لطفا در اینجا ببینید.

حسین رضایی- کوه نوشت

حرف، حرف «دارآباد» و تخریب مناطق مختلف کوهستانی کشور بود! ... می گفتیم: خدایا دست به دامن که بشویم! ... شکایت به کجا بریم؟ ... چه بکنیم؟ چه نکنیم؟ که دوستی داستان جالبی را روایت کرد از این قرار که:

یکی از پیش کسوتان نام آشنا و فعالان محیط زیست در منطقه ی کلاردشت (که بهتر است هویتش بیش از این فاش نشود!)، پس از اعتراض به قتل عام درختان جنگل توسط  افراد سودجو و ویژه خوار، در حین بحث با یکی از دست اندرکاران و بچه های بالا(!)، متهم به رویکرد سیاسی و اِل و بل شده است! ... و خب پس از آن، بنده ی خدا ترجیح داده که خفه خون بگیرد!!

گفتم: چه عرض کنم! ... در همین پایتخت آلوده ی مان، طرح ایجاد کمربند سبز و توسعه ی فضای تنفسی شهر تهران را با رویکرد خوش خدمتی(!)، اما به صورت غیرمتعارف، با توجیهات غیراصولی و با کج سلیقه گی و بی هنری هر چه تمام تر اجرا، کوهستان را تخریب و گونه های گیاهی و درختان قطور را نابود می کنند و به حرف هیچ طبیعت دوستی گوششان بدهکار نیست، اما دنیا نجات شهرها و سایر مناطق آلوده را در قالب جشنواره های طراحی توسط دوستداران محیط زیست به مسابقه می گذارد تا ایده های نو را جمع آوری و با کمترین آسیب و بیشترین بهره، به اجرا در آورد!

آن سوی مرزها دوستداران طبیعت و محیط زیست را به مشاوره می گیرند و تشویق می کنند و جایزه می دهند، اما این جا ... چی؟ چی؟ چی گفتی؟! حرف سیاسی زدی؟! غلط زیادی کردی؟!

نود و هشتمین نشست ماهانه ی انجمن

* گزارش تلاش مریم ساعی بر روی آمادابلام

* نمایش فیلم از زنده یاد کتیبه ای، و گفتار در بزرگداشت او(نگاهی به خدمات کتیبه ای به کوه نوردی کشور، نقل چند خاطره...)

همشهری

سیمره آرام آرام غرق می‌شود

در دوازده روز گذشته، هر روز درگیر موضوع جاده سازی در دارآباد بوده ایم؛ حضور در منطقه برای مشاهده ی مستقیم عملیات و تهیه ی عکس و گزارش، مراجعه به اداره ی کل منابع طبیعی استان تهران، مراجعه به سازمان حفاظت محیط زیست، مراجعه به کمیته ی محیط زیست شورای شهر تهران، تشکیل جلسه و رایزنی با دوستان کوه نورد، نوشتن نامه و یادداشت برای رسانه ها، و گفتگوهای تلفنی و حضوری با اهالی رسانه، از جمله کارهایی بوده که در این روزها انجام داده ایم.

در بعد از ظهر چهارشنبه ٢۴ فروردین، در پی تماس تلفنی عبدالله اشتری رییس انجمن حفظ محیط کوهستان با عبدی نژاد مدیر کل منابع طبیعی استان تهران، جلسه ای داشتیم در دفتر عبدی نژاد با حضور خود ایشان و مهندس اباذری معاون فنی ایشان، اشتری، کیومرث بابازاده از هیات کوه نوردی استان، حمید صمدی و عبدالوهاب میر محمدی از کوه نوردانی که مرتبا به دارآباد می روند، دو نفر از گزارشگران شبکه ی یک سیما، و من. در این جلسه، عبدی نژاد ضمن استقبال از حساسیت ما نسبت به موضوع گفت که در طرح تجدید نظر شده و بخش هایی از جاده سازی حذف شده و در بقیه ی قسمت ها هم عرض جاده از ۴ متر تجاوز نخواهد کرد. همچنین او گفت که شما می توانید بر کار ما نظارت کنید و راهکار ارایه دهید. ما گفتیم که نظارت ما و دادن پیشنهادهای جایگزین، در صورتی موثر خواهد بود که کار جاده سازی برای مدتی متوقف شود. عبدی نژاد هم گفت که تا شنبه کار جاده سازی متوقف خواهد بود (البته آنان، پنج شنبه ها و جمعه ها در منطقه کار نمی کنند).

