گفتگوی ایسنا با محمدی درباره ی جشنواره ی بیستون
ساعت ۱٠:٥۸ ‎ب.ظ روز ۳۱ امرداد ۱۳۸٩ : توسط : عباس محمدی

با برپایی جشنواره‌ی بین‌المللی سنگ‌نوردی بیستون،
ایران واقعی به مردم جهان نشان داده می‌شود

رییس انجمن کوه‌نوردان کشور گفت: با برپایی جشنواره‌ی بین‌المللی سنگ‌نوردی بیستون، جاذبه‌های فرهنگی، طبیعی و تاریخی ایران به کشور‌های دیگر معرفی می‌شود.

 عباس محمدی در گفت‌وگو با خبرنگار بخش گردشگری خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، با بیان این‌که این جشنواره با [همکاری]سازمان کوهستان بلند (GHM) به‌صورت مشترک [با فدراسیون کوه نوردی]  برگزار می‌شود، یادآوری کرد: سازمان کوهستان بلند با وجود آن‌که در فرانسه مستقر است، اما فعالیت‌های بین‌المللی گسترده‌ای دارد، بهترین کوه‌نوردان دنیا را به عضویت می‌پذیرد و سطح فنی خیلی بالایی دارد.

 وی ادامه داد: برپایی جشنواره‌ی بین‌المللی سنگ‌نوردی بیستون در 26 مهرماه یکی از دستاورد‌های تفاهم‌نامه‌ی سه‌سال پیش انجمن کوه‌نوردان ایران با سازمان کوهستان بلند فرانسه است که کوه‌نوردانی از کشور‌های ایتالیا، فرانسه، سوییس، انگلیس، چک و ایالت متحده‌ی آمریکا در آن حضور می‌یابند. بیش‌تر شرکت‌کنندگان این جشنواره در جهان شناخته شده‌اند و سطح فنی بالایی در کوه‌نوردی دارند. در کنار این سنگ‌نوردان حرفه‌یی تلاش می‌کنیم، افرادی از ایران حضور داشته باشند تا از آخرین تکنیک‌های فنی سنگ‌نوردی جهان اطلاع یابند و آن را فراگیرند.

 او با بیان این‌که برپایی این جشنواره جدا از جایگاه ورزشی آن، جنبه‌ی فرهنگی و گردشگری دارد، اظهار کرد: برای شرکت‌کنندگان در این جشنواره که اداره‌ی میراث فرهنگی و گردشگری استان کرمانشاه نیز در آن مشارکت دارد، پنج روز گشت در کرمانشاه و اصفهان در نظر گرفته شده است تا تصویری واقعی از ایران به این افراد که در جامعه‌ی خود تأثیرگذارند، نشان دهیم، چون رسانه‌های غربی در این سال‌ها سم‌پاشی زیادی علیه کشور ما داشته‌اند و حضور این ورزشکاران در تغییر چهره‌ی ایران در جهان قطعا تأثیرگذار است.

 محمدی معتقد است: برپایی جشنوراه‌ی بین‌المللی سنگ‌نوردی بیستون در گردشگری کرمانشاه بسیار تأثیرگذار است. بنابراین تلاش می‌کنیم، این جشنواره را هر سال برگزار کنیم تا فرصت آشنایی با ظرفیت‌های ایران برای سنگ‌نوردان و کوه‌نوردان خارجی بیش‌تری فراهم شود.

منبع: ایسنا


 
چهره ی غمبار دکتر صدوق، نمود وضع محیط زیست ما!
ساعت ٧:٤٢ ‎ب.ظ روز ٢٩ امرداد ۱۳۸٩ : توسط : عباس محمدی

در روز دوشنبه 25 مرداد، نمایندگان چند سازمان مردم نهاد؛ انصاری و شفیعی از کانون عالی گسترش فضای سبز و حفظ محیط زیست، البرزی منش از جمعیت زنان (و انجمن در حال تشکیل "پایشگران محیط زیست")، محمدی از دیده بان کوهستان، به دیدار محمد باقر صدوق معاون محیط طبیعی سازمان حفاظت محیط زیست رفتیم تا نگرانی خود را از تخریب منطقه ی حفاظت شده ی دنا به ایشان اطلاع دهیم. صدوق اگر چه برخورد همدلانه ای با ما داشت (که با توجه به پیشینه و عملکردش، ریاکارانه هم نیست)، اما در عین حال بسیار مغموم و سرخورده و درمانده به نظر می رسید که به نظر من چنین وضعی، نمودی است از وضع نا امید کننده ی محیط زیست ایران!

گزارش میترا البرزی منش را از وضع دنا، و پرسش او در این مورد که «کدام اهرم ها پشتیبان منطقه حفاظت شده دنا و جنگل های زاگرس است؟» در اینجا بخوانید.

