دیده بان کوهستان

مطلبی در این مورد را در خبرگزاری میراث خبر بخوانید .

ماجرای واگذاری بخشی از پارک ملی سرخه حصار به تعاونی مسکن وزارت کشاورزی در سال ١٣۶۵ و جریان های بعدی آن ؛ ، از کوتاهی سازمان محیط زیست در دوره ی ریاست دکتر منافی که با واگذار شدن آن دویست هکتار موافقت کرد تا رعایت نکردن مقررات لایحه ی قانونی نحوه ی خرید و تملک اراضی از سوی سازمان محیط زیست دوره ی خانم ابتکار ، از مخالفت های کم اثر سازمان محیط زیست در دوره ی ریاست خانم ابتکار تا هجوم های مکرر سهام داران تعاونی و عوامل پشت پرده ای که با گرفتن زمین معوض مخالفت کرده اند ، و از مشخص نشدن زمین معوض برای صاحبان سهام تعاونی در دوره ی ریاست خانم جوادی تا امروز که دیوان عدالت اداری رای به قطعی بودن مالکیت اعضای تعاونی بر این دویست هکتار  و  ابطال تملک سازمان حفاظت محیط زیست  داده است ... همه و همه حکایت از یک بی توجهی عمیق به حفظ طبیعت از سوی دولت مردان و دولت زنان ما دارد .

رای نهایی دیوان عدالت اداری و تفسیری خوش بینانه از آن را می توانید در اینجا بخوانید . البته نکته ی مثبتی در این حکم وجود دارد ، و آن این که در رای آمده است : « این رای هیچ گونه دلالتی بر تغییر کاربری از پارک ملی به مسکونی یا ابطال طرح پارک ملی و فضای سبز ندارد »‌. در این مورد بعدا بیشتر خواهیم نوشت .

خبری در این مورد را می توانید در اینجا بخوانید (روزنامه ی اعتماد ).

پس از برگزاری نخستین همایش تخصصی غارنوردی در مهرماه 1387 به همت باشگاه کوه نوردی دماوند و انجمن کوه نوردان ایران و حضور 14 غارنورد خارجی در «اردوی بین المللی غارنوردی ایران » ، دومین همایش تخصصی غارنوردی به میزبانی غارنوردان مشهد برگزارمی گردد.

شما را به حضور در جشنواره ی یخ نوردی دعوت می کنیم

دومین جشنواره ی یخ نوردی انجمن کوه نوردان ایران ، از فردا ( 22 بهمن ) در رودبار قصران آغاز می شود و تا جمعه 25 بهمن ادامه خواهد یافت .

در این جشنواره ، کوه نوردانی از نقاط گوناگون کشور گرد هم خواهند آمد و با صعود آبشارهای یخ زده ی هملون ، باغ گل ، آب نیک ، و روته به تبادل تجربه خواهند پرداخت ؛ دوستانی که در دی ماه گذشته در جشنواره ی یخ نوردی اکرن ( فرانسه ) شرکت داشته اند ، رهاورد خود را که دانسته هایی تازه در رشته ی یخ نوردی است ، با دیگران در میان خواهند گذاشت ؛ و در کارگاه های عملی و تئوری اصول یخ نوردی تشریح خواهد شد .

برای تماشای طبیعت زیبای زمستانی و حضور در این رویداد به یاد ماندنی ، می توانید با عباس ثابتیان (09121013573) یا جواد نظام دوست (09151152549) تماس بگیرید .

مجله ی اتحادیه ی جهانی حفاظت ، عکس دماوند را به دلیل ثبت این قله در فهرست آثار ملی ایران ، بر روی جلد چاپ کرده است . لطفا در اینجا بخوانید .

جمعی از کوه نوردان همدانی ، در اعتراض به تله کابین گنج نامه ، برای ارتفاعات الوند فاتحه خواندند . خبر را در ایسنا بخوانید .

دیده بان کوهستان ، مقاله ها و گزارش ها و تجمع های چندی بر ضد تله کابین سازی داشته است .

یک گزارش و تعدادی عکس بسیار زیبا در این مورد را در وبلاگ گروه کوه نوردی نمونهwww.nccg.blogfa.com ببینید . 

