است که به آموزش و پیشبرد کوه‌نوردی، و به حفاظت از محیط زیست کوهستان کمک کرده‌اند.

* همگان می‌نوانند  آثار خود شامل کتاب، مقاله، یادداشت، و گزارش  را که به صورت چاپی یا در فضای مجازی منتشر شده و در دوره‌ی پیش در میان آثار برگزیده نبوده است، برای شرکت در جشنواره معرفی کنند.

* به پدیدآوردندگان کتاب‌ها و مقاله‌های برگزیده، تندیس، لوح سپاس، و جایزه‌ی نقدی داده می‌شود.

 * در مورد تاریخ انتشار اثر، محدودیتی وجود ندارد.

لطفا بر روی پاکت آثاری که می‌فرستید یا در قسمت «subject» رایانامه‌ (ای‌میل)های خود بنویسید: مربوط به جشنواره‌ی کوه‌نوشته‌ها

نشانی برای فرستادن آثار، و نظر و پیشنهاد: تهران- خیابان انقلاب، جنب لاله‌زار، شماره‌ی ۵۹۰، واحد ۱۲، کد پستی:۱۱۴۵۷۷۴۴۵۴ ، انجمن کوه‌نوردان ایران


 تلفن: ۶۶۷۱۲۲۴۳، نمابر: ۶۶۷۱۲۴۲۱

am.kouh@gmail.com

 

 

 

علاقمندان به حمایت از این کار فرهنگی می‌توانند کمک‌های مالی خود را به حساب زیر واریز کنند:

شماره‌ی کارت بانکی: ۶۲۸۱۵۷۱۰۰۰۷۹۶۷۴۵ به نام افسر فراحی شاندیز، ثابتیان، محمدی

 

شما را به خواندن بیانیه‌ی هیات داوران   و گزارش  دوره‌ی گذشته (بیستم آذر 1393) دعوت می‌کنیم.


 
پوست پلنگ ایرانی در بازار دوبی
ساعت ٦:٥۱ ‎ق.ظ روز ۱۸ مهر ۱۳٩٥ : توسط : عباس محمدی

کوشان مهران و عباس محمدی- خبرآنلاین


نشانه‌ای از افت محیط زیست ما

حیات وحش و طبیعت ایران بیش از هر چیز از دست‌کاری شدید و مخرب انسانی آسیب دیده و رو به تباهی می‌رود. به نظر می‌رسد که در کشور ما خیلی چیزها بدل به پروژه‌هایی شده اند که خودِ اجرا، و نه هدف آن‌ها، مهم است و پروژه‌بازی اسباب تفاخر یا کسب و کار مدیران و کارگزاران شده است. انبوه طرح‌های راه‌سازی، سدسازی، کشیدن خط‌های انتقال نفت و گاز که مدیران ارشد کشور فرمان آن‌ها را بی هیچ ملاحظه‌ی زیست‌محیطی می‌دهند، در کنار بی‌شمار فعالیت‌های خانه و ویلاسازی، باغ سازی به همراه دیوارکشی، دام‌داری بی‌رویه در کوه و دشت، تصرف چشمه‌ها و رواناب‌ها، و شکار که توسط توده‌ی مردم انجام می‌شود و تقریبا به‌تمامی بی کم‌ترین نگاه به «زیست پایدار» صورت می‌گیرد، کشور را بدل به  کارگاه انواع پروژه‌های ناپایدار کرده است. در این «کارگاه» بزرگ، لزوم یک‌پارچگی و به هم پیوسته بودن زیست‌بوم‌ها، و حتی ضرورت دست‌نخورده ماندن بخش‌هایی از سرزمین برای بهره‌مندی انسان‌ امروز و نسل‌های فردا از چشم‌اندازهای طبیعی، فراموش شده است.

چه چیز سبب این شلختگی فراگیر در حفظ آب و خاک شده است؟ چگونه است که مردمی با چنین علاقه به طبیعت که هر تعطیلی (از عید و عزا و ...) را، حتی در این شرایط سخت اقتصادی، فرصتی می‌دانند برای رفتن به دامن صحرا، در عمل تمامی پهنه‌ی سرزمین مادری را پاره‌پاره و زخمی ساخته اند؟ می‌توان مهم‌ترین علت این پدیده را بی‌اعتنایی به قانون دانست. البته این وضع را نباید «بی‌قانونی» خواند، چرا که ما از چند دهه پیش قانون‌ها و مقررات خوبی ناظر بر حفظ طبیعت داشته‌ ایم، اما به‌تدریج اقتدار قانون در کشورمان رنگ باخته است.

نیم سده پیش، در ماهنامه‌ی «شکار و طبیعت» (مهر ماه 1343) آمده است:



ادامه مطلب را مطالعه کنید
 
پاک‌سازی کوهستان به مناسبت 4 مهر
ساعت ٥:٥٤ ‎ق.ظ روز ۱٠ مهر ۱۳٩٥ : توسط : عباس محمدی

به مناسبت «روز پاک‌سازی کوهستان» (چهارم مهر) در دو جمعه‌ی نزدیک به این روز، برنامه‌هایی از سوی اعضا و همکاران انجمن کوه‌نوردان ایران برگزار شد:

در روز جمعه دوم مهر، گروه کوه‌نوردی مهر به سرپرستی آقای ابوالحسنی عضو سبزاندیش انجمن، برنامه‌ی پاک‌سازی در مسیر درکه از راه‌های پر رفت و آمد شمال تهران را اجرا کرد.

 در روز جمعه نهم مهر هم «گروه خانواده‌ی پوشاک ایران» به سرپرستی آقای مهدی‌زاده با همراهی گروه کوه‌نوردی لواسان (از همکاران باسابقه‌ی انجمن) در دشت گرچال (دشت هویج) لواسان اقدام به پاک‌سازی کردند. این برنامه مورد تقدیر شورای روستای افجه قرار گرفت.

 

 

 



 
← صفحه بعد