میترا البرزی منش


 
جشنواره ی بین المللی بیستون
ساعت ٧:۳٤ ‎ب.ظ روز ٢٩ امرداد ۱۳۸٩ : توسط : عباس محمدی

بازتاب خبر برگزاری این جشنواره، در: سبز پرس.


 
یک تارنمای زیست محیطی بین المللی
ساعت ٧:٠۱ ‎ب.ظ روز ٢٩ امرداد ۱۳۸٩ : توسط : عباس محمدی

چند روز پیش رایانامه ای دریافت کردم که خبری از کارهای زیست محیطی ما را بازتاب داده بود؛ شخصی به نام  Karin Kloosterman یک تارنمای انگلیسی زبان با عنوان Green Prophet درست کرده که به فعالیت های زیست محیطی در خاورمیانه می پردازد و هم اینک جزو صد وبلاگ برتر زیست محیطی جهان در Technorati است. Kloosterman یک گزارشگر و فعال محیط زیست اهل کانادا است که هم اینک در خاورمیانه زندگی می کند. پیشنهاد می کنم به این تارنما سر بزنید.

خبری را که از فعالیت های پاک سازی و آموزش های چهره به چهره ی ما در این تارنما آمده می توانید در اینجا بخوانید.

The Iranian hills “are alive” with Mountain Watch and other groups working to clean hiking trails around cities


 
مقاله ای از بهمن ایزدی درباره ی دنا
ساعت ۱٢:٠٢ ‎ق.ظ روز ٢٧ امرداد ۱۳۸٩ : توسط : عباس محمدی

این مقاله را که گزارشی است از وضع رو به وخامت منطقه ی حفاظت شده ی دنا، در همشهری بخوانید.

بهمن ایزدی، رییس کانون سبز فارس


 
جشنواره ی بین المللی سنگ نوردی بیستون
ساعت ۱۱:٢٧ ‎ب.ظ روز ٢٦ امرداد ۱۳۸٩ : توسط : عباس محمدی

تارنمای انجمن کوه نوردان ایران

در پی سه سال همکاری انجمن کوه نوردان ایران با سازمان بین المللی و معتبر GHM ( گروه کوهستان بلند) ،‌و پس از برگزاری « دومین اردوی سنگ نوردی برتر» ( سمنان – آذر ماه 88 )، در مهرماه آینده نخستین « جشنواره ی بین المللی سنگ نوردی بیستون » برگزار خواهد شد.


ادامه مطلب را مطالعه کنید
 
گزارش و عکس های برنامه ی پاک سازی دماوند
ساعت ٩:٤۳ ‎ب.ظ روز ٢٥ امرداد ۱۳۸٩ : توسط : عباس محمدی

گزارش از: پور تقوی،‌ گروه کوه نوردی پارس شمیران

کوه نوردی یکی از ورزش های زیبایی است که در طبیعت صورت می گیرد. ورزشی که در آن جسم و روح توامان با هم تقویت شده و باعث تقویت اراده، اعتماد به نفس و ...می گردد. یکی از برکات کوه نوردی لذت بردن از جاذبه های زیبای طبیعی و استفاده از طبیعت بکر است. به کوهستان پناه می بردیم تا از آلودگی های شهر به دور باشیم، اما اکنون نمی دانیم از زباله هایی که در حال نابود کردن کوهستان های زیبا هستند باید به کجا پناه ببریم !

 

 


ادامه مطلب را مطالعه کنید
 
نود و یکمین نشست ماهانه ی انجمن در تهران
ساعت ٥:٠٠ ‎ق.ظ روز ٢٤ امرداد ۱۳۸٩ : توسط : عباس محمدی

نشست های همگانی ماهانه ی انجمن، در چهارشنبه های آخر هر ماه برگزار می شود. در نشست این ماه، برنامه های زیر را خواهیم داشت:

گزارش و فیلم پیمایش دره ی تنگ زندان:  محمد رضا احمدیان 

گزارش و نمایش اسلاید از برنامه های پاک سازی مسیر شمالی دماوند: گروه کوه نوردی پارس شمیران - گروه کوه نوردی شرکت واحد 

 اخبار کوه نوردی: عباس ثابتیان 

 زمان: چهارشنبه 27 مرداد 1389، از ساعت 5 تا 8 بعداز ظهر

مکان: خ نجات اللهی (ویلا)، نبش ورشو، ‌خانه ی شهریاران جوان، آمفی تاتر شماره ی ٢


 
تله کابین سرطاق؛ تقلید کور از گنجنامه
ساعت ٢:۱٦ ‎ب.ظ روز ٢۳ امرداد ۱۳۸٩ : توسط : عباس محمدی

رضا زارعی- کوه قاف

دیواره ی سرطاق در منتهی الیه طاق بستان و در شمال شهر کرمانشاه، از جذاب ترین مناطق سنگنوردی کشور می باشد. شاید تنها دلیل گمنامی این دیواره وجود آن در شهری باشد که دیواره ی عظیم و سر به فلک کشیده ی بیستون در آن قرار دارد.