ما، در روز پنج شنبه بازدید مفصلی از منطقه داشتیم که گزارشی از آن را سبزپرس منتشر ساخته و در «ادامه ی مطلب» می توانید متن کامل نامه ی ما را در این مورد بخوانید. در روزهای پنج شنبه و جمعه، همچنین به جمع آوری امضا از کوه پیمایان در مخالفت با جاده سازی پرداختیم.

متاسفانه امروز (شنبه ٢٧/١/) در منطقه شاهد بودیم که باز هم بولدوزر مشغول کندن کوه و ادامه ی جاده سازی است! با این حال، همچنان درصدد هستیم که از تمامی راه های ممکن در جهت متوقف کردن جاده سازی و تخریب بیشتر منطقه استفاده کنیم یا دست کم بر تصمیم مسوولان، اثر گذاری در جهت اصلاح رویکردها داشته باشیم.

فردا در ساعت ١٩:١۵ از شبکه ی یک سیما (برنامه ی نیمکت) گزارشی در مورد ماجرای دارآباد پخش خواهد شد.

تارنمای فدراسیون کوه نوردی و صعودهای ورزشی

در ادامه ی اعتراضات به راه سازی و تخریب ارتفاعات «دارآباد» به بهانه ی جنگل کاری دامنه البرز، مهندس «محمود شعاعی» طی مکتوبی خطاب به مهندس «غلام‌عباس عبدی‌نژاد» مدیرکل منابع طبیعی و آبخیزداری استان تهران، خواستار توقف هر چه سریعتر طرح مذکور شد. متن این مکتوب که رونوشت آن به مجلس شورای اسلامی و مجمع تشخیص مصلحت نیز ارائه شده به این شرح است:

جناب آقای مهندس غلام‌عباس عبدی‌نژاد
مدیرکل محترم منابع طبیعی و آبخیزداری استان تهران
با سلام و احترام

خبرگزاری برنا- ٢۴ فروردین٩٠

 محمدرضا محمودی در گفت‌وگو با خبرنگار اجتماعی برنا ضمن بیان این مطلب اظهار داشت: پروژه درختکاری در مناطق کوهستانی دارآباد توسط منابع طبیعی استان تهران  و با همکاری دانشجویان فعال در حوزه جهاد دانشگاهی مصوب شده است که سال گذشته نیز این اقدام به منظور افزایش فضای سبز در اطراف تهران در منطقه خجیر انجام شد. 

اسکندر گرد مردی، کارشناس محیط زیست خراسان شمالی، عکس های زیبایی از یک پلنگ آسیب دیده و ضعیف شده فرستاده است که در نزدیکی مرز ایران با ترکمنستان دیده شده و ماموران محیط زیست آن را به پاسگاه آورده اند تا بهبود یابد. آنان نام این پلنگ را که در منطقه ی کپت داغ یافت شده، "کپت" گذاشته اند. این پلنگ ۶۵ کیلو گرم وزن دارد و به این ترتیب، درشت ترین پلنگ ایرانی است که تا کنون مشخصات آن ثبت شده است.

مطلبی از محمد درویش درباره ی "ریز گردها" که چند روز است غرب و بخش هایی از مرکز کشور (از جمله، تهران) را در برگرفته است، در: روزنامه ی روزگار.

