دیده بان کوهستان

یک طرفه کردن خیابان ولیعصر و اختصاص دادن یک نیمه از آن برای اتوبوس ها ، گامی است در جهت محدود کردن فضا برای خودروهای شخصی که تنها راه برای کاستن از مشکلات ترافیک شهر و آلودگی هوا است . امید آن که به جای طرح های پی در پی خیابان سازی و بزرگراه سازی ، این گونه طرح ها بیش از این ها اجرا شود و حتی تمامی سطح خیابان ولیعصر به اتوبوس ها اختصاص یابد ( و ای کاش شهرداری تهران در مورد خیابان آزادی هم به جای قطع کردن درختان حاشیه ی خیابان ، یک نیمه از همان خیابان اولیه را به اتوبوس های بی آر تی اختصاص می داد .)

مطلبی در این مورد را در  اینجا بخوانید .

اگر دردم یکی بودی ، چه بودی ؟!

در روز چهارشنبه ی گذشته ، یکی از اعضای پرکار و علاقمند انجمن به دفتر آمد و خطاب به هیات مدیره و باعتاب خاص به من ، گفت که « شما مقصرید ! » و  با دردمندی توضیح داد که دو روز پیش به چشمه ی باداب سورت رفته و آن را تقریبا به کلی تخریب شده یافته است . او توقع داشته که ما « بیش از این ها و دست کم به اندازه ی کاری که برای شکل شاه – و نه برای دماوند - کرده ایم » در جلب توجه سازمان میراث فرهنگی می کوشیدیم تا چنین بلایی بر سر دومین اثر طبیعی کشور که همین سال گذشته ، پس از دماوند ، در فهرست آثار ملی ثبت شده نمی آمد . توضیح این که دیده بان کوهستان ، در ثبت هر دوی این آثار نقش فعال داشته و پیشنهاد دهنده بوده است .

 عکس هایی از باداب سورت ، پیش از تخریب(اردیبهشت٨٧)

شجاع سلیمانپور ، عضو شورای شهر کلاردشت ، درمورد تصمیم مخربی  که در جلسه ی « کارگروه توسعه ی کلاردشت » گرفته شده است ، در گفتگو با خبرگزاری مهر توضیح داده است . لطفا در اینجا بخوانید .

در پی گفتگوی تلفنی خبرگزاری مهر با عباس محمدی درباره ی طرح جاده سازی در حد فاصل کلاردشت - طالقان (اینجا) ، مدیر کل محیط زیست مازندران گفت که اجازه ی ساخت چنین راهی را نخواهد داد . مطلب را در اینجا بخوانید .

در عین حال فرماندار چالوس گفته است که خبر اولیه صحت نداشته و هیچ طرحی برای راه سازی در کلاردشت تصویب نشده است (اینجا) .این در حالی است که تصویر صورت جلسه ی مربوط به تصویب طرح منتشر شده است که می توانید آن را در اینجا ببینید .

منصوری نژاد رییس شورای شهر رینه ، گفت که طرح مورد بحث فقط مرمت راهی است که از قبل وجود داشته ، و هیچ برنامه ای برای اسفالت کردن این جاده وجود ندارد . اکبریان ، فرماندار آمل گفت که مرمت راه یاد شده ، در راستای فراهم ساختن امکانات رفاهی برای کوه نوردان بوده و به تثبیت شن و خاک کمک می کند (!) . او همچنین گفت کوه نوردان نیاز به مکانی برای «ریکاوری» و نیاز به جاده ای برای امداد و نجات دارند و اگر امکانات رفاهی فراهم باشد ، آنان امنیت بیشتری خواهند داشت . مدنی ، از مسوولان منابع طبیعی مازندران ، گفت این طبیعی است که هر گونه فعالیت عمرانی آسیب هایی به طبیعت وارد می سازد ، اگر قرار بود که جاده نسازیم ، هم اکنون می بایست از تهران پیاده به این جا می آمدید (!) .

پس ازبازتاب نوشته های ما درباره ی طرح جاده سازی بین کلاردشت وطالقان در هفته نامه ی آوای مازندران ١٧ مرداد (که با تیتر نامناسبی هم همراه بود!) ، از روابط عمومی اداره ی کل راه و ترابری مازندران با ما تماس گرفتند و  توضیح خواستند . آنان گفتند که این اداره ی کل هیچ خبری از طرح یاد شده ندارد که ما هم درپاسخ گفتیم  قضیه فعلا در استانداری مازندران تصویب شده و شاید بعدا به اداره ی راه ابلاغ شود . به منظور ارایه ی نظر دقیق تر دکا ، متن زیر برایروابط عمومی اداره ی کل راه و ترابرریی مازندران فاکس شد :

نمونه ای از طرح های بی مطالعه و مضر راه سازی ، شهرک سازی ، و دست کاری در رژیم رودخانه ها که در پی "مصوبه های استانی" ، کوهستان های کشور را به تخریبب می کشند : تغییر مرز آبی زاینده رود در همشهری .