اما مدتی است طاق بستان و سرطاق هدفی برای سودجویی گردشگری قرار گرفته و اقدام جهت برپایی تله کابین سرطاق در این منطقه، موجبات نگرانی از نابودی دیواره ی سرطاق و تغییر ساختار منطقه را فراهم آورده است. 



ادامه مطلب را مطالعه کنید
 
از ظرف های یک بار مصرف استفاده نکنیم!
ساعت ٧:۳٠ ‎ق.ظ روز ٢۳ امرداد ۱۳۸٩ : توسط : عباس محمدی

برای آن که آسیب رسانی به محیط زیست کم تر شود، استفاده از هرگونه ظرف دور انداختنی باید محدود و محدودتر شود. استفاده از لیوان و بشقاب و قاشق و چنگال یک بار مصرف (چه از نوع پلاستیکی و چه تجزیه شدنی) مصداق آشکار اسراف و دور ریختن منابع ملی است.

یادداشت  حسین عبیری گلپایگانی را درباره ی زیان های کاربرد ظرف یک بار مصرف در زیر بخوانید:

با آرزوی قبولی طاعات و عبادات همه روزه داران گرامی از درگاه  خداوند یکتا  در ایام  ماه مبارک رمضان. 
چند سالی است که انواع و اقسام  ظروف پلاستیکی به بهانه های مختلف وارد زندگی مردم شده اند و مخصوصا" ظروف یک بار مصرف پلاستیکی که قرار بود برای جلوگیری از بیماری های واگیر و دیگر مشکلات  بهداشتی، برای مردم سلامتی به ارمغان بیاورند ؛ ولی انگار همه چیز  برعکس شد  و امروزه  وجود این ظروف  باعث به خطر افتادن و نابودی محیط زیست و سلامت همه مردم شده است  و گویا طراحان و پیشنهاد دهندگان اولیه ی این ظروف  پیش بینی نمی کردند که روزی  استفاده بیش از حد و خارج استاندارد  این ظروف باعث شود که  سلامتی  محیط زیست که همان سلامتی مردم جامعه می باشد این چنان جدی  تهدید شود.
 به علت همه گیر شدن  استفاده از ظروف پلاستیکی ( که یکی از دشمنان اصلی محیط زیست می باشد) دوستداران و فعالان محیط زیست  از همه ی روزه داران گرامی انتظار دارند  که  در ایام ماه پر فیض وبرکت  رمضان  که فرصتی خوبی جهت خود سازی انسانها  می باشد، با استفاده نکردن از این ظروف به فکر سالم سازی  محیط زیست خود نیز باشند.


  توصیه های  زیست محیطی درباره کاهش یا عدم استفاده از ظروف یکبار مصرف پلاستیکی در ماه مبارک رمضان


با توجه به آمار تولید ظروف یک بار مصرف پلاستیکی  در کشور ایران که "سالانه بیش از 570 هزار تن  می باشد" و از طرفی  امکاناتی  جهت جمع آوری و بازیافت  دوباره این ظروف در کشور وجود ندارد و به عبارت دیگر هر سال  570 هزار تن مواد پلاستیکی  در طبیعت رها می شوند  که به علت تجزیه ناپذیری این مواد  می تواند باعث  نابودی طبیعت و محیط زیست شود، لذا موارد زیر توصیه می گردد:

 


ادامه مطلب را مطالعه کنید
 
باز هم درباره ی سرخه حصار
ساعت ۸:٤٢ ‎ق.ظ روز ٢٠ امرداد ۱۳۸٩ : توسط : عباس محمدی

مطلب زیر، از من در ٢٩/١/٨۶ در همشهری چاپ شد. به نظرم لازم است که هم طرفدران محیط زیست و هم ذینفعان پروژه ی شهرک زیتون، بار دیگر آن را بخوانند.

«رای دیوان، هیچ گونه دلالتی بر تغییر کاربری سرخه حصار از پارک ملی به مسکونی ندارد.»

یک ویژگی شخصیتی و رفتاری که در جامعه‌ ما – حتی میان نخبگان- زیاد به چشم می‌خورد، نگاه سرسری به مسایل و دقت نکردن به جزئیات است. نمودی از این قضیه را می‌توان در ماجرای برخورد با رای اخیر دیوان عدالت اداری در مورد دعوای میان سازمان حفاظت از محیط زیست و شرکت تعاونی مسکن زیتون بر سر ۲۴۰ هکتار از اراضی پارک ملی سرخه‌حصار دید.

