نکوداشت پیشگامان صعودهای ورزشی
ساعت ٩:۳٦ ‎ب.ظ روز ٥ اسفند ۱۳٩٥ : توسط : عباس محمدی

این همایش از سوی هیات کوه‌نوردی و صعودهای ورزشی، و در پی نشست‌های اعضایی از باشگاه‌ها و گروه‌های کوه‌نوردی تهران برگزار می‌شود.

در این همایش، از چند تن از کسانی که در شکل‌گیری صعودهای ورزشی و مسابقه‌های سنگ‌نوردی در ایران نقش داشته اند، تقدیر  می‌شود.

یکشنبه 8 اسفند، از ساعت 17 تا 20

تهران- خیابان خاقانی، روبروی دانشگاه تربیت معلم، سالن سازمان‌های مردم‌نهاد

 

 


 
رفتارهای متمدنانه در اعتراض به تخریب کوه کرکس
ساعت ٧:٤۸ ‎ب.ظ روز ۳ اسفند ۱۳٩٥ : توسط : عباس محمدی

کوه کرکس که دامنه‌های آن در شهرستان‌های نطنز، شاهین‌شهر، و میمه قرار دارد، مانند تمامی کوه‌های کشور، در معرض انواع بهر‌ه‌برداری ناپایدار و کوته‌بینانه است. معدودی جوینده‌ی ثروت و شماری از مدیران دولتی که برایشان فقط افزایش درآمدهای شخصی و یا دادن آمار در زمینه‌ی «افزایش تولید در منطقه» اهمیت دارد، با برداشت‌ گسترده‌ی سنگ‌، این کوه زیبا را که تامین‌کننده‌ی آب چندین روستا و صفابخش باغ‌ها، کشتزارها و مراتع منطقه، و زیستگاه ده‌ها گونه‌ی گیاهی و جانوری است، بدل به یک معدن روباز کرده اند. طنز تراژیک قضیه این که کوه کرکس عنوان «منطقه‌ی حفاظت‌شده» هم دارد، اما می‌رود که بدل به برهوتی خالی از زندگی شود.

 در مهر ماه گذشته، پس از چند سال پیگیری آرام و اظهار شکایت، گروهی از اهالی روستاهای اوره، کُمجان، طرقرود، تار، و شماری از دیگر دوستداران محیط زیست، در اعتراض به عملیات بی‌ملاحظه‌ی معدن‌کاری در کوهستان کرکس، در مقابل فرمانداری نطنز اجتماع کردند. مطابق معمولِ مدیران دولتی، فرماندار به مردم هشدار داد (و بلکه تهدید کرد) که مراقب باشند تا مبادا «بهانه به دست دشمن دهند... زیرا بیگانگان منتظر حرکات این چنینی هستند»! معاون امور معادنِ سازمان صنعت و معدن استان اصفهان هم به معترضان گفت: «بهره بردار معدن باید در محیط آرام کار کند و از سوی دیگر کم‌ترین آسیب را به محیط زیست و محل زندگی ساکنان روستا وارد کند»! جای پرسش است که چرا بعضی از مدیران کشوری که چنین ثبات و قدرتی دارد، هرجا که در برابر حرف حساب کم می‌آورند، هراس‌افکنی از بیگانگان را به‌گونه‌ای تبلیغ می‌کنند که در واقع می‌تواند نشانگر ضعف کشور باشد. همچنین جای شگفتی است که چگونه می‌توان هم خاک و سنگ یک کوه را به توبره کشید و هم از «کم‌ترین آسیب به محیط زیست» دم زد؟!

کوه‌های ایران، نباید مورد بهره‌برداری معدنی قرار گیرند، زیرا مهم‌تر از هرچیز، آن‌ها «آبخیزِ» جویبارها و رودها و کاریز‌ها و چاه‌ها هستند. در مقایسه با درآمد همیشگی و ارزش حیاتی که آبخیزها دارند، درآمد معدن‌کاری هرقدر هم که باشد، چیزی نیست. دروغ بزرگ طرفداران فعالیت‌های معدنی این است که مدافعان محیط زیست را مخالف توسعه‌ی اقتصاد و افزایش اشتغال می‌خوانند. در صورتی که در تمام منطقه‌های کوهستانی کشور که معدن‌کاری رواج یافته، کشاورزی و باغ‌داری و دام‌داری روستاها از میان رفته و مهاجرت به شهرها افزایش یافته است.

امروز (26/11/95) ده‌ها تن از اهالی روستاهای دامنه‌ی کرکس و شماری از کنشگران محیط زیست، به نمایندگی از سوی هزاران دوستدار این آب و خاک، در مقابل ساختمان وزارت صنعت و معدن در تهران تجمع کردند. آنان وزیر را مخاطب قرار دادند و از او خواستند که اگر نمی‌تواند محیط زیست ارزنده‌ی کوهستان کرکس را از فعالیت‌های مخرب معدنی در امان بدارد، استعفا کند. آن‌چه که در این تجمع، چشم‌گیر و امیدوارکننده بود، نخست علاقمندی مردمی ساده به حفظ محیط زیست و برخورد فعال آنان با موضوع بود که تا چند سال پیش آرزویی دست‌نیافتنی می‌نمود؛ و دیگر برخورد متمدنانه‌ی مسوولان با معترضان که نمایندگان ایشان را به داخل ساختمان وزارت فراخواندند و قول بررسی دقیق موضوع و پاسخ‌دهی تا یک هفته‌ی دیگر را دادند. جالب توجه این که چند تن از نیروهای انتظامی که در جلوی ساختمان وزارت بودند، برای معترضان که چند ساعت فریاد کشیدند، آب هم آوردند و تعارف کردند!

امید آن که دولت آقای روحانی که بارها اعلام کرده است که به حفظ محیط زیست اهمیت بسیار می دهد، از وزیر صنعت و معدن خود که امر محیط زیست را تحقیر کرده و چند روز پیش گفته است که «سازمان محیط زیست به خاطر چهار تا گورخر، اجازه‌ی فعالیت معدنی در منطقه‌ی بهرام گور را نمی‌دهد» بخواهد که عذرخواهی کند. این‌گونه سخن‌ها که مشابه آن را در دولت پیش هم بارها شنیدیم، و با طرح غلط موضوع قصد تقلیل مساله‌ی حیاتی محیط زیست را به یک امر پیش‌پاافتاده دارد، فقط سبب نابودی باز هم بیشتر منابع طبیعی کشور می‌شود.

این یادداشت در: خبرآنلاین

خبر این اعتراض در: همشهری


 
دعوت برای برنامه‌ی صعود به اراکوه
ساعت ۸:٠۱ ‎ب.ظ روز ٢٧ بهمن ۱۳٩٥ : توسط : عباس محمدی

گروه دیده بان کوهستان انجمن کوه‌نوردان ایران برگزار می‌کند

برنامه‌ی صعود به اراکوه (2525 متر)

جمعه، 6 اسفند 1395

همراه با آموزش کوه‌پیمایی در زمستان، آشنایی با محیط زیست کوهستان، آموزش دیده‌بانی در طبیعت

 

راهنما: نادر ضرابیان          سرپرست: عباس محمدی              آموزشگر: آزاد بهادری  

ظرفیت: 20 نفر                         ثبت‌نام: 09123197379

معرفی کوهستان اراکوه

 اراکوه در جنوب شرقی لواسان و در خط مرزی  شهرستان های تهران و شمیران و پردیس قرار دارد. بلندترین قله این کوه ۲۵۲۵ متر ارتفاع دارد و از هر سه شهرستان قابل صعود است. زیباترین مسیر صعود، دو یال غربی این کوه است که چشم انداز بسیار زیبایی به دریاچه سد لتیان دارد. از روی این کوه می توان خط الراس قله های لواسانات را مشاهده کرد.


