یلدا ، خجسته باد
ساعت ٩:۳۸ ‎ب.ظ روز ۳٠ آذر ۱۳۸٧ : توسط : عباس محمدی

شب چله ، شب خاطره های دیرزی است ؛

این شب ، برایتان شب دیدار و شادمانی باد

روز خوشی در انتظارتان باد

زمستانی پر بارش و کوه هایی کم خطر در راه باد !

 

 

 


 
 
ساعت ٥:۱۸ ‎ب.ظ روز ٢۸ آذر ۱۳۸٧ : توسط : عباس محمدی

سومین جشنواره ی دو سالانه ی فیلم و گزارش های کوه نوردی ، در روزهای 5 و 6 دی ماه در تهران برگزار خواهد شد .

 

انجمن کوه نوردان ایران ، پس از برگزاری دو دوره جشنواره ی فیلم و گزارش در سال های 1383 و 1385 ، امسال نیز به این کار اقدام می کند . در این دوره ، تعداد فیلم های دریافتی افزایش چشمگیر داشته و کیفیت آن ها نیز ارتقای درخور اعتنایی را نشان می دهد .

هیات داوران بخش فیلم ، شامل آقایان حجت فروغی ، احمد قانعی ، رضا نظام دوست ( همگی مستند ساز کوه نوردی ) و محمد نوری ( مسوول کانون تصویرگران کوهستان انجمن ) است .

هیات داوران بخش گزارش های نوشتاری ، شامل اقایان مرتضی موسوی ( از مسوولان با سابقه ی فصل نامه ی کوه ) ، شکور لطفی ( از کوه نوردان با سابقه و مستند ساز ) ، منصور احمدی  و فرامرز پارسی ( کوه نویس ) است .

دبیر جشنواره : سهند عقدایی

دبیر هیات داوران جشنواره : کاظم فریدیان ( کوه نورد فعال ، و برنده ی جایزه در دوره های قبلی جشنواره ) است .

فیلم های برگزیده برای شرکت در رقابت ، در دو روز جشنواره نمایش داده خواهند شد و گزارش های نوشتاری برتر ، در میزگردی بررسی و نقد خواهند شد .

 

حامی جشنواره : شرکت هفت گوهر

 

علاقمندان می توانند برای حضور در جشنواره ، از ساعت 2 بعدازظهر روزهای 5 و 6 دی به آمفی تاتر آکادمی ملی المپیک ( تهران – خیابان ولیعصر ، بزرگ راه نیایش ، مجموعه ی ورزشی انقلاب ) مراجعه کنند .


 
انعکاس فعالیت های انجمن به مناسبت روز جهانی کوهستان در UIAA
ساعت ۱:٤۱ ‎ب.ظ روز ٢۸ آذر ۱۳۸٧ : توسط : عباس محمدی

Organisations around the world are drawing attention to the issue on December 11, designated by the United Nations as International Mountain Day.

For the last six years this day, which was declared by the UN after the International Year of Mountains in 2002, has been used to focus on issues such as biodiversity, peace and tourism.

This year's theme for the International Mountain day is food security, which is an important issue for many people living in popular mountaineering areas.

"Harsh climates and the difficult, often inaccessible, terrain combined with political and social marginality make mountain people vulnerable to food shortages," says José Antonio Prado of the UN's Food and Agriculture Organization (FAO).

"This year's International Mountain Day provides an apt occasion to reflect on how hard it is for mountain people to consistently get adequate and nutritious food to lead healthy and active lives."

UIAA President, Mike Mortimer, used the occasion to call on all climbers to ensure that "mountain playgrounds are open to all who believe in responsible access".

"As the federation representing mountaineering to the outside world, it is important that our commissions continue to work towards the understanding and preservation of our mountain regions," he added.

Read UIAA President Mike Mortimer's speech.

Among member federations, the Iranian Alpine Club responded to the UIAA's call for information on how it marks International Mountain Day.

It said it takes advantage of the event to draw attention to mountaineering by printing articles in mountain media and weblogs, and hosting face to face discussions in most popular mountain areas. The club also organises a gathering in the Ararat Sport Club, and this has become a popular tradition for Iranian climbers.

 


 
بیانیه ی تیرول
ساعت ٩:۳۸ ‎ب.ظ روز ٢٥ آذر ۱۳۸٧ : توسط : عباس محمدی

در حدود یک ماه پیش ، سعید صبور و مینو ضابطیان متن کامل بیانیه ی تیرول  را از سایت UIAA ترجمه کردند و روی وبلاگ farhangekouh.blogspot گذاشتند . اگرچه پیش از این ، خلاصه هایی از این بیانیه ی مهم در نشریه ها ( از جمله در گاهنامه ی 6 انجمن کوه نوردان به تاریخ آذر 1381 و همین وبلاگ به تاریخ 9/10/85 ) آمده بود ،اما تا جایی که ما آگاهی داریم ، متن کامل آن در نشریه های ایرانی نیامده بود . با سپاسگزاری از سعید صبور و مینو ضابطیان ، دوستان را به خواندن بیانیه در « ادامه ی مطلب » دعوت می کنیم .

بدیهی است که مسوولیت درستی و دقت ترجمه ، برعهده ی مترجمان است .


ادامه مطلب را مطالعه کنید
 
روز جهانی کوهستان در ارومیه
ساعت ۱٠:۳٢ ‎ب.ظ روز ٢٤ آذر ۱۳۸٧ : توسط : عباس محمدی

خبر فعالیت دوستان کوه نورد ارومیه ای را درمورد روز جهانی کوهستان ، در اینجا بخوانید : http://kouhestan.persianblog.ir/post/1560/

 

 


 
وای بر ما ...
ساعت ۱٠:٠٤ ‎ب.ظ روز ٢٢ آذر ۱۳۸٧ : توسط : عباس محمدی

امروز حدود ١٠ صبح ، با دکتر اسماعیل کهرم که بزرگوارانه برای شرکت در مراسم روز جهانی کوهستان آمده بود ، در کلاردشت بودم که هومن روانبخش زنگ زد و با نگرانی و ناراحتی بیسیار گفت که در خجیر است و شاهد خرابکاری های بزرگ ... . غم زده می گفت که چه کنیم ، تلفن چه کسانی را داری ؟! گفتم : بروید جلو ، سوال کنید و حتی درگیر شود ! شاید عده ای دارند سرخود کارهایی می کنند و با دیدن شما ، بترسند ... .

دکتر کهرم از طریق دوستی ، برای دکتر صدوق پیغام فرستاد و من به یکی از محیط بانان دل سوز و قدیمی استان تهران تلفن کردم و نیز تلفن یکی از خبرنگاران را به هومن دادم . 

