متخصصان به رغم تغيير مکان مجتمع پتروشيمي هشدار مي دهند
ساعت ۸:۳٢ ‎ب.ظ روز ۳٠ مهر ۱۳۸٦ : توسط : عباس محمدی

با وجود مخالفت صريح نخبگان دانشگاهي و کارشناسان حوزه محيط زيست با احداث کارخانه هاي پتروشيمي در استان گلستان به دليل تخريب اکوسيستم بي نظير مناطق شمالي، اجراي اين طرح در گلستان قطعي شد و تنها محل استقرار آن تغيير کرد. تصويب اين صنعت آلاينده جزء مصوبه هاي هيات دولت در سفر استاني رئيس جمهور در اسفند 84 به استان گلستان بود.    در اين‌جا بخوانيد


 
آیا جامعه‌ی کوه نوردی از انفعال خارج خواهد شد؟
ساعت ۸:٢٥ ‎ب.ظ روز ۳٠ مهر ۱۳۸٦ : توسط : عباس محمدی

تحليل فرشيد فاريابی در مورد انتخابات رييس فدراسيون کوه‌نوردی

                                                         در صفحه‌ی ورزشی اعتمادملی بخوانيد


 
انجمن کوه‌نوردان ايران برگزار می‌کند
ساعت ۱٠:٠۳ ‎ق.ظ روز ٢٩ مهر ۱۳۸٦ : توسط : عباس محمدی

دوره‌ی آموزشی صعود ديواره‌های بلند با مربيان فرانسوی

                                                                           در اين‌جا بخوانيد


 
انتقاد مسجدجامعي از قطع درختان خيابان آزادي و خدشه بر هويت تاريخي شهر
ساعت ٧:۱۳ ‎ب.ظ روز ٢٦ مهر ۱۳۸٦ : توسط : عباس محمدی

به نظر مي‌رسد كه پي‌گيري‌هاي ما در مورد قطع درختان خيابان آزادي(وديگر خيابان‌هاي تهران) و نيز نشست با خانم ابتكار ( عضو كميسيون محيط زيست شوراي شهر تهران) دست‌كم به اين نتيجه رسيده است كه موضوع در شوراي شهر انعكاس يافته و احمد مسجدجامعي عضو شورا، در نشست روز 24 مهر شورا چنين گفته است:

جاي تاسف است كه كرامت ماشين جايگزين كرامت انسان شده است... اين‌كه براي رفع مشكل حمل ونقل عمومي، به نفع سواره‌رو، پياده‌رو را مصادره، درختان را قطع و بناها و فضاهاي تاريخي را كه تجسمي از هويت تاريخي ايران معاصر است، تخريب كنيم، تدبير خوبي نيست.

مسجدجامعي كه رييس كميسيون فرهنگي، اجتماعي و زيست شهري شوراي شهر تهران است، همچنين گفت كه خيابان آزادي ، شاهد تاريخ انقلاب اسلامي و بخشي از هويت ايران معاصر است... و مهم‌ترين وقايع معاصر ما در خيابان آزادي و در كنار درختان كهن آن رخ داده است و عكس‌هاي يادگاري روزهاي انقلاب در كنار درختاني كه امروز با بد سليقگي جاي خود را به نرده‌هاي آهني داده‌اند، در حافظه‌ي شهروندان ماندگار بود.(نقل از روزنامه‌ي اعتماد 25/7/86)


 
70 درصد تالاب‌هاي كشور تا 30 سال ديگر خشك مي‌شوند
ساعت ۱٠:٢۳ ‎ق.ظ روز ٢٦ مهر ۱۳۸٦ : توسط : عباس محمدی

همشهری - منابع‌طبيعی - اسدالله افلاكي

روند شتابناك تخريب تالاب‌ها، باعث نگراني كارشناسان شده است و اين در حالي است كه تاكنون 7 تالاب از 22 تالاب بين‌المللي كشور به‌دليل تغييرات شديد اكولوژيكي در فهرست مونترال (تالاب‌هاي در معرض خطر) به ثبت رسيده‌است.