ادامه مطلب را مطالعه کنید
 
فراخوان کمک مالی برای پرداخت دیه
ساعت ۱٠:٤٩ ‎ب.ظ روز ٢٥ بهمن ۱۳٩٥ : توسط : عباس محمدی

گنجه‌ی پشتیبان زیست‌بوم (که یک نهاد نیکوکاری محیط زیستی است) دوستداران طبیعت کشور را به کمک مالی برای تامین دیه‌ای که دو طبیعت‌یار کشورمان به آن محکوم شده اند، فراخوانده است.

گروه دیده‌بان کوهستان، کوه‌نوردان را که نقش برجسته‌ای در کُنش‌های محیط زیستی دارند، به مشارکت در این حرکت دعوت می‌کند. برای اطلاع بیشتر، می‌توانید نگاه کنید به یادداشت گنجه در این مورد.

مدافعان طبیعت ایران را تنها نخواهیم گذاشت!

شماره‌ی حساب: 7- 2092253- 800 بانک پارسیان، شعبه‌ی بیمارستان پارسیان (تهران- کد: 1070)

کارت عابر بانک: 2269 – 0482 – 0611 - 6221

شماره‌ی شبا: 07 – 2530 – 2092 – 8000- - 1070 – 0540 – IR-33

(به نام محمدحسین ایزدی، عباس ثابتیان، عباس محمدی)


در زیر خلاصه‌ای از فعالیت‌های گنجه را می‌بینید:

  • کمک به یک طبیعت‌یار بیمار، تابستان 1393
  • کمک به برگزاری مراسم ترحیم یک طبیعت‌یار، پاییز 1393
  • کمک به آزاد شدن دو طبیعت‌یار از زندان، زمستان 1394
  • خرید علوفه برای حیات وحش منطقه‌ی حیدری در خراسان، زمستان 1394
  • کمک به ساخت چهار آبشخور برای حیات وحش منطقه‌ی حیدری، زمستان 94 و بهار 95
  • کمک به درمان فرزند یک طبیعت‌یار ، بهار 1395
  • وام به یک طبیعت‌یار، بهار 1395
  • کمک به طرح کاشت نهال اورس در کوه‌های طالقان، بهار 1395
  • وام به یک طبیعت‌یار ، تابستان 1395
  • فراهم ساختن امکان مشاوره‌ی پزشکی برای فرزند یک طبیعت‌یار، تابستان 1395
  • هدیه‌ی ازدواج به یک طبیعت‌یار، مهر ماه 1395
  • کمک مالی به یک گروه مدافع پرندگان مهاجر تالاب هورالعظیم، مهر ماه 1395
  • کمک به طرح کاشت نهال اورس در کوه‌های طالقان، مهر ماه 1395
  • تهیه‌ی چند قلم تجهیزات کوه‌پیمایی برای یک طبیعت‌یار، آبان 1395
  • تهیه‌ی مقداری پوشاک، کفش، و نوشت‌افزار برای بچه‌های سیستان و بلوچستان، آذر 1395
  • وام به یک طبیعت‌یار، آذر 1395
  • کمک به برگزاری همایش روز جهانی کوهستان و دومین «جشنواره‌ی کوه‌نوشته‌ها»، 21 آذر 1395
  • کمک به برنامه‌های امدادرسانی به قوهای مهاجرِ سرخرود و فریدونکنار، دی 1395

 
ورزش، محیط زیست، و ترامپِ خطرناک
ساعت ٥:۳۸ ‎ق.ظ روز ۱۸ بهمن ۱۳٩٥ : توسط : عباس محمدی

مطابق «دستور اخلاقی» (Code of Ethics) مندرج در فصل دوم منشور المپیک، هر عضور جنبش المپیک بایدخود را «از هرگونه تاثیر سیاسی و تجاری و هرگونه ملاحظه‌ی مذهبی و نژادی، و دیگر شکل‌های تبعیض دور نگه دارد». طبق ماده‌ی یک اساسنامه‌ی کمیته‌ی ملی المپیک جمهوری اسلامی ایران (مصوب 19 تیر 1373) این کمیته «سازمانی است مستقل، غیرانتفاعی، دارای استقلال مالی و دور از هرگونه گرایش نژادی، مذهبی، سیاسی،...».

 در بخش دیگری از منشور المپیک آمده است: «نقش کمیته‌ی جهانی المپیک، تشویق و پشتیبانی از تعهد مسوولانه نسبت به  مسایل محیط زیستی، برکشیدن توسعه‌ی پایدار در ورزش، و لزوم برگزاری مسابقه‌ها متناسب با این تعهد است...».

با وجود آن که این منشور را کشورهای اروپایی و آمریکایی تنظیم کرده اند، اما سیاستمداران همین کشورها بوده اند که بدترین نمونه‌های آلودن ورزش به سیاست را در کارنامه دارند! رفتار احمقانه‌ی هیتلر و عصبانیت او از پیروزی جسی اونز، دونده‌ی سیاه‌پوست آمریکایی در المپیک 1936 برلین، تحریم المپیک 1980 مسکو  از سوی آمریکا، و تحریم المپیک 1984 لس‌آنجلس از سوی شوروی و متحدانش، و این روزها، ندادن روادید ورود به آمریکا برای کمان‌داران ایرانی، فقط دو سه تایی از این گونه رفتارها است که مغایرت کامل با روح ورزش و منشور المپیک دارد.

موضوع تعهد به محیط زیست که به‌زبان ساده عبارت است از تلاش برای آلوده نکردن جهان، همچون نیالودن ورزش به سیاست (که نزد قدرتمندان جهان، وسیله‌ای است برای زورگویی و ثروت‌اندوزی) از ارزش‌های ورزش، به‌ویژه ورزشِ غیرحرفه‌ای است که آن هم شوربختانه از سوی مدیران کشورها، غالبا نادیده گرفته می‌شود. «اوج» این‌گونه بی‌اعتنایی به مهم‌ترین نیازهای امروز بشریت: صلح و جلوگیری از تخریب زمین، را می‌توان در رفتار دولت جدید آمریکا دید.

به نظر می‌رسد که قرار گرفتن فرد ماجراجو و سبک‌رفتاری مانند ترامپ در راس قوی‌ترین دولتِ امروز جهان و کل تاریخ، فرارسیدن روزهای سیاهی را برای ورزش و محیط زیست و صلح جهانی محتمل‌ ساخته است. شخصی که با دهن‌کجی به اجماع جهانی دانشمندان و برخلاف شواهد عینی و روشن، منکر گرم شدن زمین است و به شکل گستاخانه‌ای بر آدم‌کشی گسترده‌ در یمن و حمایت سازمان‌یافته‌ و ثابت‌شده‌ی بعضی از دولت‌های منطقه از تروریسم (ترور به معنای واقعیِ آن، و نه تفسیر دلبخواهِ آن)، و شهرک‌سازی در زمین‌های اشغال‌شده‌ی فلسطینیان چشم می‌بندد، قطعا از هرجهت خطرناک است.