در زیر ، روایت محمد درویش را بخوانید : 

چرا کسی دیگر خجیر را دوست ندارد؟!

دیگر زمین تهی است
دیگر به روی دشت
آن کودکان ناز
آن دختران شوخ
آن باغ‌های سبز
آن لاله‌های سرخ
آن بره‌های مست
آن چهره‌های سوخته از آفتاب نیست
تنها در آن دیار
ناقوس ناله‌هاست که در مرگ زندگی است ...

 

شادروان فریدون مشیری

    خجیر دارد می‌میرد ... الماس درخشان البرز جنوبی و یکی از ارزشمندترین بوم‌سازگان‌های نزدیک پایتخت ایران، آخرین نفس‌های خود را می‌کشد ... کافی است به دو تصویر عبرت‌آموز دکتر هومن روانبخش که به فاصله سه سال از این منطقه گرفته است، دقت کنید تا دریابیم که شتاب تخریب طبیعت در خجیر تا چه اندازه پیش‌برنده و جبران‌ناپذیر می‌نماید!

خجیر در امروز: 22 آذر 1387 (عکس از هومن روانبخش)

    باورکردنی نیست که چگونه مأمورین حفاظت از پارک ملّی خجیر به متجاوزین اجازه می‌دهند تا با ده‌ها اره موتوری به جان رویشگاه پده، گز و بید خجیر بیافتند و باقیمانده‌ی این زیستگاه باارزش را نیز بسوزانند!
از جناب دکتر صدوق – که می‌دانم عاشقانه طبیعت ایران را دوست دارد – می‌خواهم تا برایمان بگوید در خجیر چه اتفاقی افتاده و چرا همه ترجیح می‌دهند که سر خود را مانند کبک در برف فرو برند و ساکت بمانند؟!

خجیر همان جا سه سال پیش!

    گزارش تکان‌دهنده‌ی دیده‌بان عزیز البرز را از وضعیت امروز – جمعه 22 آذر 1387 – پارک ملّی خجیر بخوانید و بگویید: این همه دشمنی با طبیعت، با آینده‌ی این بوم و بر مقدس، برای چیست؟!

  


 
برگزاری برنامه های روز جهانی کوهستان
ساعت ٩:٤٠ ‎ب.ظ روز ٢٢ آذر ۱۳۸٧ : توسط : عباس محمدی

مراسم و برنامه های روز جهانی کوهستان ، در روز پنج شنبه ٢١ آذر (١١ دسامبر ) و جمعه ٢٢ آذر برگزار شد .

همایش «جشن کوهستان» در تهران ، باشگاه آرارات ؛ همایش در کلاردشت ، سالن آموزش و پرورش با سخن رانی دکتر اسماعیل کهرم ، دکتر دلفان آذری ، مهدی سلیمان پور از اعضای شورای شهر و عباس محمدی ؛ همایش در چالوس ؛ برنامه ی پاک سازی کوهستان در کرمان ؛ و کار رسانه ای ( در روزنامه ی همشهری و تلویزیون ... )  برنامه ی رادیویی زنده در ارومیه بخش هایی از این مجموعه فعالیت بوده است .

خواهیم کوشید گزارش هایی از این کارها را در چند روز آینده منتشر کنیم .


 
عضو فعال انجمن در شبکه ی 1 سیما
ساعت ۱٠:۳۱ ‎ب.ظ روز ٢٠ آذر ۱۳۸٧ : توسط : عباس محمدی

« روز جهانی کوهستان »  در « صبح عالی به خیر »

عکس از : گوگلکیومرث بابازاده - عکس از : کوه نوشت

برنامه ی « صبح عالی به خیر » { بخشی از برنامه ی "صبح به خیر ایران" شبکه یک سیما } با اجرای «سمانه فراهانی» و « ایرج میلانی » فردا پنج شنبه ۲۱ آذر ماه ، مصادف با ۱۱ دسامبر ؛ « روز جهانی کوهستان » به موضوعات مرتبط به این مناسبت می پردازد .

در همین رابطه ؛ « کیومرث بابازاده » از پیشکسوتان ، فعالان و  صاحب نظران کوه نوردی و مسائل زیست محیطی کوهستان ، میهمان این برنامه خواهد بود .

این برنامه هر روز از ساعت ۷ الی ۹ صبح پخش می شود .

خبر و عکس از وبلاگ کوه نوشت


 
امنیت غذایی در کوهستان
ساعت ۱۱:٢٩ ‎ق.ظ روز ٢٠ آذر ۱۳۸٧ : توسط : فرشید فاریابی
همشهری / مناسبت‌ها- عباس محمدی*:
روز جهانی کوهستان فرصتی است برای ایجاد آگاهی درباره اهمیت کوهستان در چرخه زندگی، روشن ساختن فرصت‌ها و محدودیت‌ها در موضوع توسعه در کوهستان و فراهم ساختن همکاری‌هایی که می‌تواند سبب تغییرات مثبت در کوه‌های جهان شود.

مجمع عمومی سازمان ملل، از سال 2003، روز یازدهم دسامبر ( 21 آذر ) را « روز جهانی کوهستان» نامیده است. این تصمیم در پی اعلام سال 2002 به‌عنوان سال جهانی کوه‌ها گرفته شد و هر سال، موضوعی به‌عنوان شعار این روز انتخاب می‌شود.

موضوع امسال، « امنیت غذایی در کوهستان » است. گرسنگی ساکنان مناطق کوهستان، اینک به مسئله‌ای حاد تبدیل شده و رو به وخامت است. اقلیم سخت و زمین ناهموار و غالبا دور از دسترس  و نیز در حاشیه بودن از نظر سیاسی و اجتماعی، کوه‌نشینان را برای تامین غذا آسیب‌پذیر ساخته است. دانش بومی در مورد مواد غذایی محلی وشیوه‌های کشاورزی سنتی در مناطق کوهستانی رو به زوال، و تنوع زراعی و بازدهی در حال کاهش است که اینها، آسیب‌پذیری کوه‌نشینان را افزایش می‌دهد.

تحقیقات جدید نشان می‌دهد که جوامع کوهستانی دچار کمبود ریز مغذی‌ها هستند و این از عوامل مؤثر در مرگ و میر کودکان است که نرخ آن در کوهستان‌ها بسیار بالا است.
امروزه، بهای مواد خوراکی در سراسر جهان رو به افزایش است و بالا رفتن هزینه حمل به منطقه‌های دورافتاده کوهستانی به این معناست که جامعه‌های کوه نشین باید رقم بیشتری برای غذا بپردازند.