 


 
مرگ آرام رودها خروشان
ساعت ٩:۳٤ ‎ق.ظ روز ٢٢ مهر ۱۳۸٦ : توسط : عباس محمدی

رودخانه‌ها، هميشه نمادي از پاكي و زيبايي طبيعت بوده‌اند. ديرپاترين تمدن‌هاي بشري در كنار رودخانه‌هابنا شده‌اند.

جاي بسي تاسف براي انسان‌هاي قرن حاضر است كه موجب شده تعادل زيستي رودخانه‌ها و درياها و جنگل‌ها دگرگون شده و به سمت قهقرا سوق پيدا كند.

 


 
نشست با خانم ابتکار (۲)
ساعت ٩:۱٩ ‎ب.ظ روز ۱٧ مهر ۱۳۸٦ : توسط : عباس محمدی

( دنباله ی نامه به خانم ابتکار )

* در طرح های بسیار پرهزینه ی تعریض خیابان ها ، درختان کهن سال بی شماری ریشه کن شده و هویت گذرگاه ها به کلی مخدوش شده است ( خیابان و میدان آزادی ، بزرگ راه چمران ، محله ی نارمک ، بزرگ راه آزادگان ، ... ) .

* در طرح بزرگ " پیاده راه " خیابان تاریخی ولیعصر ، برخلاف گفته های اولیه ، هیچ کاری برای رسیدگی به درختان کهن سال و زیبای خیابان نشده و حتی برعکس ، با سنگ چین کردن های اضافه و ایجاد حلقه های فلزی و سیمانی در اطراف درختان ، راه تنفس و تغذیه ی ریشه ها را بسته اند .

* با توجه به وضع اقلیمی و ساخت و سازهای تهران ، موثرترین راه برای کاهش آلودگی هوا و بهبود وضع شدآمد ( ترافیک ) ، محدود و هزینه دار کردن رفت و آمد خودروهای شخصی در شهر است ؛ شهرداری تهران ، برعکس ، سیاست خود را بر مبنای گسترش خیابان ها و باز کردن راه برای خودروهای شخصی قرار داده است . در طرح هایی مانند " بی.آر.تی "  نیز که در جای خود قابل تقدیر است ، شهرداری به جای آن که بخشی از عرصه ی رفت و آمد خودروهای شخصی را به این کار اختصاص دهد ، با از میان بردن فضای سبز وسط و حاشیه ی خیابان ، طرح را ( که منطبق با استاندارد هم نیست ) اجرا کرده است .

* با توجه به افزایش واحدهای مسکونی و جمعیت ، کاملا مشخص است که در سال های اخیر ، سرانه ی فضای سبز در بیشتر منطقه های شهر تهران به شدت کاهش یافته است ( منطقه های 1، 2، 10، 11، 12... ). با این حال ، شهرداری به استناد نهال کاری های کم تاثیری که در حاشیه و دور از شهر انجام می شود ، مدعی است که سرانه ی فضای سبزتهران رو به افزایش  است . حتی اگر بپذیریم که سرانه ی مطلق فضای سبز افزایش یافته است ، با اطمینان می توان گفت که در بسیاری از محله ها و منطقه ها ، سبزینگی از دسترس شهروندان خارج شده است .

* در شمیران و طرشت و دیگر نقاط تهران ، بقایای باغ ها و و باغچه های سنتی ، در حال تخریب هستند یا به کلی رها شده اند . برای نمونه ، در حالی که محله ی دربند به عنوان نخستین " محور تاریخی و طبیعی " از سوی سازمان میراث فرهنگی به ثبت رسیده است ، در عمل هیچ اقدامی برای حفظ بافت منطقه صورت نگرفته است ، و حتی ساخت و سازهای نامتناسب به شدت در آن در حال اجرا است .

* شهرداری همچنان ، در صدور پروانه های ساختمانی و پایان کار ، هیچ گونه الزامی را در زمینه ی رعایت قواعد صرفه جویی در مصرف انرژی و آب ساختمان ها در نظر نمی گیرد .