در برابر این رفتار خطرناک، ما نباید دست به اقدام‌های متقابل و تلافی‌جویانه بزنیم، چرا که توانِ ما در صلح‌جویی، خردورزی، مهمان‌نوازی، و پذیرا بودن افکار و انسان‌های متفاوت است. به استناد کوه‌نوردی‌ها و مراوده‌هایی که در آمریکا و ایران با کوه‌نوردان آمریکایی و شهروندان عادی آن‌جا داشته ام، با توجه به گفته‌های کشتی‌گیران آمریکایی، و با ملاحظه‌ی نوشته‌های اهالی رسانه‌های آمریکا و روشنفکران آن کشور در مورد سیاست‌های ترامپ، می‌توانم حدس بزنم که اگر وزارت خارجه‌ی ما به‌جای منع ورود کشتی‌گیران آمریکایی، می‌گذاشت که آنان به ایران بیایند و سپس به جهانیان اعلام می‌کرد که ما مخالف متاثر کردن ورزش از سیاست هستیم، موج بزرگی در حمایت از ایران در داخل آمریکا و در سطح جهان شکل می‌گرفت. زمینه‌های قدرتِ خود را بشناسیم، تهدیدها را به فرصت بدل سازیم، و در جهتی حرکت نکنیم که افراطی‌های جهان می‌خواهند... .


 
بیانیه‌ی همایش صعود مسوولانه‌ی دماوند
ساعت ۸:٢٠ ‎ق.ظ روز ۱٦ بهمن ۱۳٩٥ : توسط : عباس محمدی

در روز 5 بهمن 1395 به همت انجمن دوستداران دماوندکوه، انجمن کوه نوردان ایران (دفتر آمل)، و هیات کوه‌نوردی و صعودهای ورزشی شهرستان آمل، همایشی با عنوان «صعود مسوولانه» با هدف چاره‌اندیشی در مورد اثرات منفی کوه‌نوردی بر دماوند، در سالن ارشاد شهر آمل برگزار شد. در این همایش شمار زیادی از کوه‌نوردان مازندرانی، کوه‌نوردانی از چند استان دیگر، مسوولانی از اداره‌های محیط زیست، میراث فرهنگی، منابع طبیعی، هلال احمر، فدراسیون کوه‌نوردی، و... شرکت داشتند. در پایان این همایش، بیانیه‌ی زیر خوانده شد:

ما کوه‌نوردان حاضر در این همایش، با توجه به اهمیت کوه دماوند به عنوان یک زیست‌بوم ارزشمند، یک آبخیز بزرگ، یک نماد سرزمینی، و یک هدف کوه‌نوردی که جایگاه پُرارجی در میان همه‌ی طبیعت‌دوستان ایرانی و خارجی دارد؛ و نظر به مسئولیتی که نسبت به حفاظت از این میراث گرانقدر طبیعی- فرهنگی احساس می‌کنیم؛ خواستار تلاش برای دستیابی به هدف‌های زیر هستیم:

* برنامه‌های کوه‌نوردی در دماوند، به گونه‌ای طراحی و اجرا شوند که فرسایش خاک و اثر  منفی بر پوشش گیاهی، حیات وحش، و زیبایی طبیعی این کوهستان به حداقل ممکن برسد.

* کوه‌نوردان و سازمان‌های کوه‌نوردی، داوطلبانه برنامه‌های کوه‌پیمایی و کوه‌نوردی خود را در دماوند کاهش دهند تا فشار بر این زیست‌بوم کم‌تر شود.

* هر کوه‌نورد، مسئولیت بازگرداندن تمامی پسماندهای خود را از دماوند به شهر برعهده گیرد.

* اجرای برنامه‌های کوه‌نوردی با تعداد زیاد، و هرگونه مسابقه‌ی کوه‌پیمایی در دماوند و حریم آن متوقف گردد.

* یک سامانه‌ی ثبت نام برای صعود دماوند ایجاد شود تا بتوان با در نظر گرفتن "ظرفیت بُرد" (carrying capacity) منطقه، در هر هفته و برای هر فصل، به شمار مشخصی اجازه‌ی صعود داد.

* ارایه‌ی خدماتی مانند فروش آب بطری‌شده، مواد خوراکی، و ظرف‌های یک‌بارمصرف در پناهگاه جنوبی متوقف شود تا هر فرد و گروه کوه‌نورد فقط به اتکای بار خودش به منطقه بیاید.

* جاده‌های غیرضروری اطراف دماوند مانند جاده‌ی ماشین‌روی جنوب دماوند، جاده‌ی چاک‌اسکندر، و جاده‌هایی که از ناندل به پای یال‌های شمالی می‌رود، به تدریج و ضمن جلب رضایت رضایت دام‌داران محلی و دارندگان خودروهایی که در کار حمل کوه‌نوردان و بار آنان هستند، بسته شود.

* با یک برنامه‌ریزی چندساله و ایجاد راه معیشتِ دیگر برای قاطرداران محلی، به تدریج ورود حیوان بارکش به منطقه ممنوع شود.

* از هرگونه توسعه‌ی راه و ساختمان و پناهگاه و چادرگاه در اطراف دماوند (ارتفاع حدود 2000 متر به بالا) جلوگیری شود، وجاده‌ها و ساختمان‌هایی که خودسرانه ساخته شده اند، تخریب گردند.

* دماوند و حریم آن به‌عنوان پارک ملی و میراث ملی-جهانی ثبت شود.

* کارگروهی مرکب از نمایندگان سازمان‌های دولتیِ مسئولِ حفظ محیط زیست و منابع طبیعی و میراث فرهنگی، فدراسیون کوه‌نوردی، سازمان‌های غیردولتی، نمایندگان جامعه‌ی محلی، و باشگاه‌ها و گروه‌های کوه‌نوردی، پیگیر راه‌های دستیابی به این هدف‌ها، تصویب راهکارهایی در این زمینه، و نظارت بر اجرای درست مصوبه‌ها باشد.



 
دهمین جشنواره‌ی یخ‌نوردی انجمن کوه
ساعت ۸:۳۸ ‎ق.ظ روز ۱۳ بهمن ۱۳٩٥ : توسط : عباس محمدی

انجمن کوه‌نوردان ایران، «جشنواره‌ی یخ‌نوردی» را در زمستان 86 پس از آن که برای نخستین بار گروهی از کوه‌نوردان ایرانی در جشنواره‌ی یخ نوردی اکرن (Ecrain) فرانسه شرکت کردند، پایه‌گذاری کرد. هدف از برگزاری این جشنواره، انتقال تجربه‌های به‌دست‌آمده در اکرن، تبادل تجربه میان یخ‌نوردان، آشناسازی کوه‌نوردان ایرانی با شیوه‌های نوین یخ‌نوردی، و از میان بردن ترسی بوده که به دلیل ناچیز بودن شیب های یخی در ایران، کم و بیش در میان کوه نوردان کشور وجود دارد.

از دو سه سال پیش در این جشنواره، علاوه بر یخ‌نوردی، فعالیت‌هایی دیگری شامل درای تولینگ، اسکی آلپاین، و کوه‌پیمایی زمستانه هم انجام می‌شود، و گروه سرپرستی و آموزش‌دهندگان جشنواره به راهنمایی در این زمینه‌ها نیز می‌پردازند.

این جشنواره، گذشته از این که یک قالب آموزشی نو را به جامعه‌ی کوه نوردی ایران معرفی کرده، هر سال سبب‌ساز دور هم جمع شدن چند ده کوه‌نورد از نقاط گوناگون کشور، و فراهم شدن فضایی باصفا و دوستانه، و خلق خاطره‌هایی شاد می‌شود.

دهمین «جشنواره‌ی یخ نوردی و ورزش‌های زمستانی انجمن» از 20 تا 22 بهمن 1395 با یک کادر سرپرستی و آموزشی شامل چند تن از برجسته‌ترین مربیان و کوه‌نوردان کشور، در منطقه‌ی رودبار قصران برگزار خواهد شد. علاقمندان به شرکت در این رویداد می توانند تا 14 بهمن با مصطفی شکرابی (09126017261) تماس بگیرند.