روز جهانی کوهستان امسال ، با شعار امنیت غذایی در کوه‌ها، فرصتی است  مناسب برای بازتاب این نکته که برای کوه‌نشینان، دست یابی پیوسته به غذای کافی و مغذی جهت ادامه زندگی فعال و سالم چقدر دشوار است. اولویت‌ها در ارتقای امنیت غذایی در کوه‌ها شامل تشویق و توسعه کاشت غلات سنتی کوهستانی، حفظ شیوه‌های بومی کاربری زمین، اصلاح برنامه تغذیه دام‌های کوه‌زی،  دسترسی بهتر به بازار و کاربست سیاست عمومی ویژه کوهستان است که با مشارکت کوه‌نشینان تدوین شده باشد.

« امنیت غذایی» برای ایرانیان کوه نشین چگونه است؟ عشایر که تمامی گذران زندگی‌شان وابسته به کوهستان است، همچنین باشندگان روستاها و شهرهای کوهپایه‌ای تا چه حد از امنیت غذایی برخوردارند؟

 بدون وارد شدن به جزئیات آماری، می‌توان در یک نگاه کلی به کشاورزی ایران گفت که نه تنها کوه‌نشینان (که در تولید غله و دیگر اقلام پایه‌ای سخت در تنگنا هستند) بلکه کلیت جامعه ایرانی چنان به درآمدهای حاصل از فروش سرمایه‌های طبیعی نفت و گاز وابسته است که در واقع، امنیت بسیار شکننده‌ای در زمینه غذا دارد.

به تازگی حسن روحانی رئیس مرکز تحقیقات استراتژیک مجمع تشخیص مصلحت نظام گفته است که برخلاف بند 38 سیاست‌های کلی قانون برنامه چهارم توسعه که دولت می‌بایست با حرکت به سوی خودکفایی، امنیت غذایی کشور را تامین کند، در3 سال گذشته نه تنها وابستگی غذایی کشور به خارج کمتر نشده بلکه واردات اقلام اصلی مانند گندم، برنج، جو، ذرت، حبوبات، پنبه، شکر، روغن  و حتی میوه به شدت افزایش یافته است. 

بهزاد قره‌یاضی، یکی دیگر از مدیران مرکز یاد شده هم می‌گوید: «در کشور یقینا امنیت غذایی طبق آنچه در بند 38 قانون برنامه آمده، به وجود نیامده است. ولی با وجود واردات نیز معتقدم امنیت غذایی در کشور کاهش یافته چون جنبه‌های عدالتی امنیت غذایی نادیده گرفته شده؛ اتفاقی که گزارش‌های وزارت بهداشت به خوبی آن‌ها را نشان می‌دهد. طبق آن آمار، قد جوانان ما کوتاه‌تر شده و... گرسنگی سلولی بسیار زیاد شده است.»

مرکز پژوهش‌های مجلس در گزارشی که به استناد آمار گمرک ایران تنظیم کرده، سهم صادرات غیرنفتی کشور را در مجموعه صادرات رو به تنزل اعلام کرده و گفته است که در 6ماه نخست سال 87 در برابر 9 میلیارد دلار صادرات «غیرنفتی» ( که 57‌درصد آن شامل میعانات گازی و محصولات پتروشیمی است)، 30 میلیارد دلار واردات داشته‌ایم. 

این در حالی است که من به استناد تجربه حرفه‌ای خودم می‌دانم که ارزش کالاهای وارداتی را عموما کمتر اظهار می‌کنند تا حقوق گمرکی کمتری بپردازند و ارزش کالاهای صادراتی را بیشتر اظهار می‌کنند تا جایزه تشویق صادرات بیشتری بگیرند! شاید بگویند که امنیت غذایی، لزوما به معنای خوداتکایی در تولیدات کشاورزی نیست و می‌توان مانند ژاپن با وارد کردن محصولات کشاورزی و غذایی، بخش عمده نیاز کشور را برآورده ساخت اما، کشوری مانند ما که در هیچ تولید صنعتی مزیت اقتصادی جهانی ندارد و از سوی دیگر دارای خاک گسترده و نیروی کار ارزان است، باید در کشاورزی تامین‌کننده عمده مواد مورد نیاز خود و حتی یک صادر‌کننده بزرگ باشد.

امنیت غذایی در کوهستان‌های ایران

به هر حال، نیازی به تاکید نیست که امنیت غذایی در کوهستان و برای مردم کوه‌نشین ایران تاچه حد پایین یا در خطر است. در منطقه‌های کوهستانی، گذشته از آن که زمین برای کشاورزی کم و زمان مناسب برای کشت کوتاه است، دوری راه موجب گران‌تر شدن سوخت و کود و دیگر نهاده‌های کشاورزی است. همچنین  به‌دلیل پراکنده بودن جمعیت در مناطق کوهستانی و در دسترس نبودن رسانه‌ها و دیگر ابزارهای بیان و اعمال خواسته‌ها، معمولا دولت در مقایسه با جمعیت‌های شهرنشین، توجه کمتری به جامعه‌های کوه‌نشین دارد.

سهم هر فرد این جوامع از مجموع یارانه‌های ملی و خدمات اجتماعی، بسیار کمتر از سهم هر فرد شهرنشین است. بلاهای طبیعی، در مواردی کوهپایه‌نشینان کشور را تا زیر فقر مطلق و گرسنگی مزمن کشانده است ؛ خشکسالی و فرسودگی خاک در دامنه‌های جبال بارز جنوبی در استان کرمان فاجعه‌ای تمام عیار را شکل داده که در این مورد، در سال گذشته گزارش‌های تکان دهنده‌ای از روستاهای پیدن کوییه و کناردنک در روزنامه‌ها منتشر شد.

 جوامع کوهستانی، در جریان برنامه‌های بزرگ توسعه به سادگی قربانی عواقب جابه‌جایی و بی‌خانمانی می‌شوند. برای مثال، در برنامه‌های ساخت سد کارون 3
شصت هزار هکتار مرتع به زیر آب رفت و صدها خانوار عشایری از این مراتع رانده شدند؛ یا در جریان ساخت سد لفور، چند روستای کوهستانی تخلیه شده و ساکنان آنها با مبالغ اندکی که دریافت کرده‌اند، نمی‌توانند در جایی دیگر مسکن و شغل پایدار به دست آورند؛ با ساخت و آب گیری سد طالقان، زمین‌های حاشیه دریاچه به‌دلیل هجوم ویلا سازان تا ده‌ها برابر افزایش قیمت یافته و این در حالی است که زمین‌های ساکنان روستاهای به زیر آب رفته فقط متری هزار تا 2هزار تومان خریده شده است.