پس از آغاز عملیات «مرمت» راه گوسفند سرای جنوبی دماوند که به دلیل ترس از مقدمه چینی محافل خاص برای اسفالت کردن این راه یا اقدام به عملیات ساختمانی یا معدن کاوی و مانند آن ، واکنش گسترده ای از سوی کوه نوردان و طبیعت دوستان و گزارشگران رسانه ها شکل گرفت ، چند سازمان مردم نهاد نشستی برگزار کردند تا به برسی وضعیت دماوند بپردازند برگزار شد که گزارش آن در یادداشت  ١١/5/88 این وبلاگ آمد . دومین نشست ، در روز 18/5/ با حضور نمایندگان انجمن حفظ محیط کوهستان ، دکا ، و موسسه ی کوهستان سبز برگزار شد و در ان پیش نویس بیانیه ای که قرار است سازمان های مردم نهاد مدافع محیط های کوهستانی بیرون بدهند ، فراهم شد .

سومین نشست ، در رینه (شهر  مبدا صعود دماوند در جنوب این کوه) در روز پنج شنبه 21/5/ برگزار شد . برای این روز ، تصمیم گرفتیم که از گزارشگران رسانه ها دعوت کنیم تا برای دیدن تخریب های ناشی از راه سازی و معدن کاری در دماوند ، همچنین تهیه ی گزارش از پاره ای از دیگر مشکلات زیست محیطی منطقه ، با ما همراه باشند . در عین حال ، از  بعضی مسوولان هم برای شرکت در نشست دعوت کردیم .

گزارش و عکس هایی از این غار را که در برنامه ی توسعه ی «گردش گری وطنی»‌ به شدت آسیب دیده است ،در وبلاگ دفتر نمایندگی انجمن در سمنان ببینید .

قرار است در روز پنج شنبه ، سازمان های غیردولتی فعال در حفاظت محیط زیست (به ویژه دوستداران محیط های کوهستانی ) در شهرداری رینه نشستی با شهردار و اعضای شورای شهر رینه و جمعی از مقام های استان مازندران داشته باشند و درباره ی مشکلات دماوند ( راه سازی ، معدن کاری ، ...‌) و به طور کلی مشکلات زیست محیطی مناطق کوهستانی ایران گفتگو کنند .

از خبرنگاران دعوت می کنیم در این نشست حضور یابند . اطلاعات بیشتر در ایرن

موضوع نشست این ماه :

معرفی دانش‌نامه ی آزاد کوه‌نوردی (تارنمای پاکوب) و تارنمای کوه‌چامه

۴ شنبه ٢١/۵/١٣٨٨ از ساعت ۱۸:۳۰ تا ۲۱:۰۰

از همه ی دوست‌داران ورزش کوه‌نوردی دعوت می‌کنیم در این نشست شرکت کنند.

مطلبی درباره ی جاده ی پر زیان سربند - پس قلعه در همشهری .

مصاحبه ی همشهری با عباس محمدی درباره ی طرح جاده سازی در حصارچال ، در اینجا .

 در صورتجلسه ی «کارگروه توسعه ی کلاردشت» (جلسه ای که در آن در مورد احداث جاده ی کلاردشت – طالقان تصمیم گیری شده) ، آمده است که : «مدیران کل منابع طبیعی ، راه و ترابری ، و محیط زیست استان موظفند جهت تحقق بند یک ، همکاری ویژه و مساعدت لازم را با فرمانداری مبذول دارند» . این جمله ، نشان دهنده ی گوشه ای از فاجعه ی دامنگیر محیط زیست و منابع طبیعی کشور است ؛ نکته این که مدیران بخش های دولتی دیگر هستند که برای مدیران هم ارز خود در بخش های محیط زیست و منابع طبیعی تعیین تکلیف می کنند . در واقع ، این دو حوزه بسیار ضعیف و تابع حوزه های تصمیم گیری دیگر هستند و حتی نمی توانند از اختیاراتی که قانون به آن ها داده استفاده یا به وظیفه هایی که قانون بر عهده شان گذاشته عمل کنند .

حصارچال (عکس از وبلاگ کالاهو)

تهدید دیگری برای علم کوه !

خبر یافته ایم که استانداری مازندران در تیر ماه گذشته ، جلسه ای با فرماندار چالوس ، بخشدار و شهردار و شورای شهر کلاردشت و جمعی از دیگر مسوولان منطقه داشته است و در این جلسه ، آقایان تصویب کرده اند که جاده ای از کلاردشت به طالقان کشیده شود .  نخستین توجیهی که آنان برای ساخت این راه آورده اند ، «خارج کردن کلاردشت از بن بست » است ! سخنی که از پایه ، نادرست است ؛ نخست این که جاده ای پهن که در دست تعریض باز هم بیشتر است ، منطقه را به جاده ی چالوس وصل می کند و اساسا بی معنا است که بگوییم با وجود چنین جاده ای ، کلاردشت در بن بست است . دوم این که همین جاده ، از سوی دیگر به عباس آباد تنکابن می رود و هیچ مشکل رفت و آمدی برای ظرفیت مسافری قابل پذیرش کلاردشت وجود ندارد . در واقع ، کلاردشت ، هم اکنون از مدیریت انبوه مسافران خود ناتوان است و مدیران شهری و روستایی منطقه نتوانسته اند حداقل استانداردهای لازم را در بخش های پایه مانند تامین آب ، دفع فاضلاب ، و دفع زباله فراهم سازند . با این حساب معلوم است که اگر منطقه به قول ایشان از بن بست خارج و بار اضافه ای به آن تحمیل شود ، چه مشکلات زیست محیطی عظیم تری بر کلاردشت نازل خواهد شد .