یادداشت های پیشین ما :

    http://mountainwatch.persianblog.ir/post/700/

و :  http://mountainwatch.persianblog.ir/post/226

و :  http://mountainwatch.persianblog.ir/post/494

و:   http://mountainwatch.persianblog.ir/post/471

و:   http://mountainwatch.persianblog.ir/post/228

و:   http://mountainwatch.persianblog.ir/post/223

تالاب سرخ رود مازندران

پرواز در سپهر لاجوردی

توزیع ذرت

 سرخ رود

 شیدای طبیعت

فردا ، برای دومین جمعه ، به سرخرود مازندران خواهیم رفت تا محموله ی دیگری از ذرت را برای تغذیه ی چند هزار قو که به شکل کم سابقه ای به آبگیرهای منطقه مهاجرت کرده اند ، برسانیم . کوه نوردان گروه آرش کمانگیر بابل ، محموله ی فردا را خواهد رساند . در زیر ، مطلبی را در مورد کمک به تغذیه ی حیات وحش می خوانید .

 خوراک دهی به حیات وحش ، درست ها و نادرست ها

گروه دیده بان کوهستان انجمن کوه نوردان ایران (دکا) ، چند سال است که خوراک دهی به حیات وحش در شرایط سخت زمستانی را تبلیغ می کند و با بسیج نیروی کوه نوردان و گردآوری کمک های مالی ، به تهیه ی علوفه و دانه برای پخش کردن در منطقه های حفاظت شده یا قابل کنترل می پردازد . این کار ، در منطقه ی حفاظت شده ی ورجین ( البرز مرکزی ) صورت منظمی یافته و با همکاری پاسگاه محیط بانی زردبند ، گروه کوه نوردی لواسان ، شورای شهر و شهرداری لواسان ، و جمعی از اهالی و کسبه ی منطقه به شکل یک حرکت مردمی و بسیار موثر درآمده است . در زمستان سخت 86 حدود دوازده تن یونجه ی خشک ، عمدتا با پی گیری های گروه کوه نوردی لواسان ( نماینده ی انجمن کوه نوردان ایران در لواسان ) تهیه شد و در اختیار پاسگاه محیط بانی زردبند گذاشته شد . کوه نوردان ، در چندین برنامه با هماهنگی محیط بانان ، به پخش علوفه در کوه پرداختند . در زمستان امسال هم تا کنون ، حدود شش تن یونجه در اختیار پاسگاه گذاشته شده و این مقدار و مقداری از علوفه های تهیه شده توسط سازمان حفاظت محیط زیست ، در منطقه پخش شده است . با تماس هایی که دکا با دفترهای نمایندگی شهرستان ها و دیگر دوستان داشت ، مشابه این کار در چند نقطه ی دیگر کشور هم انجام شد . ریختن یونجه ،  در مورد قوچ و میش یا کل و بزها ، کمک موثری به جلوگیری از مرگ و میر ناشی از سرما و کمبود خوراک می کند . به علاوه ، از مهاجرت آن ها به پایین دست که در شرایط کنونی ( وجود ساختمان و جاده های پرشمار، نبود دشت های مناسب ) سبب سرگردانی و نابودی حیوانات می شود ، جلوگیری می کند . یونجه ، همچنین خوراک پرندگانی مانند کبک هم می شود. بقای علف خواران و دانه خواران ، بالطبع موجب بقای گوشتخواران و پرندگان شکاری می شود  .

بخش دوم از مقاله ی خوب سید حمید صدیقیان را که در واقع نوعی آسیب شناسی رفتار مدیران دولتی کوه نوردی است ، در اعتماد امروز بخوانید .

خبرگزاری سبز پرس ، بخش کوتاهی از گفتگوی تلفنی را که با من داشت ، منتشر کرد و بقیه را لابد به دلایل معلو م الحال (!) حذف کرده است . لطفا در اینجا بخوانید .

مقاله ای خواندنی و خوش پرداخت از سید حمید صدیقیان ( مربی کوه نوردی ، عضو انجمن در زنجان ) را در اعتماد بخوانید .

مطلبی در مورد وضع تالاب های کشور را در همشهری بخوانید .

همچنین ، می توانید مطلبی با عنوان « عطر خوش آب در تالاب ها » که در بهمن و اسفند گذشته در همین وبلاگ آمد و  بخش هایی از آن در همشهری و اعتماد ملی چاپ شد را در زیر بخوانید :

عطر خوش آب در تالاب ها

 بشر با نابودی تالاب ها ، سطح پایین معرفت و دانش خود را

  در ابعاد علمی , اقتصادی ، اجتماعی و فرهنگی نشان داده است .                             