در پاره‌ای منطقه‌های کوهستانی دیگر ایران، شاید گرسنگی آشکارا به چشم نیاید اما ناامنی غذایی و توسعه ناپایدار به شکل نامحسوس و در ژرفای اجتماع وجود دارد: در مازندران و گیلان که دارای بهترین شرایط کشاورزی و دامپروری در ایران هستند، هرجا که گردشگری توسعه یافته، پایه‌های تامین محلی غذا ویران شده است.

برای مثال، در کلاردشت تمامی زمین‌های گندم‌کاری به ویلاسازان فروخته شده؛ در کوهپایه‌های جنوب لاهیجان بیش از نیمی از باغ‌های چای در یکی دو دهه اخیر به زیر ساخت و ساز رفته و در کوهپایه‌های جنوبی لنگرود، زمین بازی رونق گرفته و فندق‌کاری می‌رود که فراموش شود. در ییلاق‌های نزدیک تهران مانند رودبار قصران، لواسان، شهرستانک، دماوند و کن، باغداری فراموش شده یا ارزش اقتصادی خود را از دست داده و در عوض ویلا سازی بیمارگونه و قطعه‌قطعه کردن باغ‌ها همه‌گیر شده است.

 در اینگونه مناطق، جامعه‌های محلی به این شکل مضمحل می‌شوند که با فروش زمین، ابتدا پولی کم و بیش قابل توجه به دست می‌آید و درمقابل، اشتغال ( کشاورزی یا دامداری ) از دست می‌رود. در مرحله بعد، تورم حاکم بر اقتصاد کشور ارزش پول را کم و کم‌تر می‌کند و در شرایطی که رشد جمعیت هم زیاد است، جوانان محلی هیچ راهی به جز رفتن به شهرهای بزرگ و مشغول شدن به کارهای خدماتی غالبا فصلی و موقت ندارند.

فرسایش خاک، عامل بزرگ ناامنی غذایی

عامل بزرگ ناامنی غذایی (یا تهدید‌کننده امنیت غذایی) در کوه‌های ایران، فرسایش دهشتناک خاک است. به گفته فرود شریفی، رئیس سازمان جنگل‌ها و مراتع «هر سال بیش از 2 میلیارد متر مکعب خاک حاصلخیز در اثر فرسایش خاک از اراضی کشاورزی شسته شده و سبب از بین رفتن هزاران هکتار زمین و در نتیجه کاهش تولید محصول می‌شود.»
 شکی نیست که فرسایش خاک در کوهستان‌ها، به‌دلیل شیب زیاد چند برابر میانگین کشور است و به‌دلیل کم عمق بودن خاک در این زمین‌ها، جبران‌ناپذیری این فاجعه جدی‌تر است.

چرای مازاد بر ظرفیت مراتع، شخم زنی دامنه‌ها در جهت شیب برای کشت دیم، راه‌سازی و دیگر ساخت و سازهای غیراصولی و جنگل‌زدایی از مهم‌ترین عامل‌های فرسایش خاک در ایران است. امروزه در بسیاری از بهترین چمنزارهای کشور، مانند دامنه‌های سبلان و سهند هم نمی‌توان گیاهان با ارزش علوفه‌ای (مانند گیاهان خانواده پروانه آسا) را به سادگی دید و آنچه باقی مانده گونه‌های درجه 2 و 3علوفه‌ای (گندمیان و...) یا گیاهان به کلی غیرعلوفه‌ای (مانند ترشک‌ها) و سمی (مانند «شیر سگ») است. غم انگیز اینکه حتی «پارک‌های ملی» کشور مانند تندوره، گلستان، لار و سرخه حصار هم از چرای دام و انواع پروژه‌های «عمرانی» در امان نیستند و به این ترتیب، نه تنها ذخیره‌های علوفه‌ای مراتع بلکه به‌طور کلی ذخیره‌های ژنتیک گیاهی کشور در معرض خطر انقراض هستند.

محمد درویش، پژوهشگر محیط زیست نوشته است که «از هر 1000 متر مربع خاک کشور بر اثر فرسایش، سالانه 5 متر مربع برای همیشه از حیز انتفاع خارج می‌شود... و اگر عوامل دیگر مانند شور شدن خاک، افت حاصلخیزی، تغییر کاربری و برهنگی خاک را به حساب آوریم، شاید بتوان گفت که سالانه یک درصد از خاک کشور را از دست می‌دهیم.» . با این وصف، جای پرسش از مدیرانی است که در دفاع از «آب و خاک» میهن فریادها سر می‌دهند، اما هیچ کاری برای جلوگیری از این خسران گران نمی‌کنند! آیا مرزهای میهن فقط همان خط قراردادی است که گرداگرد خود کشیده‌ایم و آیا در این چارجوب می‌توان روی خاکی سترون و فرسوده زندگی و تغذیه امن و پایدار داشت؟!

*مدیر گروه دیده بان کوهستان انجمن کوه نوردان ایران


 
روز جهانی کوهستان
ساعت ۸:۳٦ ‎ب.ظ روز ۱٩ آذر ۱۳۸٧ : توسط : عباس محمدی

برنامه های روز جهانی کوهستان در تهران و کلاردشت

 

 

*  چهارمین همایش سالانه ی تهران با عنوان « جشن کوهستان » با همکاری باشگاه فرهنگی ورزشی آرارات در روز پنج شنبه 21/9/1387 از ساعت 6 تا 9 بعد ازظهر در ساختمان باشگاه آرارات ( خیابان جمهوری ، بعد از سی تیر ، کوچه ی نوبهار ، شماره ی ٢٢) برگزار خواهد شد .

در این همایش پس از خواندن پیام انجمن در ارتباط با موضوع امسال روز جهانی کوهستان ( امنیت غذایی در کوه ها ) علی سربندی ، نویسنده و پژوهشگر تاریخ ایران ، در مورد جایگاه کوه در ادب و تاریخ ایران سخن رانی خواهد کرد . در بخش های دیگری از برنامه ، اجرای موسیقی و تجلیل از هنریک مجنونیان ، پژوهشگر برجسته ی محیط زیست و نویسنده ی چند کتاب در خصوص محیط های کوهستانی را خواهیم داشت . 

 

*  در کلاردشت ، مراسم در سالن آموزش و پرورش ( میدان حسن کیف ) و از ساعت 5 تا 8 بعد از ظهر برگزار خواهد شد . در این همایش ، عباس محمدی ، مدیر گروه دیده بان کوهستان انجمن کوه نوردان ایران ، در زمینه ی امنیت غذایی در کوهستان های ایران سخن رانی خواهد کرد . همچنین ، دکتر بهرام دلفان اباذری متخصص جنگل شناسی ، در مورد ارزش جنگل های کلاردشت و ضرورت حفاظت آن ها سخن خواهد گفت . اجرای موسیقی مازندرانی و تقدیر از خادمان محیط زیست کلاردشت ، از بخش های دیگر این همایش خواهد بود .