(ادامه دارد)

بازتاب نشست هم اندیشی درباره ی دماوند ، در : میراث خبر

بیابانی شدن کوه ها در ایران ، با اشاره به دماوند در همشهری

جاده ی مخربی که به معدن ملک آباد دماوند می رود. 

در صبح روز 11 مرداد ، به دعوت انجمن حفظ محیط کوهستان ، جمعی از نمایندگان سازمان های مردم نهاد و شماری از نمایندگان سازمان های دولتی مسوول حفاظت محیط زیست و منابع طبیعی ، همچنین دو نفر از اعضای شورای شهر رینه (شهر مبدا صعود دماوند) گرد هم آمدند تا درباره ی فعالیت اخیر راه سازی در جبهه ی جنوبی کوه دماوند به تبادل نظر بپردازند .

این جاده ها ، مانند جاده های مضری که در سبلان برای هر گوسفندسرا ، یا در تفتان برای ساخت هتل در ارتفاع 3300 متری (!) ، و در علم کوه برای برداشت سنگ ... ساخته شده ، گذشته از آن که خود بخشی از پوشش گیاهی را نابود می کنند ، از آن جا که غیرفنی ساخته شده اند ، سبب تخریب چند برابری در کناره ها هم می شوند . در امتداد تمامی این جاده ها ، ترانشه های بلند و دامنه های فروریخته و توده های جابجا شده ی خاک ، چشم انداز بیابانی را فرا روی گذرندگان قرار می دهند .

معدن کاری ، عامل دیگری است که موجب بیابان زایی در دماوند شده است . آن چه که در دماوند از آن ها به عنوان «معدن» پوکه یاد می شود ، محوطه های وسیعی هستند که اداره های صنایع و معادن در اختیار معدن کاران قرار داده تا به صورت روباز ، سنگ و خاک و شن  کوه را بردارند و ببرند .

شنزار ، نتیجه ی معدن کاری (معدن پوکه ی قرقه در جنوب کوه دماوند)

یادداشتی از عباس جعفری درباره ی یوزپلنگ ایرانی ، در آزادکوه .

مطلب جالب توجهی درباره ی جنگل های خارج از شمال ایران در روزنامه ی همشهری .این مطلب ، گفتگوی اسدالله افلاکی است با دکتر پیمان یوسفی.

مطلبی با عنوان اولویت گردشگری منطقه ی دماوندچیست؟ دراینجا  (تارنمای انجمن کوه نوردان ایران  

بیابان زدایی در عراق ، و موشی که به سوراخ نمی رفت !

پیش از این ، در روزهای سرد پاییز و زمستان بود که آلودگی هوای تهران به حد تحمل ناشدنی و مافوق خطرناک می رسید ، اما امسال چشم مان به آلودگی تابستانی نیز روشن شد (اگرچه بی سابقه هم نبود) و «ریز گرد» عراقی یا سودانی علاوه بر منطقه های غرب و جنوب غرب کشور به شهرهای مرکزی ازجمله تهران هم رسید و یک نوع  بلای جدید به مجموعه بلاهای ما افزون گشت . در همشهری 22 تیر آمده بود که «در هفته ی گذشته متعاقب ورود موج ریزگرد به پهنه ی شهر تهران دکتر فاطمه واعظ جوادی ، معاون رییس جمهور ایران و رییس سازمان حفاظت  محیط زیست به عراق رفت و با شماری از مدیران بلند مرتبه در این باره به  گفت و گو نشست .از جمله این که وی در دیدار با نوری المالکی ، نخست وزیر عراق ، تفاهم نامه ای برای کمک ایران به بیابان زدایی در این کشور امضا کرده است . »

ضرب المثلی داریم که  «موشه تو سوراخ نمی رفت ، جارو هم به دم اش می بست » . حالا حکایت ما است

منظره ی بیابانی در دماوند (معدن پوکه ی ملک آباد)

گزارشی از طرح شن ریزی در جاده ی گوسفندسرای دماوند ، در خبرگزاری برنا (اشاره به نامه ی رییس فدراسیون کوه نوردی به وزیر کشور ، گفته های مدیر کل محیط زیست استان تهران ، رییس میراث فرهنگی مازندران ، معاون سازمان میراث فرهنگی ، مدیر کل دفتر زیستگاه های سازان محیط زیست ، رییس هیات مدیره ی انجمن کوه نوردان ایران) .

قرار است که شنبه صبح ، محمدعلی اینانلو در برنامه ی «روز از نو» ی شبکه دوی سیما ،  گزارشی را که شامل مصاحبه با چند دوستدار محیط کوهستان ، و فیلمی از منطقه است ، پخش کند .