یادداشتی از کوشان مهران، در ارتباط با طرح جنگل کاری در دارآباد

در روزگارانی نه چندان دور واحه های بیابان های سینگ کیانگ کشور چین پوشیده از گز زارها و کناره رودخانه ها و دریاچه ها غرقه در انبوه بیدها و گونه های سپیدار پذیرای ببرهای توران و گراز بودند. فشار وارد شده بر منابع طبیعی به دلیل افزایش تصاعدی رشد جمعیت و در سه دهه گذشته مصرفی شدن روز افزون الگوی زندگی جوامع انسانی ،  بویژه در زیستبوم های شکننده بیابانی  ، باعث کاهش چشمگیر و روزافزون پوشش گیاهی و پیشروی بیابان گردیده ، آنگونه که وزش بادهای حامل شن های سرخ رنگ بیابانی بر شهرهای حاشیه بیابان های کشور چین نسبت به پنجاه سال پیش فزونی چشمگیری یافته است.

امروز، در گفتگوی تلفنی با سبزپرس گفتم که امیدی به نتیجه ی نشستی که قرار است فردا با عبدی نژاد مدیر کل منابع طبیعی استان تهران، در مورد جاده سازی در دارآباد داشته باشیم ندارم.

اما آرزو می کنم که یک بار هم شده آقایان مسوولان دولتی حاضر شوند کمی کوتاه بیایند و فکر نکنند که فقط خودشان می فهمند و فقط خودشان کارشناس هستند و... .

ببینیم که چه خواهد شد!

حدود ده روز است که جاده سازی در شیب های مشرف به مسیر عمومی کوه پیمایی دره ی داراباد در شمال شرق تهران، آغاز شده است.

انجمن کوه نوردان ایران، گروه های کوه نوردی، فدراسیون کوه نوردی، هیات کوه نوردی استان تهران، همچنین شماری از طرفداران محیط زیست مخالفت خود را با این پروژه اعلام کرده و با حضور در منطقه، مراجعه به اداره ی کل منابع طبیعی استان تهران، نامه نگاری با سازمان جنگل ها و مراتع و سازمان حفاظت محیط زیست، و با کار رسانه ای کوشیده اند که مسوولان را به تجدید نظر در پروژه فرا خوانند.

متاسفانه اما، مدیران منابع طبیعی استان، برخلاف گفته های اولیه ی خود طرح را حتی به صورت موقت جهت هم اندیشی با ذینفعان موضوع، متوقف نکرده و به تخریب کوهستان ادامه داده اند. ما همچنان در پی یافتن راهی برای جلوگیری از ادامه ی این برنامه ی راه سازی هستیم.  در زیر، مهم ترین دلایل مخالفت ما، ذکر شده است.

تخریب کوهستان به دست مسوولان حفاظت آن؟!

از مخربان کوه ها و دشت های کشور، شکایت به سازمان جنگل ها و مراتع می بریم؛ شکوه از این را به کجا ببریم؟! در هفته ی سوم فروردین که در دامنه های زیر سه هزار متر توچال، شاهد سر برآوردن جوانه های ظریف و شگفتی آفرین انواع گیاهان از دل خاک هستیم و به حرمت این ها، می کوشیم که پا را از راه های پاکوب بیرون نگذاریم، ناگهان غرش منحوس ماشین های راه سازی را می شنویم که بی محابا سینه ی کوه معجزه گر را می شکافند. در این میان، نه تنها صدها هزار گیاه نورسته ی طبیعی با بستر خود نابود می شوند، بلکه حتی ده ها درخت 15- 10 ساله ای که عامل راه سازی خود کاشته و پرورده نیز شکسته یا زخمی می شود!