 

شرکت در این همایش ها برای همگان آزاد است .

 

تا جایی که ما اطلاع داریم ، قرار است اعضای انجمن در شهرهای مشهد ، سمنان ، ارومیه ، و ایلام نیز برنامه هایی به مناسبت روز جهانی کوهستان برگزار کنند .

از همه ی دوستان درخواست داریم گزارش برنامه های خود را در این مورد ، برای ما بفرستند تا از آن ها برای اطلاع رسانی بعدی در رسانه ها و ارسال گزارش برای ماونتین فوروم  که در جریان فعالیت های ما هست ، استفاده کنیم .


 
گردش گری مخرب ( مطلبی از رضا زارعی در خبرگزاری میراث خبر )
ساعت ۱٠:۳٠ ‎ب.ظ روز ۱٧ آذر ۱۳۸٧ : توسط : عباس محمدی

خبرگزاری میراث‌فرهنگی_ گردشگری_ تجربه تلخ دریاچه ارومیه که امروز از نصب میان گذر و پل فلزی آن به افتخار یاد می‌شود! و البته سهم عظیمی در تخریب دومین دریاچه آب شور جهان دارد گواهی است بر این ادعا که، در کشور ما برای رسیدن به منافعی اندک به راحتی می توان همه چیز را قربانی کرد. 

 


ادامه مطلب را مطالعه کنید
 
11 دسامبر / 21 آذر :روز جهانی کوهستان
ساعت ۱٠:۱٥ ‎ب.ظ روز ۱٥ آذر ۱۳۸٧ : توسط : عباس محمدی

روز جهانی کوهستان فرصتی است برای ایجاد آگاهی در مورد اهمیت کوهستان در چرخه ی زندگی ، ‌روشن ساختن فرصت ها و محدودیت ها در موضوع توسعه در کوهستان ،‌ و فراهم ساختن همکاری هایی که می تواند سبب تغییرات مثبت در کوه های جهان شود .
مجمع عمومی سازمان ملل ، از سال 2003 روز یازدهم دسامبر را « روز جهانی کوهستان » نامیده است . این تصمیم در پی اعلام سال 2002 به عنوان سال جهانی کوه ها گرفته شده و در هر سال ،‌ موضوعی به عنوان شعار این روز انتخاب می شود . موضوع امسال ،‌ « امنیت غذایی در کوهستان » است .
مساله ی گرسنگی در کوهستان ،‌ رو به وخامت است ،‌ و زمین ناهموار و غالباً دور از دسترس به اضافه ی « در حاشیه بودن » از جنبه ی سیاسی و اجتماعی ، کوه نشینان را در خصوص کمبود غذا آسیب پذیر ساخته است . دانش بومی در مورد مواد غذایی محلی و شیوه های کشاورزی سنتی در منطقه¬های کوهستانی ، رو به زوال و تنوع زراعی و بازدهی در حال کاهش است که این ها ، آسیب پذیری کوه نشینان را افزایش می دهد . تحقیقات جدید نشان می دهد که جامعه ها ی کوهستانی دچار کمبود « ریز مغذی ها » هستند و این از عامل های موثر در مرگ و میر کودکان است که نرخ آن در کوهستان ها بسیار بالا است .
امروزه ، بهای مواد خوراکی در سراسر جهان رو به افزایش است و بالارفتن هزینه ی حمل به منطقه های دور افتاده ی کوهستانی به این معنا است که جامعه های کوه نشین باید رقم بیشتری برای غذا بپردازند .
روز جهانی کوهستان 2008 با شعار امنیت غذایی در کوه ها ،‌ فرصتی است برای بازتاب این نکته که برای کوه¬نشینان، دست یابی پیوسته به غذای کافی و مغذی جهت ادامه ی زندگی فعال و سالم چقدر دشوار است ، اولویت ها در ارتقای امنیت غذایی در کوه ها شامل تشویق و توسعه ی کاشت غلات سنتی کوهستانی ؛‌ حفظ شیوه های بومی کاربری زمین ؛ اصلاح برنامه ی تغذیه ی دام های کوه زی ؛ ‌دسترسی بهتر به بازار ؛‌ و کاربست سیاست عمومی ویژه ی کوهستان است که با مشارکت کوه¬نشینان تدوین شده باشد .
از
www.fao.org/mnts

برنامه هایی به مناسبت روز جهانی کوهستان


گروه دیده بان کوهستان ، دفترهای نمایندگی انجمن در شهرستان ها و دوستان دیگر را به برگزاری همایش ، کار رسانه ای ، برنامه های پاک سازی کوهستان ، آموزش چهره به چهره در مسیرهای کوهستانی ، و تهیه ی گزارش از وضع معیشتی کوه نشینان کشور دعوت می کند .


لطفاً ما را از فعالیت های خود با خبر کنید . 


 
 
ساعت ۸:٢٠ ‎ب.ظ روز ۱٥ آذر ۱۳۸٧ : توسط : عباس محمدی

 

سومین جشنواره ی دوسالانه ی فیلم و گزارش های کوه نوردی انجمن کوه نوردان ایران در نیمه ی اول دی ماه 87 در دو روز برگزارمی شود ، تعداد آثار رسیده به دبیرخانه ی جشنواره بالغ بر 46 گزارش نوشتاری و 43 فیلم می باشد ، جلسات دبیرخانه جشنواره به صورت هفتگی تشکیل می شود.

 

برای سازمان دهی امور مربوط به جشنواره  ، کمیته های مختلف کاری تشکیل شده اند که نام هر کمیته و سرپرست آن به شرح زیر است:

 

دبیر جشنواره                              سهند عقدایی
دبیر هیات داوران                         کاظم فریدیان
کارگردان هنری                           مریم میرمیثاقی
کمیته ی اطلاع رسانی                    عباس ثابتیان

کمیته ی مالی و برنامه ریزی           جواد نظام دوست

کمیته ی تشریفات                           مژگان خلیلی

 

 

 
نظر رییس اداره ی محیط زیست شمیران در مورد کمک های مردمی به حیات وحش
ساعت ٥:۳٤ ‎ب.ظ روز ۱۳ آذر ۱۳۸٧ : توسط : عباس محمدی
رییس اداره حفاظت محیط زیست شمیرانات گفت: امسال 35 تن علوفه خشک برای حیات وحش در کوه‌ها و ارتفاعات ذخیره شده و تا پایان سال به چهار تا پنج تن دیگر نیاز داریم که توسط مشارکتهای مردمی تامین می‌شود.