جزییات بیشتر در: تارنمای انجمن کوه‌نوردان ایران

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 
دماوند نیاز به تنفس دارد
ساعت ٦:٠۱ ‎ب.ظ روز ٧ بهمن ۱۳٩٥ : توسط : عباس محمدی

کوه‌نوردان به طور معمول در گروه دوستداران طبیعت، و به این اعتبار، حافظ محیط زیست قلمداد می‌شوند؛ شاید هم خود چنین می‌پندارند! واقعیت اما این است که ما چه دوستدار طبیعت باشیم و چه نه، در چند دهه‌ای که کوه‌نوردیِ جدی به شکل ورزش و در قالب گروه‌ها و باشگاه‌ها کم و بیش فراگیر شده، اثر یا ردّپای سنگینی بر کوه‌ها به جا گذاشته ایم. این ردّ را به صورت انبوه زباله‌های رهاشده در مسیرها و اطراف پناهگاه‌ها، به شکل خودِ پناهگاه که بدل به کانون ریخت‌و‌پاش شده، به شکل راه‌های پاکوب که روز به روز پهن‌تر و بیشتر می‌شوند، به صورت جاده‌های ماشین‌رویی که به منظور دسترسی ساده‌تر به ساختگاه پناهگاه‌ها ساخته ایم، به شکل فضولات انسانی و مدفوع قاطر، به صورت شیب‌های فرسایش‌یافته بر اثر شن‌اسکی کردن، و به شکل‌های متفاوت دیگر... می‌توان دید. در یک کلام، جامعه‌ی کوه‌نوردی هم دوشادوش دیگر قشرهای جامعه، در استفاده‌ی بهره‌کشانه و ناپایدار از طبیعت کشور کم نگذاشته است!

ما کوه‌نوردان چه باید کنیم که شایسته‌ی عنوان «طبیعت‌دوست» باشیم؟! همایش امروز، در پی پاسخ به این پرسش است... .



 
همایش مسئولیت‌پذیری در صعود به دماوند
ساعت ٦:٢۱ ‎ق.ظ روز ۳ بهمن ۱۳٩٥ : توسط : عباس محمدی

دماوند، بلندترین و شاخص‌ترین چکاد ایران، نه‌تنها از چرای بیش از حد دام، معدن‌کاوی، و ساخت‌وساز...، بلکه از پیمایش‌های بی‌ملاحظه‌ی ما دوستداران کوه‌نوردی و کوهستان هم در رنج است!

کوه‌نوردانی که حفاظت از دماوند را از تعهدهای اجتماعی خویش می‌دانند، چندین سال است که در گفتگو با دیگر کوه‌نوردان، در تماس با فدراسیون و باشگاه‌ها و گروه‌های کوه‌نوردی، در رفت‌وآمد و مکاتبه با مسوولان دولتی، با کار رسانه‌ای، و با برگزاری همایش و دیگر اقدام‌ها، در پی یافتن راه‌هایی برای جلوگیری از تخریب و فرسایش شدید کوهِ ملّی خود هستند.

همایش پنج‌شنبه 7 بهمن 1395 گام دیگری است در چاره‌اندیشی برای کاستن از اثر زیانبار کوه‌نوردی‌های سنگین و خارج از ظرفیتی که بر دماوند تحمیل می‌شود. در همایش حضور یابید و در این چاره‌اندیشی مشارکت کنید.

هفتم بهمن، از ساعت 16

آمل - خیابان شهید بهشتی، اندیشه 49، سالن ارشاد

 

 


 
فاجعه‌ی ساختمان پلاسکو، نمودی از بی‌اقتداری
ساعت ٧:۱٧ ‎ب.ظ روز ٢ بهمن ۱۳٩٥ : توسط : عباس محمدی

این یادداشت در خبرآنلاین هم کار شده است.

نگاه به حادثه‌ی پلاسکو، با اشاره‌ای به محیط زیستِ درمانده

مرگ شماری از هم‌میهنان، به‌ویژه آتش‌نشانان جان‌برکف، و از میان رفتن یکی از نمادهای قدیمی شهر تهران و صدها میلیارد تومان سرمایه، بغض در گلوی هر ایرانی نشانده است. امروز، نه وقت مقصریابی است و نه زمان متهم‌سازی و نه هنگام ارزیابی کارشناسانه... . امروز فقط باید سپاسگزار و همراه همه‌ی کسانی باشیم که در این سرمای زمستان و با وجود تمام مشکلات، در کار نجات جان انسان‌ها و سرمایه‌های کشور بوده و هستند.

 اما، اعلام این که شهرداری و آتش‌نشانی، بارها و بارها در مورد مشکلات ایمنی ساختمان پلاسکو اخطار و هشدار داده بودند و ساکنان آن ساختمان اقدام لازم را انجام نداده اند، نشانه‌ای از یک اِشکال بزرگ و ساختاری در مدیریت کشور است؛ خطر شکل‌گیری حاکمیت بی‌اقتدار که تمامی عرصه‌های زندگی شهری و البته محیط زیست و میراث‌های طبیعی و فرهنگی ما را تهدید می‌کند. امروزه می‌بینیم که قانون‌شکنی، به سُخره گرفتن مقررات، گرفتن مجوزهای ایمنی و استاندارد و جز آن، از راه‌های غیرمتعارف و نامناسب و حتی «قانونی شدن» پاره‌ای بی‌قانونی‌ها در مجلس، به پدیده ای معمولی بدل شده است.

دستگاه های دولتی و دیگر بخش‌های حاکمیت، در بسیاری جاها که کم‌کاری یا فساد ندارند، دچار ضعف در به اجرا رساندن قانون و مقررات هستند. در این‌جا، به مصداق‌های زیر پا گذاشتن مقررات ایمنی ساختمان‌ها، نادیده گرفتن آیین‌نامه‌ی زلزله، ساخت‌وساز روی گسل‌ها، غیراستاندارد بودن آسانسورها، و یا فساد عمیق در بانک‌ها و گمرک‌ها و دیگر اداره‌ها نمی‌پردازم. فقط به محیط زیست، آن هم نه به مشکلات بزرگ آن بلکه به یک گوشه‌ی کوچک آن (به عنوان نمونه‌ای از صدها موردِ ریز و درشت) اشاره می‌کنم که ببینید چگونه قانون و اخلاق در برابر شماری قانون‌شکن و بی‌وجدان کم آورده و اِعمال‌ قانون سخت شده است.

چند سال است که در منطقه‌ی فریدونکنار، عده‌ای صیاد (که حساب آنان از حساب صیادهای بومی و قانع جدا است) به شکلی بسیار بی‌رحمانه اقدام به دام‌گستری‌های غیرقانونی و صید و کشتار گسترده‌ی پرندگان مهاجر، چه پرندگان مجاز برای صید و چه حمایت‌شده، می‌کنند. در این چند سال، چند بار ماموران سازمان حفاظت محیط زیست و حتی نیروی انتظامی خواسته است که جلوی این صیادان را بگیرد، اما آنان با چوب و چماق و اسلحه نگذاشته اند. حتی امسال که انفلوانزای پرندگان شیوع یافته و به جز سازمان محیط زیست، مسوولان بهداشت کشور هم گفته اند که صید باید متوقف شود، اما باز هم این گروه به قانون‌شکنی خویش ادامه می‌دهند.