سبز پرس- عباس محمدی 

وعده تو خالی مسئولان منابع طبیعی در توقف ساخت جاده در دارآباد
عباس محمدی: می خواهند دامنه های توچال را به پارک شهری تبدیل کنند

دیدی آن قهقهه ی کبک خرامان حافظ

که ز سرپنجه ی شاهین قضا غافل بود

اگرچه ما قهقهه نزده بودیم، اما فکر می کنم لبخندی بر چهره مان نشسته بود که شاید «یکی تیرمان کارگر فتاده» است... و غافل بودیم از ناسازگاری روزگار! داستان شادمانی ما از ختم به خیر شدن ماجرای راه سازی در دارآباد، داستانکی بس کوتاه بود؛ در کمتر از بیست و چهار ساعت پس از آن که با شیره مالیدن به سر خودمان، خواسته بودیم به دوستان غم زده ی محیط زیستی مان که چون «مرغ بوتیمار این صحرا» مدام سری به تحسر تکان می دهند، کمی القای امید کنیم...، خبر یافتیم که گفته های آقای عبدی نژاد مدیر کل منابع طبیعی استان تهران را بد گرفته ایم و نفهمیده ایم که منظور ایشان از «متوقف شدن» طرح انتقال آب از دره ی دارآباد، متوقف شدن برنامه ی راه سازی بر دامن این کوه نیست!

آقایان فقط شنبه کار را خواباندند، و امروز دوباره شروع به کندن سینه ی کوه کردند و خط زشت خاکریزه ها را بر چشم انداز یال دارآباد پیش تر بردند.

دوستان کوه نورد و طبیعت دوست را به پی گیری دوباره ی موضوع فرا می خوانم.

گفتگویی که روز پنج شنبه با مهندس اباذری (از کارشناسان منابع طبیعی استان تهران) در دارآباد داشتیم، نامه ای که به رییس سازمان جنگل ها و مراتع نوشتیم و رونوشت اش را به مدیر کل منابع طبیعی تهران و دیگران دادیم، یادداشتی که دیروز در این تارنگار نوشتیم، اطلاع رسانی به خبرنگاران، پی گیری  دوستان کوه نورد و کاوه کاشفی رییس هیات کوه نوردی استان تهران... ، در کنار مثبت اندیشی مهندس عبدی نژاد مدیر کل منابع طبیعی استان تهران و همچنین مهندس اباذری که واقعا دلسوز طبیعت هستند، مجموعا سبب شد که طرح راه سازی در منطقه ی دارآباد متوقف شود.

بابت این دستاورد، به دوستان کوه نورد و کوه دوست تبریک می گویم؛ نیازی به گفتن نیست که این ماجرا ثابت کرد که می توان با سخنان منطقی و کار پی گیرانه به نتیجه هایی دست یافت... همیشه هم تیر ما به سنگ نمی خورد!

سپاسگزارم از آقایان عبدی نژاد، اباذری، دوستان کوه نورد که به موقع خبر شروع عملیات جاده سازی را دادند و ماجرا را پی گیری کردند، و دوستان مان در  سبز پرس و دیگر رسانه ها.

این بار، نه راه سازان یا سد سازان یا پیمانکاران خط انتقال گاز... بلکه سازمان مسوول حفظ جنگل ها و مراتع به جان یک کوه افتاده است! حدود یک هفته است که اداره کل منابع طبیعی استان تهران، برای کشیدن یک خط لوله ی آب از ارتفاع حدود 2300 متری دره ی دارآباد (احتمالا حوالی چشمه ی گرده گور) به بالادست منطقه ی سربند غلاک برا ی آبیاری جنگل کاری ها، شروع به عملیات راه سازی در این منطقه کرده است. آن طور که پیدا است، این بخش از جاده حدود 5 کیلومتر خواهد بود که با احتساب 3 کیلومتر دیگر به سمت شرق (سوهانک) جمعا حدود هشت کیلومتر خواهد شد.