  بزرگنمایی

مهندس کارگر، رییس اداره محیط زیست شهرستان شمیرانات در گفتگو با خبرنگار سبز پرس با بیان این مطلب ‌افزود: با سرد شدن هوا، کار علوفه‌رسانی به حیات وحش آغاز می‌شود که به احتمال زیاد امسال از دی ماه این کار شروع می‌شود.

وی با ابراز خرسندی از کمک‌های مردمی در سال گذشته، ادامه داد: امسال نیز اعضای یکی از NGOها، مقداری علوفه را در ارتفاعات ذخیره کرده اند. دانش‌آموزان دبیرستانی نیز در فصل تابستان، با برداشت مقداری علوفه از کوهستان و ذخیره کردن آنها در اداره محیط زیست، در این فعالیت مشارکت و کمک کرده اند.

 


ادامه مطلب را مطالعه کنید
 
برگزاری پنجمن «جشن کوهستان» در تهران
ساعت ٩:٠٢ ‎ب.ظ روز ۱٢ آذر ۱۳۸٧ : توسط : عباس محمدی

 سبز پرس- گروه تشکلها و رسانه ها: همزمان با روز جهانی کوهستان، پنج‌شنبه21 آذر، پنجمین مراسم «جشن کوهستان» در باشگاه فرهنگی ورزشی آرارات برگزار می‌شود.

عباس محمدی، رییس انجمن کوه نوردان ایران در گفت‌وگو با خبرنگار سبزپرس با بیان این مطلب افزود: این همایش که از سوی(FAO) هر ساله برگزار می‌شود، در ایران نیز توسط انجمن کوه نوردان برپا می‌شود که هدف آن آشنا کردن مردم و شهروندان با محیط کوهستان و تاثیر آن بر زندگی انسان است، چنانچه هم اکنون تمام آب مصرفی ایرانی‌ها از آب کوهستان تامین می‌شود و آلودگی یا تخریب آن تاثیر مستقیم بر زندگی شهروندان می‌گذارد.

 


ادامه مطلب را مطالعه کنید
 
نشست ماهانه ی انجمن
ساعت ٩:۳٤ ‎ب.ظ روز ٩ آذر ۱۳۸٧ : توسط : عباس محمدی

اطلاعیه در مورد نشست ماهانه ی انجمن

 

با پوزش از همه ی دوستان ، به آگاهی می رساند که نشست ماهانه ی آذر به دلیل اشغال بودن سالن در روز مورد نظر ( علیرغم هماهنگی انجام شده در قبل ) ، در روز سه شنبه 12 آذر ماه برگزار نخواهد شد .

 

تاریخ و مکان جدید ، به زودی اعلام خواهد شد .


 
پناهگاه ، برای کوه نوردان یا ...
ساعت ٩:۳٠ ‎ب.ظ روز ٩ آذر ۱۳۸٧ : توسط : عباس محمدی

 لطفا پناهگاه نسازید !

دو سه هفته پیش ، یکی از دوستان دزفولی عضو انجمن با خوشحالی خبر آورد که در مسیر قله ی سالن کوه ( منطقه ی آبشار تل زنگ ) یک پناهگاه ساخته اند . او گفت که در مسیر 12-10 ساعته ای که تا قله می رود ، هیچ  استراحتگاهی برای کوه نوردان وجود نداشته است و این پناهگاه که تمام به دست و با هزینه ی دوستان عضو گروه کوه نوردی او ساخته شده ، « می تواند کمک خوبی به کوه نوردان و به ویژه برای صعودهای زمستانی باشد » . به او گفتم که آیا شما در شهر دزفول یا جایی نزدیک به شهر ، دفتری برای گروه دارید که برای برگزاری نشست های کوه نوردی و بایگانی کردن نامه ها و تشکیل کتابخانه و ... گرفتار یا مزاحم این و آن نشوید ؟! گفت : نه . گفتم که چقدر خوب بود ، اگر این همه وقت و پول را صرف تهیه ی مکانی در شهر می کردید ! دوست عزیزم ، محمد نوری نگاهی به عکس پناهگاه که در منطقه ای بیشه ای – جنگلی ساخته شده ، انداخت و گفت : چند سال دیگر ، از درخت های اطراف این پناهگاه هیچ خبری نخواهد بود !

دوستان مان در گروه کوه نوردی « آرش کمانگیر بابل » ، در گاهنامه ی شماره ی 7 خود  از بلایی نوشته اند که در نتیجه ی ساخته شدن پناهگاه بر روی قله ی « ارفه » ( جاده ی فیروزکوه ) پدید آمده است . نوشته اند که در تابستان خشک گذشته وقتی به قله رسیدند ، انبوهی از ریشه های درخت سرو کوهی خزنده را دیدند که عده ای جمع کرده بودند تا در بخاری پناهگاه بسوزانند . قاسم منافی ، نویسنده ی این مطلب نوشته که « دورادور در جریان زحمات طاقت فرسای همنوردان ساروی جهت ساختن این پناهگاه » هست و علاقه و احترام هم برای آنان قایل است ، اما « متاسفانه ، امروزه این پناهگاه مامن چوپانان ، شکارچیان و گنج یابان حرفه ای و غیر حرفه ای است که با خیال راحت به تخریب محیط زیست مشغول اند » .

درخت یاد شده ، از معدود گونه های سوزنی برگ بومی ایران و از جنس Juniperus است  که در سخت ترین شرایط ارتفاعی ( بالای 2000 متر ) و در جاهایی که خاک بسیار کم دارد ( بیشتر در شکاف سنگ ها ) می روید و رشدش بسیار کند است . شکار و گنج یابی هم که پیدا است چه بلایی بر سر محیط زیست و ثروت فرهنگی کشور می آورد ؛ پس چرا توان خود را صرف کاری کنیم که سود آن به جیب تخریب گران می رود ؟!

 

کوه نوردان می توانند ، و باید با چادر و تمهیدهای دیگر به کوه بروند ؛ هیچ اثری از خود بر جای نگذارند و هیچ چیزی را تخریب نکنند . برای صعود در زمستان و شرایط سخت نیز همین اصل صدق می کند ، پناهگاه سازی فقط سبب بیشتر شدن رفت و آمد افراد غیر کوه نورد و افزایش تخریب ناشی از گردش گری غیر مسوولانه می شود .


 
اولویت محیط‌ زیست کدام است؟
ساعت ٥:۱٦ ‎ب.ظ روز ٩ آذر ۱۳۸٧ : توسط : فرشید فاریابی

همشهری/ مناسبت‌ها- عباس محمدی:
کنت وات، در سرآغاز کتاب مبانی محیط ‌زیست می‌گوید: "شاید این نکته که مسائل بوم‌شناسی خالص از بعضی جهات بهتر هستند، درست باشد، ولی اگر فرزندان ما و همسالان آنها اقدام عاجل و مؤثری درمورد آلودگی هوا و عواقب آن به عمل نیاورند، نوه‌های ما ممکن است دیگر قادر به مطالعه مسائل بوم‌شناسی خالص نباشند".

