دیده بان کوهستان

وبلاگ گروه کوه نوردی کلک چال

با سلام و عرض ادب،

در حالی که ساعت بیست دقیقه بامداد یکشنبه را نشان می داد سری به وب سایت سازمان عریض و طویل حفاظت محیط زیست ایران زدم. خدا رو شکر همه چیز امن و امان بود !

اول این دو تا لینک رو ببینید بعد ادامه مطلب رو بخوانید:

مطلب نخست: لینک مطلب "بحث روز" در وب سایت سازمان حفاظت محیط زیست

مطلب دوم: لینک مطلب "مسایل مهم زیست محیطی" در وب سایت سازمان حفاظت محیط زیست

سوال یک): الآن در همین لحظه، "مسایل مهم زیست محیطی" که احتمالا باید توی سازمان محیط زیست باشند؛ چه مواردی هستند ؟

پاسخ: در سایت سازمان حفاظت محیط زیست، تنها یک مورد وجود دارد:

۱- خطر آلودگی رودخانه کرج جدی است

خب دستشون درد نکنه، درسته، اما آیا واقعا هیچ مشکل دیگه ای نیست ؟!

اعضای گرامی انجمن؛

ار

آشنایی با یک کوه نورد بزرگ و طبیعت دوست

از راست:عباس محمدی،جیم دونینی، عباس ثابتیان

عباس ثابتیان، در آرام کوه مطلبی را درباره ی جیم دونینی، رییس پیشین آمریکن آلپاین کلاب و کوه نورد بزرگی که در برنامه ی "مبادله ی کوه نورد" همنورد ما بود، نوشته است. این نوشته، مرا واداشت که چند خط در زمینه ی تجربه ای که از برخورد با جیم به دست آوردم، بنویسم. ثابتیان، این یادداشت را در این جا آورده است که من هم نقل می کنم:

پس از انتشار پست جیم دونینی، عباس محمدی یادداشتی برایم فرستاد که در زبر می آید. در طول سفر، عباس و جیم را هر زمان که فرصتی بود، گرم گفتگو می دیدیم.

 عباس می نویسد:

جیم دونینی، و برنامه ی تیتان

شبی که به پارک ملی تیتان رسیدیم، دیروقت بود (حدود نیمه شب)؛ در "رنچ" دو مرد مسن منتظر ما بودند: یکی دیوید تونن که پیشنهاد دهنده ی «برنامه ی مبادله ی کوه نورد» بود، و چون با او مراوده ی ای میلی زیادی داشتم، از همان لحظه ی اول به نظرم نه یک تازه آشنا، بلکه دوستی با سابقه آمد! شخص دیگر، جیم دونینی رییس پیشین آمریکن آلپاین کلاب بود که بعدا فهمیدیم 67 ساله است. جیم مردی بود قد بلند، کمی لاغر، خوش برخورد اما نه پر حرف، با پوشاکی که کهنه به نظر می آمد، و با چشمانی آبی و آرام. چند دقیقه پس از جا بجا شدن مان در رنچ، جیم با قلم و کاغذی در دست، به من گفت که برای ساعت هشت صبح در سالن غذاخوری نزد او باشم تا برنامه ی کاری را مشخص کنیم؛ پیدا بود که فردی جدی و آماده به کار است.

معتقدم که مشکل محیط زیست ایران، تا حد زیادی ناشی از مسوولیت ناپذیری اجتماعی است؛ چه از سوی دولتمردان و چه از سوی عموم مردم. دیروز رایانامه ای دریافت کردم که بی ارتباط با این موضوع نیست، متن آن نامه را عینا در زیر می بینید:

 " دروغ ناخوشی ملی وعیب فطری ایرانیان است"

(جیمز موریه (حاج بابای اصفهانی

 مرغ سحر نیازی به معرفی ندارد؛ سروده ای از محمدتقی بهار در دوران مشروطه .این اثر، از مرتضی نی داوود، فوق العاده زیباست. آهنگ با وجود گیرایی، زیر و بالای چندانی ندارد بنابراین حتی کسانی که با خوانندگی آشنایی ندارند می توانند آن را به راحتی بخوانند. اکثر خوانندگان نامی نیز اجرایی از مرغ سحر را به نام خود ثبت کرده اند که می توان به ملوک ضرابی، قمرالملوک وزیری، نادر گلچین، هنگامه اخوان، محمدرضا شجریان و نیز اجراهای متفاوتی از فرهاد، همای و محسن نامجو اشاره کرد.     