روز پنج شنبه 18 فروردین، در یک گروه چهار نفری به منطقه رفتیم تا در زمینه ی خبر تخریب که از دوستان دریافت کرده بودیم، تحقیق کنیم. در کمال ناباوری دیدیم که در همین چند روزه، که شاید فقط در حدود یک کیلومتر جاده ی جدید از سمت شرق یال مشرف به جنگل دست کاشت کشیده شده، یال دارآباد به شکل فجیعی آسیب دیده و ترانشه های پدید آمده به ارتفاع تا حدود پنج متر، خطر رانش همیشگی دامنه ها را به شدت افزایش داده؛ مسیر کوه پیمایی دره در معرض خطر دائمی  سنگ ریزش قرار گرفته؛ ده ها درخت 15-10 ساله بر اثر ریزش سنگ شکسته یا به شدت زخمی شده؛  و حتی لوله ی پلی اتیلن انتقال آب و چند تا از شیرهای آن شکسته شده است.

در سالن منابع طبیعی، مهندس اباذری کارشناس اداره ی کل منابع طبیعی استان تهران را دیدیم و  از او در مورد این عملیات پرسیدیم. او گفت که ما برای ایجاد جنگل مصنوعی به شکلی که پوشش "خوب" ایجاد کند، ناچار به آبیاری هستیم و برای آبیاری نیاز به انتقال آب هست و برای لوله کشی و نگهداری های بعدی ناچاریم  که جاده بکشیم. ما گفتیم که:

1-     در مورد جنگل کاری مصنوعی، آن هم متکی بر طرح های آبیاری که با شرایط زیستی منطقه مغایرت دارد، جای بحث است که آیا این کار درست است و یا باید در جهت حفاظت منطقه به منظور خود ترمیمی طبیعت اقدام کرد؟

2-     حتی اگر این نوع جنگل کاری درست باشد یا به  هر دلیلی لازم تشخیص داده شده باشد، آیا راه دیگری برای رساندن آب نیست؟ مثلا نمی توان آب را از کف دره که فقط در حدود 150 متر پایین تر است و آب بیشتر و دائمی هم دارد، به بالا پمپاژ کرد؟

3-     و حتی اگر ضروری باشد که از حدود چشمه گرده گور لوله کشی کرد، واقعا نمی توان بدون جاده سازی این کار را کرد؟

ما معتقدیم که این نوع جنگل کاری با توجه به تجربه های مشابه در دیگر نقاط کشور، هیچ گاه نمی تواند به اندازه ی حفاظت محیط های طبیعی در احیای منطقه موثر باشد. و در عین حال، هیچ نیازی به این جاده سازی پر هزینه و مخرب نیست. از این رو، درخواست داریم که مسوولان منابع طبیعی، راه سازی را فورا متوقف کنند و کل طرح مورد بازبینی قرار گیرد.

نخستین جشنواره ی گشایش مسیر ارمنستان، با مدیریت گروه جستجو و نجات "اسپیتاک"، در تیر ماه 1388 برگزار شد که در آن، یک گروه ایرانی هم شرکت داشت. دومین دوره ی این جشنواره از 31 اردیبهشت به مدت ده روز برگزار خواهد شد. در این جشنواره، امکان انجام انواع صعودهای ساده تا دشوار وجود دارد؛ همچنین امکان کار در کنار شماری از سنگ نوردان برجسته ی جهان و حضور در محیط صمیمانه ی کوه نوردی وجود خواهد داشت.

انجمن کوه نوردان ایران که تا کنون همکاری های  چندی با گروه اسپیتاک داشته است، در نظر دارد برای علاقمندان به حضور در این جشنواره، برنامه ای را با سرپرستی سورن سپانیان عضو با تجربه ی انجمن سازمان دهی کند. لطفا برای اطلاع بیشتر درباره ی جشنواره نگاه کنید به: http://uptherocks.com/content/view/155/112/

و برای ثبت نام جهت شرکت در جشنواره، با دفتر انجمن تماس بگیرید: 10 صبح تا 5 بعد ازظهر، تلفن 66712243

هویت مخدوش معماری شهر تهران، و نابود سازی "خاطره های جمعی" و فضاهای تکرار نشدنی قلب انسان تهران نشین را می آزارد (حتی اگر خودش نداند!)