                                          هنریک مجنونیان ، تالاب ها(1)

هر یک از چشم اندازهای طبیعی ، مانند کوهستان ، بیابان ، جنگل ، دریا ... ، شکوه و گیرایی ویژه ی خود را دارند و درعین حال ، دربرگیرنده ی زی گونگی ( تنوع حیات ) خاص و مقایسه ناپذیر با دیگر گستره های طبیعی هستند . در این میان اما، تالاب ها چه از لحاظ چشم نوازی های خیال انگیز ، و چه از حیث ارزش زیستگاهی ، موقعیتی شاخص – و اگر مجاز به کاربرد این واژه باشیم ، " برتر" هستند . از نظر ممتاز بودن چشم انداز ، اثبات این ادعا را دلیل این است که بر کناره ی یک تالاب می توان لطافت آب ، استواری خاک ، و سرزندگی گیاه را یک جا دید . دریا بزرگ تر از تالاب است ، اما در آن درخت ، بوته یا گلی نمی توان دید ؛ دشت گسترده تر از تالاب است ، اما نمی توان در آن بازتابش آسمان را دید و عطر خوش آب را شنید ؛ جنگل سرسبز تر از تالاب است ، اما نمی توان چشم ها را در آن  تا دوردست ها یله داد ؛ و کوه سربلند تر از تالاب است ، اما در آن از این همه جانوران و گیاهان تالابی خبری نیست . تالاب ، از آن جا که تلاقی گاه آب و خاک و گیاه است ، بستری   بهینه برای گونه های پرشمار، و گستره ای مملو از آشیان های زیستی گونه گون برای انواع سلیقه های مشکل پسند  ، خاصه خور ، عزلت گزین ، تخصص یافته ، و جز آن است . راز رنگارنگی زندگی در تالاب را باید در این جست که آن چه را که از لازمه های نخستین حیات است ، می توان در این گونه زیستگاه  یافت ؛ هوا ، نور ، رطوبت ، زمین ، خوراک ، اعتدال شرایط طبیعی ، جولانگاه ، جایگاه برای آشیان کردن ، فضای باز برای گریز، و بیشه برای مخفی شدن .

تا تالاب هست ، زندگی هست ! 

دیروز ( جمعه 11/11/87 ) ، به سرخرود ( شهر کوچکی نزدیک فریدونکنار مازندران ) رفتیم . در روز چهارشنبه ی گذشته ، سه تن دانه ی ذرت و در روز جمعه هم یک تن به منطقه رساندیم تا به تدریج برای چند هزار قویی که به شالیزارهای پر آب آن جا آمده اند ، پخش شود . در این برنامه ، یک بار دیگر علاقمندی و کارایی نادر ضرابیان سرپرست  گروه کوه نوردی لواسان ( نمایندگی انجمن در لواسان ) کارساز شد و تهیه ی پول و خرید ذرت ، به طور عمده با پی گیری های او به سرانجام رسید . همچنین ، پی گیری دل سوزانه ی محمد تهرانی از گروه کوه نوردی نمونه ( دیگر همکار انجمن ) که پیشنهاد دهنده ی اولیه ی این حرکت بود ، در اجرای قشنگ کار موثر  بود . جمعی از بچه های گروه پرنده نکری طرلان ، و دکتر پژمان نوروزی که صبح های دوشنبه در شبکه ی دو سیما برنامه ی زیست محیطی دارد ، نیز با ما هم سفر بودند .

یکی از زیباترین صحنه های طبیعی چند سال اخیر که دیده ام ، همین چشم انداز حرکت آرام چند هزار قو بر سطح آب بندان های سرخرود بود ... و دیدن چند جوان محیط زیست خوانده و دغدغه مند محیط زیست که با شور شگفت آوری به « تر و خشک کردن » قوها مشغول شده بودند . با خانم توکل ، که در پروژه ی بین المللی حفاظت از درنای سیبری فعال است و جمعی از محیط بانان منطقه  هم تماس گرفته بودیم و با آنان گفتگو کردیم ، با شهردار فریدونکنار هم تلفنی صحبت کرده بودم که روز جمعه معاون خود را نزد ما فرستاد ، با دکتر کهرم و دکتر جمشید منصوری ( پرنده شناس ) نیز تلفنی صحبت کرده بودم و از ایشان راهنمایی هایی گرفته بودم .  خلاصه آن که روز بسیار خاطره انگیزی را در کنار قوها و پرنده های دیگر و انسان های لطیف دوست داشتنی گذراندیم . گزارش دقیق تر این دیدار و فعالیت زیست محیطی را در یادداشت های آینده خواهم آورد .  

در مورد درست و نادرست های تغذیه ی حیات وحش نیز مطالبی گرد آورده ام که آن ها را هم بعدا خواهم آورد .