در اواسط اسفندماه گذشته، یکی دو وبلاگ و سایت متعلق به کارشناسان و فعالان صاحب قلم در حوزه‌ محیط زیست، خبر دادند که با رای دیوان عدالت اداری، «تیر خلاص» به قلب پارک ملی سرخه‌حصار زده شد.

اما هیچ یک از این رسانه‌ها، متن کامل رای شعبه‌ تجدیدنظر دیوان را منتشر نکردند (شاید به‌آن دسترسی نداشته‌اند)؛ بی‌توجهی به مضمون رای و فریاد برآوردن که «پارک ملی از دست رفت!» خود می‌تواند زمینه ذهنی لازم را برای پذیرفتن این که «دیگر نمی‌شود کاری کرد» فراهم آورد، و برای دست‌اندرکاران آن تعاونی که سرسختانه از پذیرفتن راه‌حل‌هایی مانند گرفتن زمین معوض خودداری می‌کنند( به دلیل تمایل‌های زمین‌خوارانه و میل به نزدیک بودن به تهران، و نه به دلیل نیاز مبرم به سرپناه) بهانه‌ خوبی خواهد بود تا ساخت و سازهای غیر قانونی خود را شدت بخشند.


ادامه مطلب را مطالعه کنید
 
پاک سازی مسیرهای شمال و جنوب دماوند
ساعت ٧:٤٢ ‎ق.ظ روز ۱٩ امرداد ۱۳۸٩ : توسط : عباس محمدی

با پیشنهاد گروه کوه نوردی پارس شمیران، و در پی برنامه ریزی هایی که از حدود یک ماه پیش صورت گرفته بود، شماری از اعضای این گروه با همکاری انجمن کوه نوردان ایران، توانستند در روزهای 13 تا 15 مرداد مسیر شمالی دماوند (مسیر جان پناه ها) را از زباله پاک کنند. در این برنامه، حدود چهل گونی زباله جمع آوری شد؛ خبر را در باشگاه خبرنگاران بخوانید.

از واحد کوهستان شهرداری منطقه ی یک تهران به خاطر دادن گونی سپاسگزاریم.

همچنین اعضای انجمن در آمل به همراه اعضای انجمن دوستداران دماوند، در همان روزها مسیر جنوبی (حد فاصل گوسفند سرای احسان و بارگاه سوم) را پاک سازی کردند.


 
مدارا با متجاوزان به طبیعت
ساعت ٧:۳۱ ‎ق.ظ روز ۱٩ امرداد ۱۳۸٩ : توسط : عباس محمدی

ای کاش که از این همه مدارا با متجاوزان به عرصه های طبیعی، کمی هم نصیب فعالان عرصه های دیگر می شد! یک تیتر در تارنمای باشگاه خبرنگاران که: "ساخت و سازهای غیر مجاز شهرک زیتون تخریب شد"، ما را خوشحال کرد که لابد پرونده ی ترکتازی ساخت و ساز گرایان در «پارک ملی» سرخه حصار بسته شد... اما زهی خیال باطل! خبر حاکی از این است که فقط دو دیوار چینی جدید و یک بنگاه املاک تخریب شده و بقیه ی ساختمان ها سر جای خود هستند.


 
یادداشت حسین عبیری درباره ی روز خبرنگار
ساعت ٦:٥٩ ‎ق.ظ روز ۱٩ امرداد ۱۳۸٩ : توسط : عباس محمدی

اگر "روز خبرنگار" را با کمی تسامح روز روزنامه نگار (به معنای کلی نویسنده ی رسانه) بدانیم، این روز فرصتی است برای سپاسگزاری از همه ی کسانی که با ابزار ساده ی قلم (و صفحه کلید) می خواهند جهانی بهتر بسازند. حسین عبیری گلپایگانی فعال محیط زیست و کسی که رابط سخت کوش بسیاری از دوستداران محیط زیست از جمله دیده بان کوهستان با رسانه ها بوده است، یادداشت زیر را به مناسبت روز خبرنگار نوشته است.