متن زیر را دوست معمارم، رضا طاری برایم فرستاده است که گویا در تارنمای معماری نیوز آمده است. نکته ی کلیدی که در گفته های پژوهشگر مصاحبه شونده آمده، این است که جای یک معماری هم پیوند با طبیعت، بومی، زیبا، کاربردی، و  بدون زوائد، در  تهران امروز  خالی است. 

پروفسور سایمون بل ، پژوهشگر حوزه ی شهری و استاد دانشگاه ادینبورگ انگلستان، در تور یک روزه ای که از تهران داشت، به نکاتی اشاره کرد که در ذهن هر شهروندی این سوال مطرح می شود که "چرا تهران و شهروندانش از حداقل امکانات شهری محروم هستند؟"  
 
متن زیر، گزارش مشاهدات یک روزه او است که در اختیار سایت خبری معماری نیوز قرار گرفت.

این یادداشت را دهم فروردین ٨٩ روی همین تارنما گذاشته بودم.

می توانیم این چند روز تعطیلی آخر نوروز، به ویژه سیزده بدر را  به فرصتی برای گفتگو با خانواده، اطرافیان، و غریبه هایی که در جاده ها و باغ ها و بوستان ها می بینیم بدل کنیم.

لطفا از لاک غمگنانه ی زیست محیطی(!) بیرون آیید؛

* در مورد مشکلات زیست محیطی با آشنا و غریبه گفتگو کنید و به جای کلی گویی یا فخر فروشی یا اظهار نا امیدی، راه های ساده ی در دسترس ارایه دهید.

* در هر محیط خارج از خانه که می نشینید، اطراف خود را به شعاع ده متر از زباله ها تمیز کند و این کار را به دیگران هم توصیه کنید.

* به همه بگویید که آتش روشن کردن در طبیعت کاری است زیانمند، و نالازم.

* پلاستیک ها، شیشه، بطری های نوشابه، قوطی های کنسروی را با خودتان به شهر (ترجیحا شهرهای بزرگ) بیاورید؛ قرار دادن آن ها در سطل های زباله ی بین شهری  می تواند به معنای رها کردن درطبیعت همان نزدیکی ها باشد! زیرا محل دفن زباله های بسیاری از روستاها و شهرهای کوچک ، دره ها و دشت های همان نزدیک است، و بازیافت کنندگان هم معمولا در نقاط دور از شهرهای بزرگ فعالیت ندارند.

نادر ضرابیان- سرپرست گروه کوه نوردی لواسان و دفتر انجمن کوه نوردان در لواسان

در نوروز امسال برای سومین بار درچند سال اخیر از آبشار بسیار زیبا وچند طبقه ی آتشگاه لردگان دیدن کردم. این آبشار یکی از بلند ترین آبشارهای ایران است که در چهارمحال و بختیاری جاری است. طول آن ۳ کیلومتر است و در مسیر حرکت خود در دره ای زیبا با درختان کهنسال گردو، ده ها آبشار کوچک وپنج آبشار بزرگ در پنج طبقه ی دشت مانند به وجود آورده است. در بلندترین آبشار آن که به فواره معروف است، آب در مسیر حرکت خود به هوا پرتاب شده و به شکل پودری فرو می ریزد که منظره ای بس شگفت انگیز به وجود آورده است. آبشار آتشگاه که یکی از کم مانندترین جاذبه های طبیعی کشور به شمار می رود، در ۱۹۰ کیلومتری شهرکرد و ۴٧ کیلومتری شهر لردگان در بالادست روستای آتشگاه، قرار دارد وبه رودخانه خرسان می ریزد .