 

در پایان ، خواهشمندیم با توجه به موارد بالا ، اقدام لازم را در جهت اصلاح رویکردهای شهرداری تهران توسط شورای شهر ، و با نظرخواهی از سوی کارشناسان و دل سوزان محیط زیست به انجام رسانید .
 
نشست با خانم ابتکار
ساعت ٩:٤٧ ‎ب.ظ روز ۱٦ مهر ۱۳۸٦ : توسط : عباس محمدی

از چندی پیش ، نامه نگاری ها و نشست هایی را با چند سازمان غیر دولتی  در مورد رفتار زیست محیطی شهرداری تهران داشته ایم . خانم کاشفی از جمعیت زنان مبارزه با آلودگی محیط زیست توانسته بود برای امروز ، از خانم ابتکار عضو شورای شهر تهران ( مسوول کمیته ی محیط زیست این شورا ، رییس پیشین سازمان حفاظت محیط زیست ) وقتی برای دیدار بگیرد . در ساعت ۳:۳۰به دفتر ایشان در ساختمان شورای شهر رفتیم ؛ به جز خانم کاشفی ، خانم توسلی دبیر شبکه ی سازمان های غیر دولتی محیط زیست و توسعه ی پایدار ، آقای مهندس بابکی از کانون مهندسان معمار دانشگاه تهران ، و من ( عباس محمدی ) مدیر گروه دیده بان کوهستان  در نشست شرکت داشتیم .  نامه ی زیر را که در برگیرنده ی مهم ترین انتقادهای ما به رفتار زیست محیطی شهرداری تهران است ، به خانم ابتکار دادیم . همچنین ، من رونوشت نامه  به قالیباف ( یادداشت ۸ مهر این وبلاگ ) و تعدادی عکس از عملیات تعریض خیابان ها و قطع درختان در خیابان های شهر( پست ۴ مرداد این وبلاگ ) را به ایشان دادم .

سرکار خانم ابتکار

عضو محترم شورای اسلامی شهر تهران

با سلام ؛

آن قدر از وضعیت فاجعه بار محیط زیست تهران سخن گفته شده که به نظر می رسد واژه ی " فاجعه " تاثیر تکان دهنده ی خود را از دست داده است ! تا چند هفته ی دیگر ، وضعیت " وارونگی هوا " به علت تغییر فصل شدت خواهد گرفت و لابد مسوولان محترم شهر باز هم آمارهایی را از زیاد بودن آلاینده های هوا ارایه خواهند داد . در این میان ، به نظر می رسد که شهرداری تهران تقریبا هیچ اقدام موثری در زمینه ی بهبود ممحیط زیست شهر انجام نداده و یا با پاره ای اقدامات منفی ، تاثیر کارهای مثبت را خنثی کرده است .

در زیر به چند مورد اشکال عمده در خصوص رفتار زیست محیطی شهرداری تهران اشاره می کنیم :

  • بر خلاف وعده های آقای قالیباف که از بهمن ۸۴ تاکنون ، چندبار تکرار شده ، هیچ یک از واحدهای ساخته شده در ترازهای ارتفاعی غیر مجاز تهران تخریب نشده اند . برعکس ؛ در بعضی نقاط ، این ساخت و سازها شدت گرفته اند ( مورد برجسته ؛ دانشگاه آزاد در ارتفاعات شمال غرب تهران ) .

  • اثری از طرح " سامان دهی رود دره های تهران " ، و احیای طبیعت در امتداد دره ها در شهر به چشم نمی خورد ؛ اما طرح بسیار پرهزینه ای در جهت شهری کردن مسیر کوهستانی دارآباد در دست اجرا است . به بیان دیگر ، شهرداری به جای آزاد سازی حریم دره ها و مسیل ها در داخل شهر ، به اجرای پروژه های عمرانی در کوه پرداخته است – حال آن که از کوهستان باید " حفاظت " کرد و نه آن که در آن تاسیسات ( به هر شکلی ) برپا کرد .

  • تعرض های گسترده به فضاهای سبزی که مرزهای ساخت و ساز تهران را مشخص می کرده ، انجام شده است که در آن ها خود شهرداری پیشتاز بوده است ؛ تخریب پارک های جنگلی لویزان و سرخه حصار ، جاده سازی در بخش هایی از پارک جنگلی چیتگر .