 
فراخوان برای کمک به حیات وحش منطقه‌ی خوش‌ییلاق
ساعت ٤:٢۱ ‎ق.ظ روز ٢٤ دی ۱۳٩٥ : توسط : عباس محمدی

دوستان سبزاندیش را به کمک در تامین بخشی از علوفه‌ی مورد نیاز حیات وحش منطقه‌ی خوش‌ییلاق فرا می‌خوانیم.

 

سرمای زمستان، جستجوی غذا را برای حیات وحش به ویژه در مناطق کوهستانی دشوار کرده است. گرچه برخی از کارشناسان تاکید دارند علوفه‌دهی به حیات وحش اقدامی نادرست است و می‌تواند آنها را به گونه‌هایی دست‌آموز تبدیل کند، اما زمانی که در پناهگاه حیات وحش آن‌هم  در جایی مانند  خوش‌ییلاق تنها 10 آهو باقی مانده باشد، چاره‌ای نیست جز این‌که برای حفاظت از این تعداد محدود اقدام عاجلی صورت بگیرد. به این منظور موسسه طنین طبیعت تیرگان با همکاری گنجینه‌ی پشتیبان زیست‌بوم در صدد برآمدند با راه‌اندازی یک پویش، علاقمندان به حیات وحش را به همراهی دعوت کنند.


لطفا برای اطلاع بیشتر و کمک، به این‌جا بنگرید.

تلاش برای حفظ محیط زیست، فقط سخن گفتن، و حتی فقط اعتراض و نوشتن نیست...!

یادداشت مرتبط: خوراک‌دهی و کمک به حیات وحش؛ آری یا نه؟



 
حامی پرندگان مهاجر باشیم
ساعت ٦:٥٠ ‎ب.ظ روز ۱٩ دی ۱۳٩٥ : توسط : عباس محمدی

این یادداشت، در خبرآنلاین نیز کار شده است.

کوشان مهران و عباس محمدی- در منطقه‌ی فریدونکنار مازندران، دو پدیده‌ی متضاد به چشم می‌خورد: از یک‌سو حضور زمستانه‌ی هزاران پرنده‌ی مهاجر و انسان‌های حامی این مخلوقات زیبا و دورپرواز، و از سوی دیگر صیادانی که به نظر می‌رسد (دست‌کم در این ده ساله‌ی اخیر) صید پرنده را از حد سنتی که برای گذران یک زندگی ساده لازم بود، بس فراتر برده و به یک تجارت بزرگ بدل ساخته اند. چگونه می‌توان هم‌زیستی پایدار انسان و حیات وحش را دوباره شکل داد؟

 از حدود ده سال پیش، هر ساله در پاییز و زمستان، آب‌بندان‌های فریدونکنار و سرخرود مازندران به یکی از کانون‌های توجه مدافعان طبیعت بدل می‌شود؛ زیرا در این چند ساله، این آب‌بندان‌ها که در واقع شالیزارهایی هستند که در زمستان در آن‌ها کِشت انجام نمی‌شود، جای فرود شمار بی‌سابقه‌ای قو، این پرنده‌ی درشت‌پیکر و جذاب شده است. از آن‌جا که آب‌بندان‌های محدود منطقه تامین‌کننده‌ی خوراک کافی برای این تعداد از پرندگان درشت نیست، چند کنشگر محیط زیست و چندتایی از سازمان‌های مردمی از ده سال پیش تصمیم گرفتند که با ریختن ذرت و گندم و سبزی، به تغذیه‌ی این قوها کمک کنند. یادآور می‌شود که در گذشته، آبگیرهایی که در اطراف بابلسر تا اسلام‌آباد و سوته و صفاییه‌ی فریدونکنار وجود داشت، جای زمستان‌گذرانیِ قوهای مهاجر بود. اما در این یکی دو دهه، بخش عمده‌ی آبگیرها به زیر ساخت و ساز رفته و تنها جای باقی‌مانده برای قوها در این ناحیه، بخشی از همین فریدونکنار و سرخرود (بیشتر: آب‌بندان‌های وزرا به گستره‌ی حدود 40 هکتار) است. خوراک‌دهی به قوهای مهاجر، سبب راه افتادن دو موج شد: یکی بحث درست یا نادرست بودن خوراک‌دهی به حیات وحش، و دیگر بحث صید انواع پرندگان مهاجر در این منطقه که مورد توجه تماشاگران قوها قرار گرفته است. این صیادی‌ها، دیگر نه مشغله‌ی جنبی چند خانواده‌ی محلی بلکه کسب و کار پول‌ساز و بی‌ضابطه‌ی چندین صیاد بی‌ملاحظه شده که صیادان بومی و قانعِ محل را هم بدنام ساخته اند. بازار فروش پرندگان صیدشده در فریدونکنار، با انبوه مرغابی و چنگر (و دیگر پرندگانی که پیش از این صید نمی‌شدند) به نمایشگاه خونین و بی‌رحمانه‌ی انواع گونه‌های مجاز و غیرمجاز برای صید بدل شده و شهرتی بس منفی یافته که در بیرون از کشور هم بازتاب یافته است.

اهمیت پرندگان مهاجر در خطه‌ی هیرکانی (ساحل دریای کاسپین یا خزر) از زمان‌های دور آن اندازه بوده که پرندگان نمک‌سود، بخشی از خراجِ کالایی تبرستان بوده که برای خلفای عباسی فزستاده می‌شد.


ادامه مطلب را مطالعه کنید
 
کارگاه آموزشیِ پرورش و نگهداری گیاهان آپارتمانی
ساعت ٩:٢٥ ‎ب.ظ روز ۱٢ دی ۱۳٩٥ : توسط : عباس محمدی

سه شنبه 28 دی 1395

ساعت 17 تا 20

 

مفاهیم و محتوای کارگاه

  • اهمیت گیاهان آپارتمانی در زندگی امروزین
  • معرفی چند گونه از گیاهان آپارتمانی سازگار با شرایط تهران
  • کاشت و تکثیر عملی چند گیاه
  • تبادل تجربه و پیشنهاد برای حفظ گیاهان

 

آموزشگر: عباس محمدی

کارشناس کشاورزی، کنشگر محیط زیست، مربی کوه‌نوردی، مدیر گروه دیده‌بان کوهستان

             

مسئول ثبت نام: مینا غنی

لطفا با این شماره‌ها تماس تلفنی گرفته شود: 09398592690 -  66712243

 

  •  هزینه: 10 هزار تومان
  •  ظرفیت دوره: 20 نفر (اولویت با افرادی است که زودتر ثبت ‌نام می‌کنند)
  • محل برگزاری: تهران، خیابان انقلاب، جنب لاله زار نو، شماره‌ی 590 (ساختمان609)، طبقه­ 4، واحد 12، دفتر مرکزی انجمن کوهنوردان ایران

 


 
کوه بهرآسمان و تهدید معدن
ساعت ۸:٠٤ ‎ق.ظ روز ۱٢ دی ۱۳٩٥ : توسط : عباس محمدی

یادداشت مرا با این عنوان می‌توانید در خبرآنلاین بخوانید.


 
ششمین جشنواره‌ی فیلم‌های کوه‌نوردی و کوهستان
ساعت ٧:٤۱ ‎ق.ظ روز ۸ دی ۱۳٩٥ : توسط : عباس محمدی

انجمن کوه‌نوردان ایران برگزار می‌کند؛

ششمین جشنواره‌ی فیلم‌های کوه‌نوردی و کوهستان، 30 دی و 1 بهمن 1395

دوره‌های پیشین این جشنواره، با عنوان «جشنواره‌ی فیلم و گزارش‌های کوه‌نوردی» در سال‌های 83، 85، 87، 89، و 92 برگزار شده است. از امسال، بخشِ گزارش‌های کوه‌نوردی به «جشنواره‌ی کوه‌نوشته‌ها» واگذار و برای فیلم‌ها یک جشنواره‌ی مستقل در نظر گرفته شد.