در یک روز سرد پاییزی در سال 1384 که هوای شهر تهران در اوج آلودگی بود خبری ناگوار سقوط یک هواپیما که تعداد زیادی خبرنگاران در آن وجود داشتند کشور عزیزمان ایران را غرق ماتم و عزا فرو برد. در اثر صعود یک هواپیما در شهرک توحید در یکی مناطق مسکونی پایتخت تعداد زیادی ( حدود 76 نفر ) خبرنگار در میان شعله های آتش سقوط هواپیما سوختند و جان به جان آفرین تسلیم نمودند با توجه به اینکه بنده با تعداد زیادی از این خبرنگار آشنائی داشتم در آن روز منتظر ماندم تا اسامی آنان منتشر شود در میان اسامی ناگهان چشم به اسم عکاس خبرگزاری ایرنا افتاد؛ لذا یاد یک خاطره از تابستان سال 1382 افتادم که بنده مسئول روابط عمومی هئیت کوهنوردی استان تهران بودم ؛ اطلاع یافتم قرار است جمعی زیادی از دوستان سپاهی به قله سبلان صعود کنند بنده که فعال محیط زیست بودم و به مشکلات محیط زیست کوهستان حساسیت داشتم مخصوصا" که کوه سبلان که عروس کوههای ایران است ؛ برای همین پی گیری مشکلات زیست محیطی این صعود بودم و با تماسهای که با دوستان گرفتم و از آنان خواستم که در آن صعود در بالاترین حد امکان از تخریب محیط زیست جلوگیری شود لذا به دعوت هئیت کوهنوردی سپاه بنده نیز به عنوان فعال محیط زیست و تا حدودی خبرنگار در این صعود شرکت کردم و با گروه خبرنگاران عازم اردبیل شدم.


ادامه مطلب را مطالعه کنید
 
پروژه ی تنوع زیستی زاگرس
ساعت ۱٠:۱٦ ‎ب.ظ روز ۱٧ امرداد ۱۳۸٩ : توسط : عباس محمدی

این پروژه که با همکاری سازمان حفاظت محیط زیست جمهوری اسلامی ایران و سازمان‌های بین‌المللی چون برنامه‌ عمران سازمان ملل متحد (UNDP) و تسهیلات محیط زیست جهانی (GEF) شکل گرفته، سعی در ایجاد رویکردهای جدیدی در مدیریت منابع دارد که ضمن توجه به جوامع محلی، به توسعه اجتماعی و اقتصادی کمک کرده و منجر به احیاء و حفاظت موثر تنوع زیستی می‌شود.

جمله ی بالا، از تارنمای این پروژه برداشته شده است. برای آگاهی بیشتر، نگاه کنید به: www.cbcz.ir . در این تارنما می توانید مشترک خبرنامه ی الکترونیک پرو‍‍ژه هم بشوید.


 
کیک دماوند، دست پخت دکتر سپهری!
ساعت ۱٠:٠٠ ‎ب.ظ روز ۱٧ امرداد ۱۳۸٩ : توسط : عباس محمدی

دو روز پیش، رایانامه ی زیر را از دکتر جعفر سپهری دریافت کردم. دوستان کوه نورد، این استاد خوش اخلاق را با یادداشت ها و مقاله های ارزشمند درباره ی جغرافیای ایران و منطقه های گوناگون کوهستانی، همچنین با درس های هواشناسی می شناسند.

با سلام و ادب

مدتها بود که در اندیشه ی ساختن یک کیک به شکل دماوند، در آستانه روز ملی دماوند بودم. مطمئن بودم که هیچ کدام از شیرینی فروشی های تهران، بلکه ایران، خلاقیت انجام مدل سه بعدی بدون قالب را ندارند. از این رو خودم دست به کار شدم و در یک فرصت استثنایی در روز پنجشنبه این کیک را ساختم.

البته شباهت آن به سبلان بیشتر از دماوند شد (اگر بشود نام آن را شباهت گذاشت)، اما چون به نیت دماوند ساخته شد نام آن را کیک دماوند گذاشتیم. این نخستین تلاش من برای ایجاد یک کیک سه بعدی بود. امیدوارم که خطای این آشپز آماتور را ببخشید!!!

(پیشنهاد می شود به جهت آشنایی بیشتر با کوهستان و طبیعت ایران، سالی یکبار، مسابقه ی ساختن کیک از دیدنی های طبیعی ایران برگزار شود).

با سپاس و احترام

سپهری

 

 

 


 
ایرانیان ارمنی
ساعت ٧:٠۸ ‎ب.ظ روز ۱٤ امرداد ۱۳۸٩ : توسط : عباس محمدی

چند روز پیش، گفتگویی تلفنی با هنریک مجنونیان که به تازگی به عنوان «چهره ی ماندگار محیط زیست» ایران معرفی شده است، داشتم. او می گفت عده ای می گویند که تو در این مملکت چه می کنی... اما نمی دانند که من با جانم بسته به این خاک ام!

 هنریک، تا کنون بیش از پنجاه کتاب محیط زیستی (از جمله: سه جلد درباره ی محیط زیست کوهستان، انتشارات سازمان حفاظت محیط زیست) ترجمه و تالیف کرده است؛ او در حلقه ی انگشت شمار کسانی است که اگر هنوز پلنگی در این سرزمین می غرد، یا نقشی از جنگل هیرکانی بر بوم این خاک هست، و یا اگر پرنده ای از دور دست های سیبری بر سفره ی تالابی در این جا می نشیند... به برکت وجود ایشان و تلاش های خستگی ناپذیرشان است که پایدار در برابر عربده کشان «توسعه» و جماعت بی خبران، قلم برگرفته اند و قدم برمی دارند.