  • تعرض اشخاص و نهادهای گوناگون به فضاهای سبز شهر و اطراف شهر با شدت هرچه تمام تر ادامه دارد ؛ ساخت و ساز در پارک ملی سرخه حصار ( تعاونی زیتون ) ، ساخت و ساز در پادگان ها ، ساخت و ساز در فضای سبز بیمارستان ها و پارک ها ( بیمارستان امام خمینی ، مجموعه ی ورزشی انقلاب و ...  ) . به طور قطع ، اقدامات شهرداری در تعرض به پارک ها ( پارک نشاط در منطقه ی ۳ ، پارک سیمرغ در خیابان افریقا ، پارک کودک قلهک ، فضای سبز پل رومی در خیابان شریعتی و ... ) الگویی است برای دیگر اشخاص ؛ همان طور که شهرداری با توجیه اصلاح معابر یا احداث ایستگاه مترو و مانند این ها ، فضاهای سبز را تخریب می کند ، دیگران هم برای خود دلایلی فراهم می کنند .

  • ( ادامه دارد . )

 

 


 
دعوت از سنگ نوردان برای گفتگو در مورد شيوه های صعود در علم کوه
ساعت ۱٠:٢٢ ‎ب.ظ روز ۱٤ مهر ۱۳۸٦ : توسط : عباس محمدی

در مرداد ماه گذشته ، دو فعالیت روی دیواره ی شمالی علم کوه صورت گرفت که از جهت فنی و نیز از نظر زیست محیطی جای نقد دارد ؛ در این وبلاگ پیش از این هم اشارهای به موضوع داشته ایم ( یادداشت ۳۰ شهریور) اما لازم است که ماجرا بیش از این گشوده شود و به بحث گذارده شود .

از این دو فعالیت ، یکی " گشایش " مسیری به نام مسیر اراکی ها بود ، و دیگری صعود مسیر کریستال که در سال ۱۳۸۰ به دست دو ایتالیایی باز شده بود .  مسیر اراکی ها  با ایجاد حدود ۲۲۰ سوراخ بر روی دیواره و کار گذاشتن همین تعداد میخ پیچ ( رول ) ، و استفاده ی گسترده از مسیرهای مجاور برای دسترسی به " مسیر نو " ، و رفت و برگشت روی مسیر صعود شده است . انجمن کوه نوردان در نامه ای که به سرپرست این برنامه نوشته اشاره کرده است که « صعود دیواره ها با رول کوبی سنگین ، از لحاظ فنی بی ارزش و از نظر رفتار با طبیعت ، مضر است . » خوشبختانه سرپرست آن برنامه ، دعوت انجمن را برای بحث در این مورد با حضور سنگ نوردان و صاحب نظران دیگر پذیرفته اند .

در مورد مسیر کریستال ، سوراخ کاری ها کم تر بوده اما اشکال بزرگ تر این است که با این کار  به  یک " اثر " ساخته شده به دست دیگران  – که از قضا کار برجسته ای هم بوده – تعرض وسیعی صورت گرفته است .در نامه به این دوستان هم انجمن گفته است که « این گونه صعودها نه تنها کاری با ارزش تلقی نمی شود، بلکه نشان از پسرفت دیواره نوردی ایران هم به شمار خواهد رفت . به علاوه ، سوراخ کاری روی دیواره ی منحصر به فرد گرانیتی ایران که جزو " آثار طبیعی ملی " کشور است ، آسیب رسانی جدی به طبیعت و یک جرم به شمار می رود . » این دوستان نیز دعوت به گفتگو را پذیرفته اند و قرار شده است که در نشست مهر ماه انجمن ( ۱۸مهر، سالن مرکز سازمان های غیردولتی ، خیابان نجات اللهی ، از ساعت ۵تا ۸ بعد ازظهر ) در یک " میزگرد " کوتاه در برابر مخالفان رول کوبی به مناظره بپردازند .

 از همه ی علاقمندان دعوت می کنیم که در این مباحثه شرکت کنند .