یادداشت محمد درویش را در  مهار بیابان زایی بخوانید. و یادداشت و عکس های چند وقت پیش من در این زمینه، در:  اینجا

گربه‌ها را که می‌بینی، یعنی هنوز زندگی در رگ شهر جریان دارد!

بهمن عظیمی

تیم دوچرخه سواری کانون دوستداران محیط زیست دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی تهران با هدف معرفی گربه سانان بیابان مرکزی قصد دارند در مسیر گرمسار تا زواره با عبور از عرض 300 کیلومتری بیابان مرکزی، و در پاسداشت سال تنوع زیستی رکاب زنی کنند. این برنامه از چهارشنبه 26/8/89 از کهک گرمسار آغاز و با عبور از منطقه های ملک آباد، سفید آب، سه راهی معدن(50 کیلومتری بادرود) در روز جمعه 28/8/89 در زواره به پایان می رسد. بهمن(محمد)عظیمی و محمد جواد محسن پور از اعضای این کانون این برنامه را اجرا می نمایند.

در روزنامه ی اطلاعات چهارشنبه ١٩ آبان، گزارش مفصلی شامل گفتگو با منصور نژاد رییس شورای شهر رینه، جلال مومنی یکی از فعالان محیط زیست محل، نظری و ساریخانی از مسوولان فدراسیون کوه نوردی، و دیگران دیده می شد. در این گزارش، به عوامل تخریب  دماوند، به ویژه به موضوع فعالیت معدن های پوکه و گردشگری غیر مسوولانه پرداخته شده است.

گزارش را در اینجا بخوانید.

همشهری- فاطمه ظفرنژاد*

همچنان بر طبل توسعه ناپایدار می‌کوبیم

پس از غول 6 /5 میلیارد مترمکعبی کرخه که 160 کیلومتر مربع از زمین‌های کشاورزان، مراتع عشایر و جنگل‌های کمیاب زاگرسی را
زیر آب برد تا سالانه دست‌کم 320 میلیون مترمکعب آب شیرین (برابر حجم 21 سد بزرگ) را از مخزن خود تبخیر کند و آخرین بخش زنده تالاب هورالعظیم را بخشکاند و با غبار و ریزگرد، سلامت مردم را تهدید و شهر را تعطیل کند، اینک چشممان به غول
2/ 3میلیارد مترمکعبی سیمره روشن می‌شود. این سد بتنی دوقوسی با ارتفاع 180متر و طول 202متر، گران‌ترین برق کشور را تولید خواهد کرد.

نمایشگاه عکس کوه و طبیعت؛ عکس هایی از زنده یاد فریدون اسماعیل زاده

به همراه عکس هایی از اسماعیل رضایی و مصطفی شکرابی

زمان: ۲۲ تا ۲۷ آبان ۱۳۸۹ (افتتاحیه: ساعت ۵ بعد از ظهر شنبه ٢٢ آبان)

مکان: فرهنگسرای اندیشه (خیابان شریعتی، نرسیده به پل سید خندان، جنب خیابان دکتر قندی)

د خندان

مقاله ی من درباره ی اسماعیل زاده را در پاکوب بخوانید.

سبز پرس

در حالی که ادامه حیات چشمه بل با ساخت سد داریان در خطر است برخی از منابع، خبر از تغییر مکان ساخت سد داریان میدهند. خبری که هنوز به صورت رسمی تایید نشده است. اما یکی از پژوهشگران آب معتقد است که زمینهایی که چشمه بل در آن قرار دارد کاستی است. یعنی زمینهای که خلل و فرج آن زیاد است واصلا زمین مناسبی برای ساخت سد نیست.

   فاطمه ظفرنژاد در  گفت و گو با سبزپرس با اشاره به اینکه ساخت این سد به شدت مشکل آفرین است، گفت: ساخت این سد هیچ توجیهی ندارد.

    او با تاکید بر اینکه هیچ نیازسنجی در رابطه با این سد صورت نگرفته گفت: این سد نه هزینه موثر دارد و نه  ارزیابی زیست محیطی. شاید پیمانکار سد بگوید که ارزیابی شده اما ارزیابی هایی که توسط خود کارفرما در این گونه پروژه ها صورت می گیرد، هیچ ارزشی ندارد.