هنریک، همچنین نمونه ی برجسته ای است در تایید ارزش تنوع فرهنگی و قومی در جامعه، که همچون تنوع زیستی در پهنه ی بوم سازگان ها، گنجینه ای بی بدیل به شمار می رود. گنجینه ای که هر جا باشد، اندیشه دامن می گسترد، روان آرامش بیشتری می یابد، و جامعه بالندگی و تعادل بیشتری می یابد.

 و دریغا که تنوع فرهنگی کشور، چونان تنوع زیستی آن به سختی آسیب دیده است؛ در بسیاری از شهرهای کشور، مانند اورمیه و همدان که تا سی سال پیش ارمنیان (و کلیمیان و آسوریان و قومیت های دیگر) بسیار بودند، امروزه تقریبا هیچ فردی از اینان نمی بینیم. در اصفهان، بافت محله ی ارمنی نشین جلفا که مهم ترین جامعه ی ارمنی ایران را در خود جای داده بود، تقریبا به کلی از میان رفته و فقط وجود چند کلیسای بزرگ از گذشته ی باشکوه و شاداب آن باقی مانده است (به یادداشت پارسال همین وبلاگ نگاه کنید). دوستی می گفت که از حدود دویست هزار ارمنی که پیش از انقلاب در کشور می زیستند، امروزه فقط در حدود بیست هزار نفر باقی مانده و بقیه به خارج از کشور مهاجرت کرده اند؛ آماری که امیدوارم صحت نداشته باشد؟!

من، چند سال پیش مقاله ای نوشته بودم با عنوان «نقش ایرانیان ارمنی در کوه نوردی کشور» که تا کنون در چند نشریه و تارنما به صورت کامل یا ناقص منتشر شده است (از جمله در اینجا). در مورد پیوندهای عمیق ارمنیان با دیگر بخش های جامعه ی ایرانی، و به طور کلی در مورد پیوند دیرینه ی ارمنیان جهان و ایرانیان، به تازگی در تارنمای ایران بوم مقاله ی ارزنده ای درج شده که خواندن آن را به شما پیشنهاد می کنم.

 

 


 
برنامه ی پاک سازی غار پراو
ساعت ٧:٥۸ ‎ق.ظ روز ۱۳ امرداد ۱۳۸٩ : توسط : عباس محمدی

از اوایل اردیبهشت گذشته، یوسف سورنی نیا که از غارنوردان برجسته ی کشور و از اعضای فعال انجمن کوه نوردان است، طرحی را برای پاک سازی کامل غار دشوار پراو در کرمانشاه مطرح کرد. این طرح با شماری از دوستان باتجربه در میان گذاشته شد و پس از گفتگو درباره ی جزییات آن، جزو برنامه های اجرایی انجمن قرار داده شد.

یکی از چاه های غار پراو

در حدود سه هفته پیش، کیومرث بابازاده که از سوی انجمن به عنوان سزپرست برنامه ی پاک سازی تعیین شده بود، برای هماهنگی های لازم، با نقدی رییس هیات کوه نوردی کرمانشاه تماس تلفنی گرفت. در این تماس، نقدی گفت که هیات کرمانشاه مدیریت برنامه را بر عهده می گیرد (در ایسنا بخوانید). در نتیجه، انجمن هم که معتقد است مهم ایجاد فکر ضرورت پاک سازی و اجرای کار است (فارغ از این که مجری چه کسی باشد)، با وجود آماده کردن مقدمات کار، از نظر هیات کرمانشاه استقبال کرد و البته آمادگی خود راهم برای همکاری با هیات کرمانشاه اعلام نمود؛ در این ارتباط، دیروز نامه ی زیر را برای هیات کرمانشاه فرستادیم:


ادامه مطلب را مطالعه کنید
 
حیات وحش شهری و آسیب رسانی های انسانی
ساعت ۸:۳٤ ‎ق.ظ روز ۱٢ امرداد ۱۳۸٩ : توسط : عباس محمدی

رها کردن غیر مسوولانه ی زباله، فقط سبب زشت شدن چشم اندازها و یا آلودگی هایی که به شکل غیر مستقیم به محیط زیست آسیب می رساند، نمی شود. این کار می تواند مستقیما موجب زخمی شدن یا مرگ دردناک جانوران شود؛ هر روزه شاید هزاران هزار پرنده و ماهی به دلیل پیچیده شدن الیاف نایلونی تورهای ماهی گیری رها شده به دور دهان و منقار و دیگر بخش های بدن شان، به آهستگی بر اثر گرسنگی یا به علت عفونی شدن اندام ها بمیرند.