 
برگزاری دوره‌های آموزشی انجمن کوه‌نوردان ايران
ساعت ٥:۳٢ ‎ب.ظ روز ۱٠ مهر ۱۳۸٦ : توسط : عباس محمدی

دوره ی آموزشی "بقا در طبیعت"

دوره ی آموزشی "امداد کوهستان در شیب زیاد"

دوره آموزشی "نقشه خوانی و مسیریابی در کوهستان با "GPS

 

اردوی آموزش جستجو و نجات و صعود قله­ی آراگاتس

 

اطلاعات دوره‌هاي آموزشي را مي‌توانيد  در اين‌جا بخوانيد.


 
آی آزادی ، آی آزادی ... !
ساعت ٥:۱٧ ‎ب.ظ روز ۱٠ مهر ۱۳۸٦ : توسط : عباس محمدی

در یادداشت های 4 تیر و 31 تیر و 4 مرداد این وبلاگ ، از تخریب ها و بریز وبپاش هایی که به نام"مرمت" در میدان آزادی انجام می شود ، نوشتیم ؛ نمی دانم در کجای دنیای متمدن ، برای مرمت یک اثر ملی چنین یورش همه جانبه ای با بولدوزر و سنگین ترین ابزارها به حریم و قلب آن اثر صورت می گیرد ؟!  اما ، در مملکتی که شهرداران در چند صد متری میدانی که چشم و چراغ آثار تاریخی و جهانی کشور است ، " برج جهان نما " می سازند ؛ حریم ارگ بی مانند تبریز را به زیر ساخت و ساز می‌برند؛ در کنار بلندترین برج آجری جهان که قدمت هزارساله دارد ، اقدام به ساخت مجتمع تجاری می کنند ؛ و ... ، این یکی هم بعید نبود .


 
نامه به شهردار تهران
ساعت ۳:٠٩ ‎ب.ظ روز ۸ مهر ۱۳۸٦ : توسط : عباس محمدی

به‌نام خدا

جناب آقاي قاليباف

شهردار محترم تهران

با سلام؛

با قدرداني از تلاش‌هاي شما و مجموعه‌ي شهرداري تهران در زمينه‌ي  رسيدگي به امور كلان شهر تهران و به‌ويژه كوشش در مورد بهبود سامانه‌ي حمل و نقل همگاني، لازم مي‌دانيم نكته‌اي را به عرض برسانيم؛

  مدتي است كه در طرح‌هاي احداث بزرگ‌راه، و تعريض خيابان‌ها و احداث خط‌هاي ويژه‌ي اتوبوس، شاهد قطع يك‌سره‌ي درختان يا آسيب‌رساني گسترده به بوستان‌ها و فضاي سبز حاشيه‌ي خيابان‌ها هستيم، به نحوي كه وسعت اين‌گونه كارها در تاريخ شهر تهران بي‌سابقه است. در خيابان آزادي و «باغ‌راه» (park way)  چمران ، متاسفانه اقدامات شهرداري سبب از ميان رفتن بافت گذرگاه شده و الگويي را فراروي مديران شهرداري و شهروندان قرار داده كه بر مبناي آن مي‌توان براي راه دادن به خودروها ، هركاري را بافضاي سبز و هويت شهر انجام داد.

از آن‌جا كه شهرداري قصد دارد طرح تعريض بزرگ‌راه چمران را در 2-3 كيلومتر شمالي اين گذرگاه كه جزء منطقه‌ي شميران و نزديك به خيابان تاريخي ولي‌عصر است نيز اجرا كند، موكداً درخواست داريم كه جلوي اين‌كار را بگيريد و نگذاريد كه شميران بيش از اين هويت خود را از دست بدهد. در قسمت ياد شده از بزرگ‌راه چمران، مجموعه‌ي درختان چنار و سوزني برگان جلوه‌ي زيبايي به منطقه داده است كه در صورت اجراي طرح، اين بخش نيز به دالاني هيولاوار براي خودروها بدل خواهد شد. بحث‌هايي مانند جابجا كردن درختان و كاشت چند درخت به جاي هر درخت قطع شده نيز تعارفي بيش نيست، چرا كه اولاً در اين منطقه كه قيمت زمين به متر مربعي چند ميليون تومان رسيده، امكان تملك زمين براي احداث فضاي سبز وجود ندارد، و در ثاني كاشت نهال در دوردست‌ها و اطراف شهر، كمكي به محيط زيست اين منطقه نخواهد كرد.