    او ادامه داد: با ساخت این سد ده ها هکتار جنگل و مرتع از مناطق بکر زاگرسی از بین خواهد رفت

همان گونه که پش از این (در این جا) نوشته بودم ، هیات کوه نوردی مشکین شهر قصد احداث پناهگاهی را در غرب ساوالان (سبلان)، در منطقه ای به نام «آیی یاتاقی» که از معدود جاهای بکر مانده ی این کوه است، دارد. بسیاری از کوه نوردان آذربایجان و دیگر نقاط کشور مخالفت خود را با این کار اعلام کرده اند؛ شما هم می توانید با نوشتن نظر خود در  این جا در این حرکت شرکت کنید.

همچنین، تارنمای راهنمایان کوهستان ایران یک طومار اینترنتی در اینجا تهییه کرده که می توانید آن را هم امضا کنید. 

سبزپرس- عباس محمدی

داستان تجاوز ناگهانی به باغ گیاه شناسی نوشهر در صبحگاه 8/8/89 ، نتیجه ی آن شیوه ی اندیشگی است که ایران را کارگاه ساختمانی فرض کرده و به این تصور افتخار هم می کند. در حدود ساعت 4 بعد از ظهر 15/8/ بر حسب تصادف (در تاکسی) به رادیو گوش می کردم و از زبان یکی از مسوولان وزارت راه که درباره ی آزادراه خرم آباد- پل زال صحبت می کرد، شنیدم که با خشنودی می گفت آن وزارتخانه، کشور را به کارگاه ساختمانی برای راه سازی و احداث بندر و مانند آن بدل کرده است. به یاد دارم که آقای رییس جمهور هم در یکی از مناسبت های ملی (تا جایی که به یاد دارم، در مراسم سی امین سالگرد انقلاب) گفتند که هم اینک ایران به کارگاه ساختمانی تبدیل شده و در همه جا آثار عمران و توسعه به چشم می خورد.

سبز پرس

این بار قرار است تا سد «داریان» روی رودخانه سیروان در اورمان ساخته شود. سدی که با ساخت آن یکی از چشمه های مقدس و قدیمی در منطقه برای همیشه نابود خواهد شد. یکی از فعالان محیط زیست با اعلام این خبر گفت: ساخت این سد یک تهدید بسیار جدی برای «چشمه بل» و صدها هکتار جنگل و مرتع در اورامان است.

    عباس محمدی در گفت و گو با سبزپرس با  تاکید بر اینکه در برنامه های سد سازی هیچ توجهی به ارزش میراث تاریخی و طبیعی در کشور نمی شود گفت: این آقایان معتقدند از هدر رفت آب جلوگیری می کنند اما هیچوقت توضیح نداده اند تاثیر این سدسازی در بخش کشاورزی و دیگر بخش ها چقدر بوده است. 

سبزپرس

چرا مردم اشتوتگارت می‌توانند؛ اما مردم نوشهر نمی‌توانند؟!

 چند هفته‌ای است که ماجرای مقاومت جانانه‌ی بخش بزرگی از طرفداران محیط زیست در شهر اشتوتگارت به یکی از خبرهای بحث‌برانگیز رسانه‌های جهان بدل شده است. جایی که دولت فدرال آلمان به رهبری آنجلا مرکر درصدد است تا با اعتباری هنگفت معادل 7 میلیارد یورو، خطوط روزمینی حمل و نقل ریلی را به زیرزمین انتقال داده و بدین‌ترتیب، این شهر مشهور صنعت اتومبیل‌سازی آلمان و جهان را با کمترین زمان به قلب اروپا پیوند دهد.همان طور که مشاهده می‌شود، ظاهراً همه چیز هم خوب و آرمانی و مثبت است! زیرا هم این سرمایه‌گذاری هنگفت (موسوم به اشتوتگارت 21) به بهبود کسب و کار و اشتغال‌زایی در اشتوتگارت کمک خواهد کرد و هم حمل و نقل زیرزمینی (مترو) از نظر محیط زیستی هم کاری توجیه‌پذیر و مثبت ارزیابی می‌شود.