جوجه ی بلبل خرما که من پیدایش کردم و نخ نایلونی به دور پایش پیچیده بود.

همان جوجه پس از باز کردن نخ.


ادامه مطلب را مطالعه کنید
 
و سرانجام: لغو کوه پیمایی ده هزار نفره در دماوند
ساعت ۱٠:۳۸ ‎ب.ظ روز ۱٠ امرداد ۱۳۸٩ : توسط : عباس محمدی

خبر خوبی است که می توانید در ایرن بخوانید. امیدواریم که باز هم پی گیری های دوستداران کوهستان، و اندیشه ورزی مدیران تصمیم گیرنده، بتواند برنامه ها و پروژه های مخرب مانند احداث خط تله کابین، پناهگاه سازی، و معدن کاوی و راه سازی در منطقه های حساس را متوقف کند.


 
میزگرد درباره ی سد سازی
ساعت ٩:٥٥ ‎ب.ظ روز ۱٠ امرداد ۱۳۸٩ : توسط : عباس محمدی

روزنامه ی اطلاعات، میزگردی را با حضور چند مدافع و دو منتقد سد سازی برگزار کرده که گزارش آن را می توانید در اینجا بخوانید. از منتقدان، خانم فاطمه ظفر نژاد و دکتر حسین آخانی در میزگرد حضور داشته اند. مدافعان هم مانند همیشه، به سخن پردازی درباره ی سرانه ی آب در ایران، ارایه ی آمار از میانگین های جهانی، ضرورت "مهار" آب های جاری، پاک بودن انرژی برقابی، و مانند این ها پرداخته اند.

از شاه بیت های سخنان مدافعان سد سازی، این بوده است که «اگر سدهای کرخه، دز، و کارون نبودند، در زمستان های ٨٣ و ٨۴ سیل فاجعه ی انسانی را در خوزستان رقم می زد» (گفته ی حسین رنجبران، کارشناس ارشد سازه های هیدرولیک) و دیگر این که، از تالاب هورالهویزه، با عنوان «باتلاق» نام برده شده است.


 
با تله کابین در پی چه هستند؟!
ساعت ۱۱:٢٠ ‎ب.ظ روز ۸ امرداد ۱۳۸٩ : توسط : عباس محمدی

راه اندازی خط های بالابر (تله کابین) چند سالی است که به یکی از مهم ترین آفت های کوه در ایران بدل شده اند. عکس زیر که در تیر ماه گذشته گرفته شده، اثر مخرب تله کابین را بر جنگل های بی همتای رامسر نشان می دهد. مسیر کل خط، جنگل زدایی شده؛ زمین های کشاورزی جلگه ی پایین دست، به زیر ساخت و ساز رفته؛ در کنار تاسیسات تله کابین، طرح هتل سازی با تخریب دامنه ی پر شیب و جنگلی آغاز شده (به پشت کابین دقت کنید)؛ ویلا سازی در نزدیکی تله کابین شدت یافته؛ و ریخت و پاش زباله در امتداد خط و تمامی محدوده ی تله کابین به شدت افزایش یافته است.

 


 
گربه های زیبای محل
ساعت ۱٠:٥٤ ‎ب.ظ روز ٥ امرداد ۱۳۸٩ : توسط : عباس محمدی

در ادامه ی یادداشت چند روز پیش با عنوان "حیات وحش شهری"، چند عکس زیر را که دخترم کتایون گرفته است می بینید. به نظر من گربه ها تا حدودی جای خالی شیر و ببر و پلنگ را در شهر پر می کنند(!) و به محیط ماشینی ما رنگ زندگی می بخشند... به آن ها کمک کنیم و بگذاریم در شهر زندگی کنند.

  


 
نامه ای دیگر در مورد صعودهای جمعیتی
ساعت ٩:٥۸ ‎ب.ظ روز ٥ امرداد ۱۳۸٩ : توسط : عباس محمدی

نامه ی زیر را در تاریخ ٢٨ تیر برای هیات کوه نوردی استان زنجان و فدراسیون کوه نوردی فکس کرده ایم:

 

جناب آقای علی گو

رییس گرامی هیات کوه نوردی و صعودهای ورزشی استان زنجان

با سلام؛

آگاهی یافتیم که آن هیات در نظر دارد یک صعود چند صد نفره به دماوند ترتیب دهد، ضمن ارج گذاری به کوشش های شما و همکاران تان در جهت ارتقای کوه نوردی استان، به عرض می رساند که تجربه ی تمامی صعودهای جمعیتی گذشته نشان داده است که این گونه برنامه ها سبب تخریب مسیرهای صعود، ریخت و پاش زباله، و به طور کلی موجب آلودگی فراتر از ظرفیت محیط زیست می شود. در عین حال، این صعودها هیچ کمکی به بالا رفتن سطح کیفی کوه نوردی نمی کند. پیشنهاد می شود که به جای اجرای برنامه ی یاد شده و دیگر صعودهای مشابه، در جهت اجرای صعودهای با کیفیت و فنی در گروه های کوچک تر برنامه ریزی فرمایید.