 این نکته، بیش از 3دهه پیش گفته شده و اکنون با روند تخریب شدیدی که جهان در پیش داشته، نه نوه‌های ما بلکه فرزندان‌مان فرصت مطالعه بسیاری از مسائل زیستی را از دست خواهند داد یا ( در مواردی مانند مطالعه بخش‌های گسترده‌ای از جنگل‌های بارانی) از دست داده‌اند.

حکایت دوستداران محیط ‌زیست (و البته بیشتر افراد جامعه بشری)، حکایت کاروانیانی است که راهزنان بر ایشان تاخته‌اند؛ در این حال، بیش از هر چیز نگاهداشت آنچه داریم اهمیت دارد. برای مثال، مهم حفظ مواد خوراکی‌مان است و نه وسواس و تدقیق در نوع غذا. ترجمان گفته کنت وات، برای فعالان زیست‌محیطی این است که زمان زیادی در دسترس نیست تا آسوده خاطر، دل به اکولوژی محض یا مطالعات به کلی آکادمیک بدهیم؛ باید هرچه سریع‌تر جلوی تخریب و آلوده‌سازی‌ محیط‌زیست را بگیریم تا آن فرصت مطالعاتی مطلوب، برای همیشه از دست نرود.

من در جاهای دیگری هم اشاره کرده‌ام که معضل محیط‌ زیست بیشتر یک موضوع اجتماعی است تا یک امر فنی خاص. به بیان دیگر، در این مورد کمتر با یک معمای علمی، و بسیار بیشتر با یک مشکل مربوط به تضاد رفتاری و دیدگاهی طبقه‌های فرادست جامعه با مصالح جامعه، روبه‌رو هستیم. حل این مشکل، نه با فعالیت در آزمایشگاه‌ها و کتابخانه‌ها و اتاق‌های فکر بلکه تا حد زیادی از طریق مبارزه اجتماعی فرادست می‌آید.

توجه به این مسئله، برای کسانی که می‌خواهند به راستی کاری برای محیط‌زیست کنند، از این جهت اهمیت دارد که به آنان کمک می‌کند تا اولویت‌های خود را در تلاش برای حفاظت محیط‌زیست، مشخص سازند. آیا باید به ایجاد مراکز علمی و تحقیقاتی بیشتر پرداخت، یا با کارهای آموزشی همگانی و فعالیت‌های تبلیغی و تهییجی، مردم را به مقابله با افراد و سازمان‌های مخرب محیط‌زیست فراخواند؟

آیا باید خویشتن را غرق در مطالعه علمی برای پی بردن به رازهای تباهی محیط‌زیست کرد، یا با دریافت چکیده دانشی که در مراکز علمی معتبر جهان به دست آمده وارد کارزار اجتماعی با تبهکارانی شد که برای به دست آوردن سود بیشتر محیط را ویران می‌کنند؟ شاید بگویند که هرکدام از این رویکردها، بسته به علاقه و استعداد شخصی یا امکانات موجود، جایگاه و ارزش خود را دارد و نمی‌توان یکی را بر دیگری برتر دانست.

 جای خالی دانشگاهیان در حرکت‌های زیست‌محیطیاما، موضوع این است که در شرایط مشخص کنونی ایران، کدام رویکرد اولویت دارد. به‌نظر من، در سمت دولت و در سیاستگذاری‌های کلان، لازم است که به جای ایجاد دانشکده‌های بیشتر برای محیط‌زیست و دیگر علوم زیستی، به ارتقای مراکز موجود پرداخت، و به جای پروردن شمار زیادی دانش‌آموختگان با انبان‌های محفوظات، انسان‌های اجتماعی چالشگر و منتقد و جست‌وجو‌کننده تربیت کرد. اگر مشکل محیط‌زیست ما با تحصیلات و درست شدن شماری دکتر و مهندس حل می‌شد، پس چرا در 15-10 سال گذشته که صدها دانش آموخته محیط‌زیست از دانشگاه‌های کشور بیرون آمده‌اند، وضع محیط‌زیست به‌مراتب خراب‌تر از گذشته شده است؟!

چرا دانشکده‌های محیط‌ زیست و استادان و دانشجویان و دانش‌آموختگان این دانشکده‌ها که به چند هزار نفر می‌رسند، در جنبش محیط‌زیستی حضور چشمگیر ندارند، و اصلا چرا خود منشا هیچ جنبش محیط‌ زیستی نبوده‌اند؟! چرا در تجمع‌های اعتراض به اوضاع غم‌بار محیط‌زیست کشور، معمولا فقط چند ده نفر شرکت می‌کنند و از آن صدها مهندس و دکتر و استاد دانشگاه خبری نیست؟! آیا شأن نخبگان ما اجازه نمی‌دهد که در حرکت‌های خیابانی و آموزش‌های چهره به چهره و برنامه‌های پاکسازی‌ شرکت کنند، یا روحیه انفعالی که در دانشگاه‌های ما ترویج می‌شود و تمکینی که بیشتر جوانان ما به این وضع دارند، سبب ساز این بی‌عملی است؟

ناکارآمدی سامانه آموزشی

نمونه‌های بسیاری را در زمینه‌های دیگر می‌توان یادآور شد که سامانه آموزش رسمی ما نتوانسته در آنها مولد و منشا اثر باشد. شاید آشکارترین نمود این بیماری را در موضوع معماری و ساختمان‌سازی‌ بتوان دید که با گذشت حدود هشتاد سال از تاسیس دانشکده‌های فنی و فارغ التحصیل شدن هزاران مهندس و دکتر در این رشته، شهرها و روستاهایی داریم با بافت و هویت مخدوش و ساختمان‌هایی بدمنظر و سست بنیان و ناهماهنگ با محیط‌زیست و میراث فرهنگی.

مدیران ارشد کشور باید این اوضاع را تهدیدی جدی برای حال و آینده کشور بدانند و شرایطی را فراهم کنند تا امکان نقد – بی‌ترس از تعقیب و تهدید – برای همه باشد.  درخصوص تشخیص اولویت‌ها که در بالا به آن اشاره شد، در نقش سازمان‌های مردمی هم مهم‌تر این است که آنان دیده‌بان، محافظ و مدافع فعال و حاضر در صحنه اجتماع باشند تا بازگوکنندگان اطلاعات بی‌خطر زیست‌محیطی.