جناب آقاي قاليباف

گذرگاه‌هاي شهري فقط محل عبور خودروها نيستند، بلكه جزيي از هويت شهر و تشكيل دهنده‌ي بخشي از خاطره‌هاي جمعي مردم‌اند. مشكل شدآمد تهران، با توجه به رشد جمعيت و افزايش خودرو، به هيچ‌وجه با اين‌گونه اقدام‌ها حل نخواهد شد؛ همان‌گونه كه مي‌بينيم با احداث چندين بزرگ‌راه و نابودسازي بخش‌هاي وسيعي از باغ‌ها و بوستان‌هاي شهر در يكي دودهه‌ي گذشته، چنين نشده است. افزايش «محدوده‌ي طرح ترافيك» و حتي ايجاد محدوده‌‌هاي موضعي(براي خيابان‌ها و محله‌هاي خاص)، و هزينه‌دار كردن استفاده از خودروي شخصي مطمئناً راه موثرتري در بهبود معضل ترافيك خواهد بود:

در پايان پيشنهاد مي‌كنيم از اجراي «طرح ضربتي» براي تعريض بخش شمالي بزرگ‌راه چمران خودداري كنيد و در اين مورد، پس از برگزاري نشست‌هايي با كارشناسان و علاقه‌مندان به محيط زيست و ميراث فرهنگي تصميم بگيريد.

                                                                  با احترام

                                                                  عباس محمدي

                                                                مدير گروه ديده‌بان كوهستان


 
روز پاک سازی کوهستان
ساعت ۸:٤٥ ‎ب.ظ روز ٦ مهر ۱۳۸٦ : توسط : عباس محمدی

 تا جایی که فعلا خبر داریم ، دیروز و امروز در تهران در حوالی قله ی توچال ، در بندیخچال و در مسیر همگانی کلک چال ، تعدادی از دوستان ما به جمع آوری زباله های رها شده و نیز گفتگو با کوه پیمایان در زمینه ی حفاظت محیط های کوهستانی پرداخته اند . در شهرستان ها  نیز ، مطابق گفتگوهایی که داشته ایم قرار بوده است که کوه نوردان به این گونه کارها بپردازند ؛ حتما کارهایی شده است .

منتظر دریافت اخبار فعالیت شما در این مورد هستیم .


 
۵ مهر ، روز جهانی گردش گری
ساعت ۱٠:٠٢ ‎ب.ظ روز ٥ مهر ۱۳۸٦ : توسط : عباس محمدی

گردش گری ، چه هنگام می تواند به نفع اقتصاد ملی باشد ؟ آیا 60 میلیون نفر سفر که به گفته ی حمید بقایی قایئم مقام سازمان میراث فرهنگی و گردش گری ، در سه ماهه ی نخست سال جاری در کشور انجام شده (1) با توجه به این که به استناد همین منبع ، در این سفرها 55 درصد اقامت ها در خانه ی اقوام و آشنایان  و 45 درصد رفت و آمدها با وسیله ی نقلیه ی شخصی صورت گرفته است ، سودی برای کشور داشته است ؟ رفتن از تهران به اهواز در نوروز با پیکان و دیگر خودروهای "ملی" که در هر 100 کیلومتر 12-10 لیتر بنزین می سوزانند ، و لنگر انداختن در خانه ی پسرعمه و دختر خاله ... از جهت هدررفت سوختی که به بهای فروش سرمایه های ملی به دست آمده ، و از جهت آن که کمکی به رونق کار هتل داران  و افزایش انگیزه برای ساخت هتل های جدید و ارتقای هتل های قدیمی نمی کند ، بیشتر تحمیل هزینه بر گرده ی اقتصاد ملی است تا چیزی که بتوان بر آن عنوان پر طمطراق گردش گری ( توریسم ) را اطلاق کرد .