با توجه به تمدید مهلت فرستادن آثار، از اشخاصی که فیلم‌هایی در زمینه‌ی کوه‌نوردی، یا درباره‌ی محیط‌های کوهستانی ساخته اند، درخواست می‌کنیم آثار خود را تا دوازدهم دی به دفتر انجمن کوه‌نوردان ایران (تهران- خیابان انقلاب، جنب لاله‌زار، شماره‌ی 590، واحد 12) برسانند یا با دبیر جشنواره (آقای وحید بهرامی 09123334045) تماس بگیرند.

 


 
نیازمند کمک مالی هستیم!
ساعت ۸:۱٦ ‎ق.ظ روز ٥ دی ۱۳٩٥ : توسط : عباس محمدی

کمک‌های مالی کوچک شما می‌تواند در افزایش حساسیت یک جامعه‌ی روستایی یا دام‌دار نسبت به محیط زیست موثر باشد؛ می‌تواند یک مدافعِ طبیعت کشور را که در دفاع از محیط زیست، ناخواسته وارد درگیری و به پرداخت دیه محکوم شده است، نجات دهد؛ می‌تواند به حفظ حیات وحش یا پوشش گیاهی یک منطقه (این میراث‌های ارزشمندِ ما) کمک کند؛ و می‌تواند ادای دِین باشد به طبیعت این سرزمین که بی هیچ هزینه‌ای، بیشترین لذت‌ها را برایمان فراهم می‌سازد.

لطفا وارد لینک زیر شوید و به تشکل‌های «گنجه‌ی پشتیبان زیست‌بوم» و «نذری برای طبیعت» که نهادهای نیکوکاریِ محیط زیستی هستند، در برنامه‌ی «کمک به حامیان پلنگ ماسال» یاری رسانید.

http://fundorun.com/campaign/nazretabiat/422

توجه داشته باشید که گردانندگان این دو تشکل، نه تنها یک ریال برای کوشش‌های خود برداشت نمی‌کنند، بلکه خود نیز برای هدف‌های تعیین‌شده در هر زمان، کمک مالی می‌کنند.


 
شب چله‌ی محیط زیستی
ساعت ٧:٥۱ ‎ب.ظ روز ۳٠ آذر ۱۳٩٥ : توسط : عباس محمدی

شب چله، مانند بسیاری از دیگر رسم‌ها و جشن‌های ایرانی، با طبیعت و پدیده‌های طبیعی پیوند دارد. در آیین‌های ایرانی، گردش زمین و رخ دادن اعتدال‌های بهاری و پاییزی، آغاز روزهای بلندترِ سال (از ابتدای زمستان)، نکوداشت روشنایی، طلب باران، شکرگزاری برای فرارسیدن گاهِ برداشت محصول، و مانند این‌ها، همگی انگیزه‌هایی برای برگزاری جشن بوده است.

بیاییم آیین کهن دورهم‌نشینی در شب چله را، با نگاهی تازه به ریشه‌های طبیعی آن، به رسمی هماهنگ با محیط زیست و آیینی برای نکوداشت «مادر زمین» بدل سازیم. برای دستیابی به این هدف می‌توانیم:

  • در این شب، بیشتر از خوراک‌های گیاهی استفاده کنیم و گوشت نخوریم یا کم‌تر بخوریم.
  • از ظرف‌ها و سفره‌های دورانداختنی استفاده نکنیم.
  • یکی دو لامپ و دستگاه‌ برقی اضافه را خاموش کنیم.
  • درجه‌ی حرارت اتاق‌ها را پایین‌تر بیاوریم و پوشاک گرم بپوشیم؛ بگذاریم فرارسیدن زمستان و تغییر فصل را احساس کنیم!
  • به مصرفِ کم‌ترِ آب بیاندیشیم.
  • با دیگران از زیبایی‌های طبیعت و ضرورت حفاظت از آن‌ سخن بگوییم.
  • برای رفتن به خانه‌ی خویشان و دوستان، تا حد امکان از وسیله‌های همگانی یا مشترک استفاده کنیم.
  • اگر با خودروی شخصی به مهمانی می‌رویم، با خود عهد کنیم که به جبران آن، دست‌کم یکی دو روز از خودروی شخصی استفاده نکنیم.
  • هنگامی که دورهم هستیم، تلویزیون و گوشی‌های همراه را خاموش کنیم و خود را برای ساعتی از شرّ امواج آسوده سازیم و به‌سادگی، صفا کنیم!

 
محیط زیست و سینما؛ با نگاهی به فیلم مادرکُشی
ساعت ٦:٤٠ ‎ق.ظ روز ٢٩ آذر ۱۳٩٥ : توسط : عباس محمدی

«مادرکشی» اثری ممتاز در سینمای مستند محیط زیستی

از حدود ده سال پیش (یعنی از زمانی که پایان ساخت سد سیوند نزدیک می‌شد) نقد پروژه‌ی سدسازی در ایران، در فضای عمومی کشور جدی شد. از آن زمان، هزاران یادداشت و  خبر و مقاله درباره‌ی اثرات منفی سدسازی بر منابع آبی و محیط زیست کشور نوشته شده که نتیجه‌ی آن‌ها این بوده که دیگر کسی نمی‌تواند باافتخار و بی‌دغدغه درباره‌ی مسدود کردن مسیر رودخانه‌های پرخروش سخن‌سرایی کند. اما، فیلم مادرکُشی به کارگردانی کمیل سوهانی را می‌توان اثری خواند که به تنهایی بیش از بسیاری از مقاله‌های منتقدانه، چشم‌ها را به واقعیت تلخ سدسازی باز کرده است. دلیل هم شاید این باشد که مادرکشی، یک اثر دیداری است؛ آن‌چه که در مقاله‌ها و کتاب‌ها نوشته و واکاوی شده، در این فیلم در برابر چشم قرار می‌گیرد. و این‌جا است که تاثیر معجزه‌آسای آثار هنری بر افکار عمومی دیده می‌شود.

در میان مستند سازان کشور، افرادی هستند که فیلم‌های برجسته و به‌یاد‌ماندنی با موضوع محیط زیست ساخته اند (در این‌جا، منظور فیلم هایی نیست که فقط زیبایی طبیعت یا حیات وحش را نشان می دهد، بلکه منظور آن هایی است که مشکلات و چالش های محیط زیستی را طرح می‌سازند) که در میان آنان، فرهاد ورهرام با آثاری مانند گذر شهر بر آب (درباره‌ی روددره‌های تهران)، و  یکی بر سر شاخ بن می برید (درباره‌ی جنگل‌های شمال)، و... جایگاه برجسته ای دارد. فیلم هایی مانند حیات آبی خلیج فارس به کارگردانی سعید ابوطالب (1382)، مرگ دلفین‌ها به کارگردانی جعفر عبدی پور (1386)، ژئوپارک قشم  به کارگردانی رضا نظام‌دوست، فیلم مستند و ماجرادار در جستجوی پلنگ ایرانی به کارگردانی فتح‌الله امیری که در جشنواره‌ی فیلم فجر 1390 برنده‌ی سیمرغ بلورین بهترین مستند شد، از مستندهای زیبا و تاثیرگذار زیست‌محیطی چند سال اخیر هستند. در میان معدود مستندهای مرتبط با موضوع آب و سد، مادرم بلوط به کارگردانی محمود رحمانی، فیلم‌سازی که اصلیت او از بختیاری های خوزستان است (قومی که بیشترین آسیب ها را از پروژه‌های سد‌سازی متحمل شده) کاری از هر حیث ویژه و تماشایی است. این فیلم را می‌توان اثری متفاوت در گونه (ژانر) مستند دانست که در آن واقعیت، حقیقت، تخیل و داستان‌پردازی در هم آمیخته شده و بیننده را در ارتباط با موضوع آبگیری یک سد، سخت متاثر می‌کند. فرشته جغتایی نیز یک مستند با عنوان دره‌ی ما چه سرسبز بود با موضوع سدسازی ساخته است که در آن، مویه‌های اهالی یک دهکده که مکان مقدس‌شان غرق می‌شود، به‌راستی تکان‌دهنده است. حتی در میان هنرمندان "مردمی" (از آن دسته هنرمندان که در تلویزیون و مراسم ها و کوچه و بازار آثار عوام پسند اجرا می‌کنند) گروهایی را سراغ دارم که در مدرسه‌ها و مناسبت‌های خاص، برای بچه‌ها و بزرگ‌تران نمایشنامه‌های محیط زیستی اجرا می‌کنند.