داشتن تخصص و دانش، البته که امری است پسندیده، و پرهیز از سطحی نگری و قیل و قال کم‌محتوا امری لازم، اما دنباله‌روی مشتی متخصص عافیت جو و اداره‌نشین محافظه‌کار که در سازمان‌ها و ادارات ذیربط کار می‌کنند، نیز راه به جایی نمی‌برد.برای تشخیص شیوه‌های مخرب توسعه و آسیب‌هایی که سوداگران مسکن و رانت‌خواران و گیرندگان اعتبارها و وام‌های میلیاردی به محیط‌زیست کشور وارد می‌کنند، به تخصص‌های دانشگاهی در رشته محیط‌زیست یا رشته‌های نزدیک به آن نیازی نیست؛ در این مورد غالبا فقط یک چشم باز و وجدان بیدار لازم است.


 
زیبای محتضر، عروس کلاردشت
ساعت ۱٢:٤٧ ‎ق.ظ روز ٥ آذر ۱۳۸٧ : توسط : فرشید فاریابی
عباس محمدی:در ایران، به لطف(!) الگوی توسعه ناپایدار که بر کشور حاکم شده است، کم نقطه‌هایی نداریم که در آنها نتوان انواع مصیبت‌های زیست‌محیطی را دید؛ ریخت و پاش زباله، فرسایش خاک، تجاوز به مراتع و جنگل‌ها و حتی مناطق حفاظت شده، جاده‌سازی‌ها و سد‌سازی‌های غیراصولی، آلودگی هوا و آب و... همه جا در چشم‌انداز ما هست. اما، منطقه‌هایی هم هستند که دیدن مشکلات بزرگ زیست‌محیطی در آنها، سوگ‌آور است. مناطقی مانند کلاردشت را در ایران زیاد نداریم که تخریب آن برایمان دردناک نباشد و دلخوش باشیم که اگر این منطقه هم به تاراج ساخت و سازگرایان و سودجویان‌سیری‌ناپذیر رفت، چند جایی دیگر شبیه به آن داریم.
 کلاردشت جایی است که در آن مهم‌ترین منطقه کوهستانی کشور (به لحاظ پرشماری قله‌های بلند، و ویژگی‌های بی‌همتای زمین ریخت‌شناسی) با منظری بس باشکوه در پس زمینه‌ای از دشت قابل کشت و دامنه‌های جنگل پوش تا دوردست‌های آسمان بلند، قد برافراشته است. فریدون مشیری، تصویرپردازی درخشان و نوستالژیکی از کلاردشت دارد، که بسیاری از پرده‌های توصیف شده در این سخن‌سرایی امروزه وجود خارجی ندارند یا فقط نشانه‌های کمرنگی از شکوه گذشته را دارند: چون جام جلوه می‌کند این دشت بیکران/ در حلقه دو بازوی این کوه سرگران/ جان داروی طراوت، لب پر زنان در آن.../ آیا کدام جنگل، این‌گونه سبز و نغز
بالیده تا سپهر؟/ آیا کدام کوه/ با این شکوه/ بر شده تا آستان مهر؟/ نرمای مه، ترنم باران، نوای آب/ پروانه نسیم، پریزاد آفتاب/ هر سو زند به پهنه این کشتزار گشت/ زیبای جاودانه، عروس کلاردشت.
منطقه کلاردشت، از قدیم‌الایام همواره برای شکار مورد توجه بوده بطوری‌که اعتمادالسلطنه در روزنامه خاطرات خود، از یک سفر پر مخاطره سلطنتی (ناصرالدین شاه) در کوه‌های این منطقه یاد کرده است. اما از دهه 1310 کلاردشت برای گردشگری نوین مورد توجه قرار گرفت که ساختمان نیمه‌تمام هتل سبک آلمانی در حسن کیف و کاخ رضا شاهی در «اجابیت» نشانه‌های به جا مانده از آن روزگار است. در مطالعات طرح جامع کلاردشت که به سال 1345 تدوین شد، این منطقه به عنوان یک منطقه گردشگری تعریف شده است.

ادامه مطلب را مطالعه کنید
 
نشست ماهانه ی انجمن
ساعت ٩:٤٩ ‎ب.ظ روز ٤ آذر ۱۳۸٧ : توسط : عباس محمدی

موضوع:

دیدار و پذیرایی

اخبار کوه نوردی - عباس ثابتیان

بیمه و کوهنوردی - حامد عرب ورامین

ویکی پاکوب ، دانشنامه آزاد کوهنوردی - عباس ثابتیان

گشایش مسیر نو بر روی دیواره غربی علم کوه (گزارش) - حسین بلنداختر

زمان: سه شنبه 12آذر ماه 1387 از ساعت:17 تا 20
مکان: خیابان استاد نجات اللهی(ویلا)،نبش چهارراه ورشو، ساختمان تشکل های غیر دولتی، سالن آمفی تئاتر2


 
البرز ، آبروی تهران را خریده است
ساعت ٧:٥٦ ‎ب.ظ روز ٢ آذر ۱۳۸٧ : توسط : عباس محمدی

البرز ، شکوه تهران

 

چشم اندازی از دماوند وآسمان آبی تهران/ عکس از عباس محمدیامروز ، چه کسی بود که به شمال تهران نگاهی بیاندازد و ستیغ توچال را نستاید ؟! سپیدی بال های فرشته وش این رشته کوه که چونان هما ، شهر را به زیر سایه ی مهربانی خویش گرفته بود ، همه را شگفت زده ساخت. در این شهری که کم تر چیزی هست که بتوان با آن سر ِ خود را بالا گرفت و افتخار کرد ، این کوهستان ، یک تنه جور بسیار چیزها را می کشد !

 

 چشم انداز توچال و آسمان آبی تهران/ عکس از عباس محمدیدرود بر توچال!

 پلشتی و بولدوزر از آن دور باد !

 درود بر باد نوازش گر که آبی آسمان را به ما ارزانی داشت !

 درود بر ابرها که فاخر ترین چشم انداز ها را برای مان رقم زدند !

 باشد که خشک سالی و دروغ از این سرزمین دور گردد ...

 


 
یک سایت برای شعر و ادب کوهستان
ساعت ٩:٠٧ ‎ب.ظ روز ۱ آذر ۱۳۸٧ : توسط : عباس محمدی

انجمن کوه نوردان ایران ، برای منعکس کردن سروده ها و نوشته های ادبی کوه نوردان  و آن چه که در مورد کوه در ادبیات آمده است ، یک سایت به نشانی www.kouhchame.com  و به نام " کوه چامه " راه اندازی کرده است .

علاقمندان می توانند سروده ها و نوشته های خود را که مرتبط با کوه و کوه پیمایی باشد ، برای این سایت ای میل یا به شماره ی 66712421 فاکس کنند.