در اعتراض به جاده سازی

محیط زیست روز جهانی تالابها را در "پریشان" جشن می گیرد

 به گزارش خبرنگار مهر، سازمان محیط زیست کازرون، مردم، مسئولان و سازمانهای غیر دولتی  فعال و همینطور علاقمندان به محیط زیست را دعوت کرد تا روز 14 بهمن در سمینار تخصصی روز جهانی تالابها در دریاچه پریشان شرکت کنند. متن کامل این خبر

جشن سده ، یکی از  جشن های کوهستان

هاشم رضی ، پژوهشگر برجسته ی تاریخ و فرهنگ ایران ، در کتاب های خود از « جشن های آب » و « جشن های آتش » نام برده است . شاید بی جا نباشد که در رسته بندی جشن های ایرانی ، از گروه « جشن های کوهستان » هم نام ببریم ؛ جشن هایی که افسانه ها و اسطوره های مربوط به پیدایش آن ها ، یا مراسم برگزاری شان به گونه ای به کوهستان مرتبط می شود . برای مثال : جشن تیرگان که در یکی از شناخته شده ترین تاویل ها با ماجرای پرتاب تیر آرش کمان گیر از فراز کوه دماوند ارتباط دارد . یکی از دیگر جشن های بزرگ ایرانی از این دست ، جشن سده است که امروزه ( و در بیشتر دوره های زمانی قدیم ) در دهم بهمن ماه برگزار می شده است .

دیروز ، در روزنامه ی همشهری آمده بود که سازمان های غیردولتی دوستدار محیط زیست خواهان کمک مردم درغذادهی به چند هزار قویی که به تالاب سرخرود ( نزدیک فریدونکنار مازندران ) مهاجرت کرده اند ، شده اند . خبری در این مورد هم در سبزپرس آمده است .

دکا ، با خبررسانی به اعضا و جلب کمک دوستان ( به ویژه کمک موثر گروه کوه نوردی لواسان ) توانست در بعدازظهر امروز سه تن ذرت را به فریدونکنار برساند . قول چند تن دیگر دانه را هم از دوستان دیگر گرفته ایم که ظرف چند روز آینده به منطقه برسانند .

اما ، نکته ای هم قابل بررسی است ؛ در گفتگو یی که امروز با دکتر اسماعیل کهرم در مورد غذادهی به حیات وحش داشتم ، ایشان گفتند که این کار باید در شرایط خاص ( مثلا در شرایط سرمای غیرعادی ، کمبود قابل توجه مواد غذایی ... ) و به شیوه ای انجام شود که حیوان ها « شرطی » نشوند و اختلالی در وضعیت طبیعی شان پیش نیایید . اگر این پرنده ها به آدم ها و قایق ها عادت کنند ، ممکن است که نتوانند غذای خود را بیابند و ممکن است که زادآوری شان  - به علت مهاجرت نکردن - مختل شود . دکتر کهرم همچنین گفت که دانه ها را باید در شب و در قسمت های کم عمق آب بریزید . شب ، برای آن که پرنده ها به انسان ها عادت نکنند ، و در آب کم عمق ، چون قوها نمی توانند از روی خشکی یا لابلای علف ها دانه برچینند .

من از دکتر کهرم خواهش کردم که در اولین فرصتی که توانستند ، اطلاعات بیشتری را ( ترجیحا کتبی ) به ما بدهند . دکتر کهرم هم به من گفتند در برنامه ای که روز جمعه 11 بهمن در سرخرود خواهیم داشت ، مشاهداتم را بنویسم و به ایشان گزارش کنم . 

چه هنگام مدیران دولتی منتقد می شوند؟

نه تنها مدیران رده بالای دولتی ما که همیشه و در هر زمینه ای تلاش دارند اوضاع کشور را خوب ( و بلکه عالی ) قلمداد کنند ، بلکه حتی بیشتر مدیران رده های میانی و پایین سازمان های دولتی هم  برای فرار از پذیرش مسوولیت کوتاهی های خود یا برای حفظ موقعیت اداری شان ، به ندرت از وضعیت موجود انتقاد می کنند . آنان ، فقط گاه (بیشتر ، در نزدیکی انتخابات) برای کوبیدن رقیب سیاسی خود زبان به انتقاد می گشایند .