 اما در میان سینماگران ایران،  آثاری با مضمون یا اشاره‌های محیط زیستی بسیار نادر اند: در فیلم خاک آشنا به کارگردانی بهمن فرمان آرا، شخصیت اصلی فیلم (خودِ فرمان آرا) می‌گوید که برای فرار از آلودگی هوا و آلودگی صوتی تهران به آن نقطه‌ی دور از شهر آمده است. در همین فیلم، خدمتکار محلیِ خانه به مامور اداره‌ی برق می‌گوید که آتش زدن لانه‌ی زنبورها شگون ندارد، و ماموری که این کار را می‌کند، بعدا می‌میرد. در آخر فیلم هم "بابک" یک مشت خاک را عاشقانه در دست می‌گیرد. در فیلم به رنگ ارغوان، ابراهیم حاتمی‌کیا اشاره‌ی مشخص‌تری به یک موضوع اجتماعی- زیست‌محیطی دارد؛ گروهی دانشجو، در اعتراض به ساخت جاده در جنگل ابر تجمع می‌کنند و... . در این فیلم، یکی از چهره‌های شاخص و فعال محیط زیست ایران، دکتر اسماعیل کهرم، نقش استاد دانشگاه را دارد که در زندگی واقعی نیز چنین است. فیلم نارنجی‌پوش داریوش مهرجویی هم شاید تنها فیلم‌ سینمایی و همه‌پسند ایرانی بوده که یکسره به موضوعی محیط زیستی (زباله) می‌پردازد.

آیا به جز این چند مورد، فیلم سینمایی با اشاره های محیط زیستی داریم؟  دقیقا نمی‌دانم، اما در مقام یک فعال محیط زیست که خبرهای این حوزه را پی‌گیری می‌کنم، چیز زیادی در این زمینه نشنیده ام و از این رو، این را قرینه‌ای بر کم‌توجهی سینماگران ایرانی به موضوع محیط زیست که بی‌تردید یکی از مهم‌ترین چالش های پیشِ روی انسان امروز است، می‌دانم.

البته، می‌دانیم که در میان فیلم‌سازان و هنرپیشگان ایرانی، شخصیت‌هایی هستند که گرایه‌ی محیط زیستی دارند و خوشبختانه شمار آنان رو به فزونی است: علیرضا خمسه، از این دسته افراد است و حتی می توان او را یک "کنشگر محیط زیست" خواند؛ در کارنامه‌ی او، اجرای تیاتر محیط زیستی با عنوان صلح و محیط زیست  (1378)، داوری چهارمین جشنواره‌ی فیلم های سبز(1384)، مصاحبه‌های زیست‌محیطی، و حمایت از "طرح خجیربان" که انجمن پایشگران محیط زیست ارایه داده است (1390)، وجود دارد. مرضیه برومند، کارگردان و تهیه کننده‌ی برنامه‌های تلویزیونی، با مجموعه‌ی تلویزیونی  آب پریا  به مشکلات محیط زیست کشور پرداخته است. برومند برای ساخت بهتر این مجموعه، با نمایندگان چند سازمان مردم‌نهاد (ان جی او) هم نشست داشته است. خسرو معصومی کارگردان سینما و تلویزیون، دو سه فیلم محیط زیستی ساخته که به گفته‌ی خودش چون «سینمای ایران دغدغه‌ی محیط زیست ندارد» و حمایتی از او نشده، نتوانسته کار را ادامه دهد. رضا کیانیان، بازیگری است که عنوان «سفیر محیط زیست» یافته است. شهره سلطانی حامی چند سازمان مردم‌نهاد، از جمله گنجه‌ی پشتیبان زیست‌بوم بوده است. در یکی دو سال اخیر، چند بازیگر و مجری مانند رامبد جوان و مهران مدیری هم به مبلغان محیط زیست بدل شده و در برنامه‌های تلویزیونی «خندوانه» و «دورهمی» که به دلیل فضای شاد، بیننده‌ی زیاد هم دارند، گاه به موضوع‌های محیط زیستی می‌پردازند.

از این‌ها گذشته، در چند سال اخیر، اینجا و آنجا انتقادهای گذرایی از اوضاع محیط زیستی کشور، از سوی سینماگران برجسته‌ی کشور خوانده ام: گِله‌ی ناصر تقوایی از بریده شدن درختان جلوی موزه‌ی سینما، یادداشت پر سوز بهرام بیضایی از بریده شدن درختان در آجودانیه‌ی تهران و سنگ و سیمان کردن اطراف آن‌ها، و انتقاد مجید مجیدی از نابودسازی بافت تاریخی پامنار و باغ‌های شمیران... . در عین حال، نمی‌توان حرکت‌هایی مانند جشنواره‌ی فیلم‌های سبز و افتتاح «سینمای محیط زیست» توسط ستاد محیط زیست و توسعه‌ی پایدار شهرداری تهران (در موزه‌ی حیات وحش دارآباد، به مناسبت هفته‌ی محیط زیست 1389) و دوره‌های بعدی جشنواره‌ی یادشده را نادیده گرفت. نیز می‌توان یاد کرد از حمایت بازیگران و دیگر اهالی سینما (شخصیت‌هایی مانند مهتاب کرامتی، بهرام رادان، علیرضا خمسه، کتایون ریاحی، آتیلا پسیانی، و...) از برنامه‌های درخت‌کاری در اسفند ماه 1394، و ورود فعالانه‌ی بازیگرانی چون رضا کیانیان و میترا حجار به موضوع‌های محیط زیستی (نجات دریاچه‌ی اورمیه، حمایت از محیط‌بانان، حفاظت از دماوند، حمایت از حقوق حیوانات،...) که به‌ویژه در سال 1395 نمود مشخص و موثری در جامعه یافت.