سد سازی های پیاپی و بی حساب، همچنان موجب نابود سازی میراث های طبیعی و تاریخی، و آسیب رسانی به حیات جوامع انسانی در گوشه و کنار کشور است. از کردستان خبر می رسد که پروژه ی سد داریان بر روی رودخانه ی سیروان کلید خورده و آن طور که می گویند، علاوه بر نابود سازی بخش قابل توجهی از مراتع منطقه ی زیبای اورامان، "چشمه بل" را که چشمه ای پر آب و دارای آبی با کیفیتی عالی است، به زیر آب خواهد برد.

در روز سه شنبه ١٨ آبان در دانشگاه کردستان (سنندج) همایشی به منظور بررسی اثرات این سد برگزار خواهد شد. در این همایش، شماری از منتقدان سد سازی، از جمله خانم فاطمه ظفرنژاد پژوهشگر حوزه ی آب و مترجم کتاب ارزنده ی رودهای خاموش سخن رانی خواهند داشت.

در اینجا متنی را که منتقدان سد داریان تهیه کرده اند، می بینید.

سیل های مخرب، عمدتا به علت تخریب و فرسایش دامنه های کوهستانی و همچنین به علت ساخت و ساز در مناطق نامناسب (حریم مسیل ها و رودها) پدید می آیند. کارگاه آموزشی زیر می تواند به درک بهتر از سیل (و همچنین درک مدیران سد ساز از این موضوع) کمک کند.

این کارگاه را شرکت سهامی مدیریت منابع آب، و دیگران در روز پنج شنبه ٢٠ آبان در دانشگاه تربیت مدرس برگزار می کنند. برای ثبت نام و شرکت در کارگاه به نشانی های زیر مراجعه کنید.

خبرگزاری ایرن

به گزارش خبرگزاری محیط زیست، افشین قطبی به همراه هنگامه قاضیانی، هنرپیشه سینما، عصر جمعه با حضور در ارتفاعات توچال در یک حرکت نمادین محیط زیستی شرکت کردند.
افشین قطبی در این مراسم، یک کیسه زباله به دست گرفت تا در طول مسیر به جمع آوری زباله ها بپردازد، گرچه مسیر، پاک تر از همیشه بود:" من قبلا هم اینجا آمده بودم. این بار اوضاع خیلی مرتب بود. من خوشحالم که اینجا فوق العاده تمیز است.من می گویم در خیابان های ایران که قشنگ ترین جای دنیا است ، نباید حتی یک ته سیگار باشد."
قطبی که در طول مسیر با درخواست هواداران دو تیم استقلال و پرسپولیس برای دعوت از ستاره های این دو تیم به تیم ملی مواجه شده بود، دست آخر گفت:" ما امروز آمدیم اینجا آشغال جمع کنیم، شما هم پلاستیک بگیرید. کاری را هم که می‌خواهید حتماً به وقتش انجام می‌دهیم."
قطبی درباره این حرکت محیط زیستی اش گفت: "ما سه هدف برای این کار داریم؛ اول این که این کار یک ورزش است و می‌خواهیم نشان دهیم همه به ورزش برای تقویت روح و جسم‌مان نیاز داریم. دوم اینکه نشان دهیم چقدر کشورمان زیباست و زیبایی‌های زیادی دارد. سوم این که همه با هم تلاش کنیم تا این زیبا‌یی‌ها را حفظ کرده و با پاکسازی زباله‌ها، محیط زیست خود را پاکیزه نگه داریم."

این تالار با هدف های زیر راه اندازی شده است:

آموزش فرهنگ آشتی با طبیعت، ایجادارتباط و تعامل میان دوستداران محیط زیست و طبیعت گردان، ایجاد پل ارتباطی میان طبیعت گردان و تشکل ها و نهادهای مربوط، و ... .

برای اطلاعات بیشتر و فعالیت در این تالار، مراجعه کنید به:

www.persianecotourist.com

*یکی از کوه نوردان بزرگی که در تیتان دیدیم (و نام او  در دانسته های کوه نوردیم در ردیف  یک اسطوره بود)، ایوان شوینارد (Yvon Chouinard)سنگ نورد افسانه ای و تولید کننده ی بلند آوازه ی ابزارهای کوه نوردی بود. او یک شب در "رنچ" بود و کتاب زندگی نامه ی خودش با عنوان Let My People  Go Surfing را به ما اهدا کرد. ایوان جثه ی کوچکی داشت، و به این دلیل من هم مانند بیشتر آدمیان، که در خیال های خود درباره ی انسان های بزرگ آنان را با پیکرهای درشت مجسم می کنند (!)کمی تعجب کردم. اما، با نمایش فیلمی که مربوط به ماجرای تلاش او  برای ثبت منطقه ی پاتاگونیا به عنوان پارک ملی بود، بزرگی او در نظرم  باز هم بیشتر از آنی شد که پیش تر بود.