این مطلب را چندی پیش یکی از دوستان برایم ای میل کرده بود. ظاهرا از خاطرات مهندس ایرج حسابی (پسر زنده یاد دکتر حسابی) است.

در زمان تدریس در دانشگاه پرینستون دکتر حسابی تصمیم می گیرند سفره ی هفت سینی برای انیشتین و جمعی از بزرگترین دانشمندان دنیا از جمله "بور"، "فرمی"، "شوریندگر" و "دیراگ" و دیگر استادان دانشگاه بچینند و ایشان را برای سال نو دعوت کنند.. آقای دکتر خودشان کارتهای دعوت را طراحی می کنند و حاشیه ی آن را با گل های نیلوفر که زیر ستون های تخت جمشید هست تزئین می کنند و منشا و مفهوم این گلها را هم توضیح می دهند. چون می دانستند وقتی ریشه مشخص شود برای طرف مقابل دلدادگی ایجاد می کند.

  دکتر می گفت: " برای همه کارت دعوت فرستادم و چون می دانستم انیشتین بدون ویالونش جایی نمی رود تاکید کردم که سازش را هم با خود بیاورد.

انجمن دوستداران دماوند با تلاش شماری از کوه نوردان مازندرانی عضو انجمن کوه نوردان ایران و دیگر کوه نوردان پا گرفته است و  از مهم ترین کارهایش تا کنون، برنامه ریزی جهت برگزاری مراسم با شکوه روز ملی دماوند (13 تیر) در تیر ماه گذشته و مشارکت در مجموعه برنامه های نگاهبانی دماوند بوده است.

هدف های این انجمن را می توانید در اینجا و برنامه های آن را برای سال 90 در این یادداشت ببینید. همچنین می توانید طرح مطالعاتی تحقیقاتی را که استاد اسماعیل کهرم تهیه کرده و در اختیار این انجمن گذاشته است، بخوانید و نظر دهید.

نادر ضرابیان، سرپرست گروه کوه نوردی لواسان، با فرستادن نامه ای به اداره ی میراث فرهنگی ابرکوه (استان یزد) به طرح تبدیل خانه ی تاریخی آقازاده، به هتل و رستوران اعتراض کرده است. ضرابیان پیشنهاد داده که این مجموعه ی ملی به خانه ی فرهنگ برای ارایه ی صنایع دستی محلی بدل شود و پرسیده است که: «چرا مدیران ما همه چیز را از دریچه ی ساخت و ساز و کسب درآمد نگاه می کنند؟»

چند سال پیش، سازمان میراث فرهنگی اعلام کرد که در نظر دارد چندین مکان تاریخی را «با هدف حفاظت از آثار فرهنگی» تبدیل به مکان های اقامتی و پذیرایی کند و نام این طرح را پردیسان گذاشت. تبدیل خانه ی آقازاده هم در چارچوب همین طرح است.

اطلاعاتی درباره ی این خانه را می توانید در ایرنا بخوانید.

عکس از ایرنا

در شهریور ماه ٨٩ سفری داشتیم به آمریکا، برای کوه نوردی و دیدن پارک های ملی آن کشور. پیش از این، مطالبی با عنوان "یادداشت های سفر آمریکا" در این تارنگار منتشر ساخته ام. اکنون، متن کامل آن یادداشت ها را به اضافه ی مطالبی که در چند ماه گذشته یادداشت کرده ام، تقدیم علاقمندان می کنم.

از آن جا که متن کمی طولانی است، سعی کرده ام آن را با تیتر گذاری و درشت کردن سرفصل ها، به شکلی درآورم که هر کس بتواند با یک نگاه به کل متن، بخش مورد علاقه ی خودش را بیابد.