با سپاس از توجه جنابعالی

عباس محمدی

رییس هیات مدیره ی انجمن و مدیر گروه دیده بان کوهستان


 
میراث یک ملت، یوسفی که به غلامی می فروشندش!
ساعت ۳:۱٦ ‎ب.ظ روز ٤ امرداد ۱۳۸٩ : توسط : عباس محمدی

حکمت‌اله ملاصالحی- ایران بوم

(استاد باستان‌شناسی دانشگاه تهران و سردبیر مجلة باستان‌شناسی)

 

اشاره: تشکیلات میراث فرهنگی در هر کشوری، از مهم‌ترین ارکان پشتیبان و مقوم فرهنگ آن کشور است. به‌تازگی مدیریت «سازمان میراث فرهنگی، صنایع‌دستی و گردشگری» تصمیم گرفته تا به‌دنبال مصوبة دولت بخش‌هایی گوناگون از این سازمان را برای کاستن از تراکم جمعیت تهران به چند استان کشور انتقال دهد. از آنجا که شمار کارکنان این سازمان اندک است و این جابه‌جایی به‌طور ناگهانی اعلام و به اجرا گذاشته شده، انتقادها و اعتراض‌هایی را در سطوح مختلف برانگیخته است. جدا از انتقادهایی که کارکنان و کارشناسان این سازمان طی روزهای گذشته ابراز داشته‌اند، دکتر حکمت‌الله ملاصالحی، استاد دانشگاه تهران، سردبیر مجلة باستان‌شناسی و از اندیشمندان کشور، از منظری منتقدانه و در عین حال جامع‌نگر به این موضوع پرداخته و با یادآوری لزوم پرهیز از برخوردهای دستوری و غیرکارشناسانه در عرصة فرهنگ، به برخی از تبعات منفی تکه‌تکه کردن و انشقاق سازمان میراث فرهنگی و انتقال آن از پایتخت اشاره کرده است. پیش‌تر صورت کوتاه شدة این نوشتار در روزنامه همشهری (31/4/1389) منتشر شده است.


ادامه مطلب را مطالعه کنید
 
پاک سازی مسیر شمالی دماوند
ساعت ۱٠:٥٧ ‎ب.ظ روز ٢ امرداد ۱۳۸٩ : توسط : عباس محمدی

گروه کوه نوردی پارس شمیران با همکاری انجمن کوه نوردان ایران، زباله های مسیر شمالی دماوند را در برنامه ای که از 13 تا 15 مرداد اجرا خواهد شد، پاک سازی می کند. از دوستانی که قدمی، قلمی، و مالی می توانند به این برنامه کمک کنند، درخواست داریم با ما تماس بگیرند.

یادداشت های مشابه، در این زمینه:

جمع آوری زباله ها کار شرافتمندانه ای است!

پاکسازی زباله ها کاری اساسی است

زباله جمع می کنم، پس هستم!


 
مسکن مهر، بی مهری به آیندگان
ساعت ٩:٥٠ ‎ب.ظ روز ۱ امرداد ۱۳۸٩ : توسط : عباس محمدی

هومن روانبخش- سبز پرس

اخیرا دهها هکتار از تنها پارک جنگلی شهر دماوند واقع در گیلاوند پاکتراشی شد و ظرف چند روز ستونهای فلزی و دیوارهای سیمانی جای آنها را گرفت. در زمانی کوتاه وبی هیچ مانعی تغییرکاربری جنگل دست کاشت 20-15 ساله با نام مسکن مهر آغاز شد. اتفاقی که شاید نظیر آن را در کمتر جایی از این کره خاکی بتوان پیدا کرد. در یک منطقه خشک با تمام مشکلات جنگلکاری شود، پانزده سال با صرف هزینه و انرژی فراوان از این جنگل مراقبت شود، آبی هم به ­ارزش طلا در سرزمینی واقع در کمربند بیابانی زمین به پایش ریخته شود و درست زمانی که پهنه جنگلکاری شده به بازدهی می رسد و قابلیت تبدیل به پارک جنگلی و استفاده شهروندان را پیدا می کند، جنگل جوان با خاک یکسان شود! آنهم در شهری که با جمعیتی رو به رشد هیچ پارک جنگلی و بوستانی وجود ندارد!! اما این همه قصه نیست. ادامه ماجرا نفسگیر تر است. فاجعه ای که در آینده گریبان گیر منطقه خواهد شد.


ادامه مطلب را مطالعه کنید