ایوان در صفحه ی اول کتابش برایم نوشت: «تقدیم به همه ی کوه نوردان ایرانی. کوه نوردی را هیچ گاه ترک نکنید، از کوه هایمان خوب مراقبت کنید.»

دوست خوبم عباس ثابتیان، در آرام کوه مطلبی خواندنی درباره ی شوینارد نوشته است.

از راست: مجید ثابت زاده، عباس ثابتیان، ایوون شوینار، عباس محمدی و جیم دونینی (رییس پیشین آمریکن آلپاین کلاب)

در ادامه ی «یادداشت های سفر آمریکا»، مطلب زیر را درباره ی یکی از چهره های برجسته ی تاریخ حفاظت محیط زیست تقدیم می کنم.

* در بسیاری از پارک های ملی آمریکا، به ویژه در یوسمیتی که یکی از قطب های سنگ نوردی جهان است، نقل قول هایی از جان موییر (John Muir) به چشم می خورد. جان موییر (1914-1838) معروف ترین و اثر گذارترین طبیعت گرا و حفاظت گرای آمریکا و یکی از مهم ترین چهره های تاریخی کالیفرنیا بوده است. او را "پدر پارک های ملی آمریکا"، "پیامبر طبیعت وحش"، و "شهروند گیتی" لقب داده اند. ماجرای کوشش های او برای حفاظت یوسمیتی و کل کوه های سییرا نوادا (Sierra Nevada) برگ درخشانی در پرونده ی جامعه ی جهانی کوه نوردی، و قرینه ای است بر طبیعت دوستی کوه نوردان. زندگی او الگویی است که با گذشت بیش از یک سده، همچنان امید بخش مدافعان محیط زیست است⁽⁴⁾.

     جان موییر

خبرگزاری برنا - عباس محمدی

 

خبرگزاری فارس

به گزارش خبرگزاری فارس از تالش، نامیار سکوتی‌بداغ (استاد دانشگاه تالش) صبح امروز در جمع فعالان گردشگری این شهرستان اظهار داشت: در حال حاضر خطر قربانی شدن محیط زیست توسط گردشگران در بسیاری از کشور‌های فقیر و حتی ثروتمند جهان به موضوعی دردناک تبدیل شده است.
وی ادامه داد: به دلیل گردشگری به‌ویژه طبیعت‌گردی بدون برنامه در بسیاری از کشورها، درآمدهای کلان کسب شده را باید صرف درمان زخم‌های ناشی از تخریب محیط زیست کرد.
کارشناس ارشد توریسم و گردشگری با بیان اینکه کوهستان‌های کشور دارای بهترین مراتع هستند، افزود: این مناطق به دلیل اکوتوریسم بی‌رویه دچار تخریب‌های زیست‌ محیطی شدیدی شده‌اند.
به گفته سکوتی‌بداغ کوهستان‌ها به دلیل هجوم گردشگران، نبود فرهنگ گردشگری و فقدان سیستم‌های مناسب دفع زباله تبدیل به زباله‌دانی شده‌اند.
وی با اشاره به اینکه تخریب پوشش گیاهی از دیگر معضلات کشور است، تصریح کرد: پیاده‌روی و ورود با وسایل نقلیه مختلف به محوطه‌های مراتع و مناطق کوهستانی تخریب بسیاری از پوشش‌های گیاهی را به دنبال داشته است به طوریکه 90 درصد پوشش گیاهی به شعاع 300 تا 400 متری افرادی که کوهنوردی می‌کنند به نابودی مطلق کشیده می‌شود.

محمد درویش- مهار بیابان زایی

این شماره را به خاطر بسپارید: 300001386

در برنامه ی کوه نوردی و سفر در آمریکا در شهریور گذشته، همان گونه که پیشتر گفته بودم، نکته های زیست محیطی بسیاری دستگیرمان شد. هر جند گاه که فرصتی دست دهد، به بخشی از این آموزه ها اشاره می کنم.