 

اکنون، فیلم مادرکشی را که البته در سینماها و برای عموم مردم به نمایش در نیامده، اثری می‌یابیم که  تاثیر گسترده‌ای، دست‌کم بر گروه‌های روشنفکری و دغدغه‌مندان محیط زیست و بخشی از مدیران آب و منابع طبیعی کشور داشته است. این فیلم، یک «مستند» به معنای واقعی کلمه است که تاریخ سدسازی در ایران و تفکری را که در پشت آن خوابیده، با ارایه‌ی سند به تصویر کشیده است. نکته‌ی در خور توجه در این فیلم – سوای این که کارگردان، چه زحمتی برای گردآوری این همه مستندات تصویری و نوشتاری داشته، و چه هنری به خرج داده – این است که سفارش دهنده‌ی آن یک دستگاه دولتی (مرکز بررسی‌های استراتژیک نهاد ریاست جمهوری) است. همچنین یک مقام دولتی دیگر (محمد درویش، مدیرکل آموزش و مشارکت‌های مردمی سازمان حفاظت محیط زیست) هم مبلغ این فیلم بوده و سبب‌ساز نمایش آن در چند ده محفل دانشگاهی و صنفی و جز آن بوده است. با توجه به این نکته، به نظر می‌رسد که تلاش کنشگران محیط زیست سرانجام تا حدی به بار نشسته و مقام‌های تصمیم‌گیرنده گویا قصد دارند که نگاهی منتقدانه به پروژه‌های توسعه،  که یکی از بی‌ملاحظه‌ترین آن‌ها پروژه‌ی سدسازی بوده، بیاندازند.



 
انتخابات شوراها، و پاسداری از میراث فرهنگی و طبیعی
ساعت ٥:٥٢ ‎ق.ظ روز ٢٧ آذر ۱۳٩٥ : توسط : عباس محمدی

گروه دیده‌بان کوهستان به همراه شماری از دیگر کنشگران محیط زیست و میراث فرهنگی، از چندین سال پیش خواستار وارد شدن نامزدان انتخابات مجلس و شوراهای شهر به موضوع حفظ میراث‌های طبیعی و تاریخی بوده است. در این زمینه، همکاری‌هایی را با «پویش پاسداری از میراث فرهنگی و طبیعی» داشته ایم، و قصد داریم در انتخابات آینده‌ی شوراها هم وارد این موضوع شویم. در این‌باره می‌توانید گفتگوی علیرضا افشاری، دبیر این پویش را در انتخاب خبر بخوانید.


 
گزارش و بیانیۀ دومین جشنوارۀ کوه‌نوشته‌ها
ساعت ٦:۳۳ ‎ق.ظ روز ٢٤ آذر ۱۳٩٥ : توسط : عباس محمدی

در پی برگزاری نخستین «جشنوارۀ کوه‌نوشته‌ها» که در بیستم آذر ۱۳۹۳ (11 دسامبر 2014: روز جهانی کوهستان) از سوی  بنیاد محمدی‌فر و انجمن کوه‌نوردان ایران برگزار شد، در بیست‌ویکم آذر ماه ۱۳۹۵ (11 دسامبر 2016) و یک بار دیگر هم‌زمان با روز جهانی کوهستان، دومین جشنوارۀ کوه‌نوشته‌ها برگزار گردید. بنیاد محمدی‌فر بر آن است تا با برگزاری دو سال یک‌بارِ این جشنواره، و تقدیر از آثار نشر یافته دربارۀ کوه‌نوردی و حفاظت از محیط کوهستان، شامل کتاب، مقاله، گزارش برنامه و نوشتارهای منتشر شده در فضای مجازی، مشوقِ تولید و نشر دانش در زمینه‌های یاد شده باشد. یادآوری این نکته ضروری است که در این جشنواره، معرفی افراد یا آثاری به عنوان «برنده‌های اول و دوم» و مانند آن مدّ نظر نیست، و برگزار کنندگانِ جشنواره می‌کوشند این رویداد صورت مسابقه نیابد. از این رو برگزیدن و تقدیر نمادینِ تعدادی از آثار، به نوعی سپاسگزاری از همۀ کسانی است که در راه ارتقای کوه‌نوردی و حفاظت از کوه‌ها قلم می‌زنند.

 از سال 2002  سازمان ملل متحد، 11 دسامبر رابه عنوان روزجهانی کوهستان (International Mountain Day) نام‌گذاری کرده و انجمن کوه‌نوردان ایران از سال 1384 همه ساله با همکاری باشگاه‌های ورزشی و فرهنگی مختلف، همایش‌ها و صعودها و برنامه‌های پاک‌سازی کوهستان، و همچنین کارهای رسانه‌ای چندی به این مناسبت اجرا کرده است. این روز، به گونه‌ای نمادین «روز تجدید پیمان کوه‌نوردان برای حفاظت از کوهستان‌ها» دانسته می‌شود. در عین حال، این روز، فرصتی است برای دیدارهای دوستانۀ کوه‌نوردان و دوستداران کوهستان و تعمیق سرمایۀ اجتماعی در این زمینه.

بنیاد محمدی‌فر این روز را ارج می‌نهد و جشنوارۀ دو سالانۀ تقدیر از پدیدآورندگان کوه‌نوشته‌ها را در راستای این ارج‌گذاری برگزار می‌کند.  

 

سپاسگزاری

هیأت امنای بنیاد محمدی‌فر، هیأت مدیرۀ انجمن کوه‌نوردان ایران، و دیگر برنامه‌ریزان این رویداد از هیأت کوه‌نوردی و صعودهای ورزشی استان تهران، انجمن حفظ محیط کوهستان، و دفتر نمایندگی سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد در ایران که با اطلاع‌رسانی و راهنمایی‌های خود در برگزاری همایش روز جهانی کوهستان مشارکت داشته‌اند، سپاسگزاری می‌کنند.

هیأت امنای بنیاد محمدی‌فر: افسرفراحی شاندیز، عباس محمدی، عباس ثابتیان

رییس هیأت مدیرۀ انجمن کوه‌نوردان ایران: پرویزامرایی

گروه برنامه‌ریزی و برگزار‌ی جشنواره: افسر فراحی شاندیز، محمد نوری، مصطفی شکرابی، آزاد بهادری، محسن آغاسی

 

 هیأت داوران این دوره از جشنواره

عباس محمدی؛ متولد ۱۳۳۸، کنشگر محیط زیست، مربی کوه‌نوردی، و نویسنده در زمینۀ کوه‌نوردی و حفاظت از محیط زیست. عضو باشگاه کوه‌نوردان آرش، از پایه‌گذاران انجمن کوه‌نوردان ایران، با سابقۀ چند دهه کوه‌نوردی در ایران و بیش از ده کشور.

اردشیر منصوری؛ متولد 1346، دانش‌آموختۀ فلسفۀ‌ علم، کارشناس فرهنگی، عضو هیأت مؤسس گروه کوه‌نوردی دانش تهران، عضو هیأت مدیرۀ انجمن ایرانیِ اخلاق در علوم و فناوری، نویسنده، ویراستار، مدرس دانشگاه.

 عباس ثابتیان؛ متولد ۱۳۳۷، کوه‌نورد، رییس پیشین انجمن کوه‌نوردان ایران، و نویسنده و همکار چند وب‌سایت و وبلاگ کوه‌نوردی.

دکتر ولی‌الله مظفریان، متولد ۱۳۳۲، دانش‌آموختۀ دکترای علوم گیاهی، عضو هیأت علمی مؤسسۀ تحقیقات جنگل‌ها و مراتع، مدرس دانشگاه، پژوهشگر، کنشگر محیط زیست.

عبدالله اشتری نخعی، متولد ۱۳۳۲، مربی کوه‌نوردی، کنشگر محیط زیست، مؤسس انجمن حفظ محیط کوهستان، عضو کمیتۀ راهبری نهاد بین‌المللی «مشارکت برای کوه‌ها». 

هیأت داوران، از مشاوره‌های پرستو ابریشمی، جواد‌ نظام‌دوست، و محمد نوری، ازکوه‌نوردان باسابقه و فعالان فرهنگیِ این عرصه، برخوردار بوده‌اند.

 

 

بیانیۀ هیأت داوران دومین جشنوارۀ کوه‌نوشته‌ها


ادامه مطلب را مطالعه کنید
 
← صفحه بعد