گردش گری ، اگر با حضور مسافران خارجی که می توانند از یک منبع بیرونی چیزی را به کیسه ی مملکت وارد کنند ، همراه نباشد ، و اگر با رعایت حداقلی از آداب دانی در زمینه ی حفظ محیط زیست و ابراز حساسیت نسبت به تخریب میراث فرهنگی نباشد ، فقط یک "جیب به جیب کردن " موجودی ملی  و از آن بدتر فرسوده ساختن عرصه های طبیعی و تاریخی کشور است . به این علت و به دلیل آن که چند برابر ارز حاصل از ورود گردش گران خارجی ، ارز توسط گردش گران ایرانی  به خارج از کشور می رود ، مدیران این عرصه و هر دل سوز کشورباید فکری برای این تراز به شدت منفی بکنند .

در زیر به چند مشکل که گریبانگیر گردش گری ایران است ، اشاره می شود :

1- اعتقادات

 در ایران ، ایدیولوژی نقش و حضوری بس پررنگ در زندگی اجتماعی دارد ؛ این امر محدودیت هایی را در زمینه ی جذب گردش گران بیگانه ، به ویژه گردش گران غربی که نوعا علایقی متفاوت و مغایر با ما دارند ، پیش می آورد . در این جا فقط اشاره می کنیم به نوع پوشش که در کشور ما مقررات سختی بر آن حاکم است .

2- سیاست خارجی

درست یا نادرست ، بخش عمده ی  جهان  به ویژه آن بخش که  داراتر است و گردش گرانی پول خرج کن دارد ، به دلیل ناسازگاری هایی که ما با سیاست غالب بر جهان داریم ، با کشور ما مشکل دارد و تمایل اش به دیدن کشور ما تناسبی با انبوه جاذبه های این سرزمین ندارد .

3- سیاست داخلی

مدیران ارشد کشور ، تقریبا هیچ پایبندی راهبردی به امر حفاظت جاذبه های تاریخی و طبیعی کشور ندارند و به علت اتکا به درآمد کم و بیش فراوان نفت ، ضرورتی برای تلاش در جهت فراهم آوردن راه های درآمد دیگر نمی بینند . در این جا ، کافی است که جایی را خراب کنید و به جای آن چیزی نو بسازید و با رانت به دست آمده صفا کنید ؛ در این میانه ، آن چه که دست و پاگیر امر " توسعه " است ، همانا حفظ مشتی ساختمان یا محوطه ی کهنه است که نگهداشتن شان برای دولت فقط مسوولیت دارد . چنین است که بساز و بفروش ها  بر کشور حاکم اند ، و بولدوزرها اسباب اکتشاف های باستانی – چنان که تیغ یک بولدوزر ، تابوتی عیلامی را در « ارجان » پیدا می کند (2) و تیغه ای دیگر ، گورهای باستانی را در تپه های باستانی حاشیه ی رودخانه ی تار (3) .

4- گم کردن سوراخ دعا

گاه که مدیران کشور یا گروه هایی از بخش خصوصی  به فکر توسعه ی بخش گردش گری می افتند، دست به چنان تغییراتی در کلیت محدوده های تاریخی یا طبیعی می زنند که فقط با سلیقه ی زیر متوسط خودمان، آن محدوده همچنان واجد ویژگی های یک "جاذبه "  خواهد بود . تجهیز کوه ها به تله کابین و جاده و پناهگاه  ؛ تبدیل کاروانسراهای چند صد ساله به " قهوه خانه های سنتی" با انبوه وسایل امروزین ؛ کشاندن دسته های چند صد نفری به نقطه های بکر ؛ مرمت های غیر اصولی آثار تاریخی ؛ و مانند این ها ، نمونه هایی از بی راهه رفتن در عرصه ی صنعت گردش گری است . در ایران ، اگر یک  گردش گر وارد شود ، در اکثر مواقع ، برای دیدن آثار تاریخی و جلوه های طبیعی است ، نه رفتن به هتل های پنج ستاره و مانند این ها . به این دلیل ، ما باید به جای تلاش برای ساختن تاسیسات ، بیشتر به فکر حفاظت داشته هامان باشیم .