*شباهت شماری از گیاهان و جانوران به گونه های ایرانی، شگفت آور می نمود؛ در تیتان، گیاهانی مانند ترشک، بومادران، و تمشک یا جانورانی مانند سمور و خرس سیاه چندان تفاوتی (دست کم در نظر بیننده ی نا ماهری چون من) با گونه های مشابهی که در ایران می بینیم، نداشتند. به همین ترتیب، درختان بلوط و اُرُس که در جاهای خشک تر مانند بعضی نقاط نوادا (حوزه ی گراند کانیون و...) دیده می شد، بسیار شبیه بلوط ها و ارس های ایران بود. برای من جالب توجه بود که با وجود فاصله ای به بزرگی دو اقیانوس، چگونه حیاتی چنین شبیه به هم، شامل گیاهان و جانورانی که به خودی خود توان جا به جا شدن ندارند، در دو سوی جهان پدید آمده است؟! به همین ترتیب، در گفتگو با کوه نوردان و دیگر مردم عادی آمریکایی شباهت های فرهنگی بی شماری میان خودمان و آنان می دیدم...؛ چگونه است که سیاست، تا بدین حد میان انسان ها جدایی می اندازد؟!

پنج روز کار در بیستون، و یک دوجین مسیر و نیم مسیر نو روی این دیواره! 

تا پیش از این سابقه نداشته است که چند مسیر به صورت هم زمان، آن هم بدون ثابت گذاری و با سرعتی قابل توجه (که در مواردی، به چندین طول در یک روز هم می‌رسید) روی بیستون یا دیواره ای دیگر در ایران، باز شود. این اتفاق، نتیجه‌ی همکاری انجمن کوه نوردان ایران با شماری از کوه نوردان برجسته ی جهان، و فراهم ساختن امکان تبادل اطلاعات و تجربه میان جمعی از افراد و سازمان های درگیر در کوه نوردی (از جمله فدراسیون ایران) با سازمان GHM بود. تردیدی نیست که جشنواره می توانست بهتر از این هم برگزار شود، اما صِرفِ حضور ۲۵ سنگ نورد زبده‌ی جهانی می تواند آن را به عنوان یک نقطه ی عطف به یاد ماندنی در روند کوه نوردی کشور ثبت کند.

آگهی مجمع عمومی عادی نوبت اول (در روزنامه ی اطلاعات 29/7/89)

انجمن کوه نوردان ایران بدینوسیله از تمامی اعضای انجمــن کــوه نوردان ایــران دعوت می شود تا روز یکشنبه 30/8/89 از ساعت 5 تا 8 بعدازظهر، در محل خانه ی شهریاران جوان ( خیابان نجات الهی، چهار راه ورشو، آمـفی تاتر شماره ی2 ) جهت انجام:

دستور جلسه

1 ) استماع گزارش هیات مدیره و بازرس

2) تصویب ترازنامه ی مالی

3) برگزاری انتخابات هیات مدیره و بازرس

4) طرح سایر موارد

با در دست داشتن کارت عضویت، حضور به هم رسانند.

هیات مدیره‌ی انجمن کوه نوردان ایران

جای خوشوقتی است که فدراسیون کوه نوردی، با پناهگاه سازی در ارتفاعات به مخالفت برخاسته است (نگاه کنید به سخنان آقای شعاعی، رییس فدراسیون در اینجا).

اما، این که آقای شعاعی گفته اند فدراسیون به جای پناهگاه سازی در کوه، به «قرارگاه سازی در دامنه ی کوه ها» روی آورده است، خود جای تامل دارد. قرارگاه ونداربن در منطقه ی علم کوه، نمونه ای از یک ساخت و ساز ناهماهنگ با طبیعت است که با تصرف منابع طبیعی صورت گرفت. یا قرارگاه پلور در دماوند، علاوه بر آن که در عرصه ی منابع طبیعی ساخته شده، به دلیل دور بودن از مبدا اصلی و سنتی صعود به قله یعنی شهر رینه، جامعه ی محلی را تا حد زیادی از منافع کوه نوردی در منطقه محروم کرده است.

به هر حال لازم است که در مورد قرارگاه سازی هم ملاحظات زیست محیطی در نظر گرفته شود.