در واقع ، شاید هم درست نباشد که از کسی که مسوولیت دولتی ( حاکمیتی ) دارد ، توقع انتقاد رسانه ای از سازمانی را که خود در راس آن است داشته باشیم ؛ درست تر آن است که برای مثال از زبان چنین کسی بشنویم « هم اکنون ، توان کافی برای رسیدن به تمام هدف های خود را نداریم ... در حال فراهم ساختن شرایط برای رفع موانع پیشرفت هستیم ... تا فلان تاریخ وظیفه هایی را که بر عهده داریم انجام خواهیم داد ... » و مانند این ها . در نهایت ، هنگامی که آن مدیر ببیند نمی تواند به وظیفه ی خود عمل کند یا مجموعه ی تحت مدیریت اش بیش از حد ضعیف است ، برای حفظ شخصیت خود استعفا می دهد ( در شدید ترین حالت ، خودکشی می کند !) به هرحال ، جایگاه مدیر با جایگاه منتقد آن اداره متفاوت است . چرا که منتقد علی الاطلاق شخصی است که توان اجرایی – دست کم در حوزه ای که از آن انتقاد می کند – ندارد و برای خود این وظیفه را قایل شده که کاستی ها و فرار از مسوولیت ها را گوشزد کند یا واسطه ی افکار عمومی و دولت باشد .

 هفتاد و چهارمین نشست ماهانه ی انجمن کوه نوردان ایران ، در روز چهارشنبه 16بهمن از 17 تا 20 در محل خانه ی کوه نوردان تهران برگزار می شود .

موضوع جلسه:
* اخبار کوه نوردی ؛ عباس ثابتیان
* گزارش امید عالمی در مورد طرح ساماندهی و توسعه ی امداد در ارتفاعات شمال تهران
* گزارش افشین یوسفی از جشنواره یخ نوردی اکرن - فرانسه
*گزارش عباس ثابتیان از دیدار و گفتگو با استاد جلیل کتیبه ای

نشانی: خیابان انقلاب - جنب لاله زارنو - شماره ی590  - طبقه سوم - دفتر خانه ی کوه نوردان تهران

ادعانامه ی شجاعانه ای بر ضد خودرو سازان رانت خوار ایرانی را در مقاله ای از عباس ثابتی راد ، در همشهری بخوانید .

مرگ 4000 تهرانی در سال ، بر اثر آلودگی هوا . مطلبی در این مورد را در همشهری بخوانید .

کتیبه ای ، تولدت مبارک !

نام جلیل کتیبه ای ( متولد 5 بهمن 13٠0 ) با تاریخ کوه نوردی نوین ایران در هم آمیخته است . او از 1324 به شکلی جدی کوه نوردی را شروع کرد ، و در چند سال ، تعدادی از شاخص ترین کارهای دوره ی آغازین کوه نوردی فنی ایران را به انجام رساند . اما یک حادثه ی رانندگی ( در راه رسیدن به دماوند ) به تاریخ 22/9/1330 آرزوی دست یابی به قله های بلند را در دل او به یاس بدل کرد . با این وچود ، کتیبه ای پیوند خود را با کوهستان قطع نکرد و با نوشتن درباره ی کوه ها و برقراری رابطه ی عمیق ، پیوسته و هم دلانه با جامعه ی کوه نوردی کشور ( و خارج از کشور ) کوشید تا عطش عشق خود به کوه را ارضا کند .

در زیر ، خلاصه ای از فعالیت های او را که با استفاده از فصل نامه ی  کوه شماره ی 40 ، نوشته های خود استاد ، تاریخ کوه نوردی ایران  تالیف داود محمدی فر و محمدعلی ابراهیمی ، و منابع دیگر تهیه شده است ،  می بینید :

کتیبه ای متولد ۵ بهمن ١٣٠٠ و از پیشاهنگان کوه نوردی فنی ایران است . او ، بدون شک پایه گذار دیواره نوردی ایرانی و یکی از برجسته ترین کوه نویسان کشور است . او همچنین از نخستین کسانی است که بحث حفاظت محیط های کوهستانی را در ایران طرح کرده است . سه سال پیش ، در مراسم روز جهانی کوهستان ، انجمن او را به عنوان عضو افتخاری معرفی کرد . متاسفانه ، با وجود آن که ترتیبی داده بودیم که کتیبه ای به ایران بیاید ، در آن سال او گفت که دیگر قادر نیست خانه را ترک کند .

امسال ، تدارکی دیدیم تا دو نفر از تیمی که برای شرکت در جشنواره ی یخ نوردی اکرن به فرانسه می روند ، به شهر پاسائو  در آلمان بروند و پیام و سلام جامعه ی کوه نوردی ایران را به این پیش کسوت گرانقدر برسانند . خوشبختانه ، عباس ثابتیان و رضا نظام دوست توانستند راه طولانی ( حدود ١٠٠٠ کیلومتری ) پاریس - پاسائو را پشت سر بگذارند و به دیدار استاد بروند . یادداشت های ثابتیان در این مورد را در آرام کوه بخوانید .