 

پی نوشت

1) روزنامه ی ایران 1/7/86

2) همشهری 21/5/86

3) همشهری      5/9/85

 


 
هجوم آلودگی از دامنه به خط الراس
ساعت ٦:٤٢ ‎ب.ظ روز ٤ مهر ۱۳۸٦ : توسط : عباس محمدی

همشهری - منابع‌طبيعی - اسدالله افلاكي:

چندان عجيب نيست. كوه هاي ايران هم به مانند بسياري از پديده‌هاي طبيعي، روبه افول گذاشته‌اند.

اگر روزانه اخبار نگران‌كننده از بيابان‌زايي شنيده مي‌شود و بيابان‌ها را پشت درهاي شهرهاي بزرگ مي‌بينيم، اگر جاده‌ها و اتوبان‌ها و بزرگراه‌ها را در د ل درياچه‌ها و كنار گذر تالاب‌ها مي‌بينيم، اگر هر روز بر فهرست تالاب‌هاي در معرض خطر افزوده مي‌شود  يا   روز به روز از وسعت اراضي جنگلي كاسته مي‌شود، بنابراين چندان عجيب نيست كه كوه‌هاي كشور را نيز در حال فرسايش بدانيم.

                                                                              در اين‌جا بخوانيد


 
فراخوان
ساعت ۸:۳٥ ‎ب.ظ روز ۱ مهر ۱۳۸٦ : توسط : عباس محمدی

فراخوان روز پاك‌سازي كوهستان

4 مهرماه 1386

از همه‌ي اعضاي انجمن كوه‌نوردان ايران و ديگر دوستان كوه‌نورد درخواست مي‌كنيم به مناسبت 4 مهرماه روز پاك‌سازي كوهستان، در جمعه 6 مهر (يا يكي از روزهاي نزديك به‌ آن) به سازماندهي برنامه‌هاي پاك‌سازي، و آموزش چهره به چهره يا رسانه‌اي در زمينه‌ي اهميت محيط‌هاي كوهستاني و ضرورت حفاظت از آن‌ها بپردازند.

چند پيشنهاد؛

·         اختصاص دادن دست‌كم دو ساعت از زمان برنامه‌ي كوه‌نوردي خود به جمع‌آوري زباله‌هاي يك نقطه‌ي خاص.

·         گفتگو با دكه‌داران و صاحبان رستوران در مسيرهاي كوه‌پيمايي عمومي و درخواست از آنان در مورد پاكيزه نگه‌داشتن محيط.

·         نصب اطلاعيه يا پلاكاردهاي مناسب زيست محيطي در مسيرهاي كوه‌پيمايي.

·         پخش بروشورهاي آگاهي دهنده.

·         جلب همكاري شهرداري‌ها، شوراهاي شهر و روستا ، اداره‌هاي تربيت بدني، شركت‌هاي خصوصي و ديگر سازمان‌هاي دولتي و غير دولتي به منظور پشتيباني از فعاليت‌هاي زيست‌محيطي.

·         ارائه‌ي خبر و مطلب در اين مورد، به مطبوعات، خبرگزاري‌ها وصدا و سيما

 

گروه ديده‌بان كوهستان


 
انتقاد کارشناسان از طرح غير مجاز احداث جاده گهر
ساعت ۸:۳٢ ‎ب.ظ روز ۱ مهر ۱۳۸٦ : توسط : عباس محمدی

در حالي كه استاندار لرستان بر احداث جاده‌اي جديد براي دسترسي به درياچه گهر پافشاري مي‌كند، كارشناسان محيط‌زيست احداث اين جاده را مغاير با اصول زيست‌محيطي مي‌دانند و تأكيد مي‌كنند اين اقدام تخريب درياچه گهر و طبيعت اطراف آن را بيش از پيش تسريع مي‌كند چرا كه در حال حاضر نيز گردشگري بي‌رويه و نبود نظارت، گهر را به زباله‌داني تبديل كرده است.

   در این‌جا بخوانید