در این گزارش می توانید علاوه بر نکته هایی درباره ی چگونگی شکل گرفتن برنامه، و کوه نوردی در پارک ملی تیتان، آموخته ها و مشاهدات مرا در ارتباط با مسایل زیست محیطی (مدیریت پارک های ملی، حمایت از حیات وحش، موضوع سد سازی، چند شخصیت برجسته ی محیط زیست آمریکا ،بومیان آمریکا، و...) بببینید.

قرار است که میلیون ها نفر در سراسر جهان، از ساعت ٢٠:٣٠ تا ٢١:٣٠ فردا ششم فروردین (آخرین شنبه ی ماه مارچ) چراغ های خود را در حمایت از برنامه های جلوگیری از گرمایش زمین خاموش کنند. در بسیاری از شهرهای بزرگ جهان، چراغ ساختمان های عمومی و نمادهای شهری، و در تهران نورپردازی برج میلاد خاموش خواهد شد (که این یکی را من دوست دارم همیشه خاموش بماند، چرا که بسیار افراطی و آزار دهنده است!)

لطفا شما هم لامپ های خود را خاموش کنید، به دیگران بگویید که چنین کنند، و در زیبایی شب غرقه شوید!

اطلاعات بیشتری در مورد این روز را در تارنگار آوای محیط زیست ایران بخوانید. همچنین می توانید در تارنگار حامد میرزا خلیل به نام قتل مهتاب به فرمان نئون مطالب ارزنده ای در زمینه ی آلودگی نوری بیابید. حامد از نخستین کسانی است که در ایران، موضوع آلودگی نوری را پیش کشیده و در این زمینه  خوب هم کار کرده است.

تارنمای انجمن کوه نوردان ایران

سال نو؛ نگاهی به گذشته، و درخواستی برای آینده

فرا رسیدن نوروز را به همه ی اعضای انجمن و دیگر دوستان در جامعه ی کوه نوردی کشور شادباش می گوییم. امید آن که سالی خوش با کوه هایی سبز در پیش باشد و شاهد کوه نوردی های بی حادثه و صعودهای جذاب باشیم.

انجمن، با پایان گرفتن سال 89 یازده سال و چند ماه فعالیت بی وقفه را پشت سر گذاشت. به نظر می رسد که اینک آن «سازمان انتخابی و متکی بر آرای کوه نوردان» که همکاری میان کوه نوردان و تبادل اطلاعات در میان دست اندر کاران این ورزش، و تلاش برای حفاظت از محیط های کوهستانی، و حمایت از حرکت های نو در کوه نوردی را هدف خود قرار داده بود، به حداقل پختگی و مقبولیت لازم در جامعه ی کوه نوردی رسیده است. انجمن از ابتدا اظهار داشته بود که کار خود را «ادامه ی تلاش هایی که پیش تر به منظور راه اندازی یک تشکیلات فراگیر و غیردولتی در زمینه ی کوه نوردی» انجام شده، می داند (فصل نامه ی کوه، شماره ی 18، بهار 1379). و این بدان معنا بوده که موسسان و مدیران انجمن نه خود را مبتکر فکر راه اندازی یک چنین تشکیلاتی می دانند، نه دوست می دارند کار گذشتگان را در این زمینه نادیده بگیرند، و نه خود را بی نیاز از همکاری و همدلی دیگران می دانند.

در آستانه ی سال نو، از اعضای انجمن در شهرهای گوناگون درخواست داریم ضمن پی گیری برنامه های کوه نوردی و فرهنگی متداول، مدیران انجمن را با پیشنهادها و انتقادهای خود راهنمایی کنند. همچنین، از دیگران- دست اندر کاران فدراسیون کوه نوردی، گردانندگان هیات ها، اعضای گروه ها و باشگاه های کوه نوردی، و سازمان های طرفدار محیط زیست- درخواست می کنیم با پیشنهادها و انتقادهای خود، کم و کاستی های انجمن را بیان کنند و در جهت اصلاح و ارتقای آن نظر دهند. این انجمن، متعلق به همه ی کوه نوردان و کوه دوستان است و  بدانیم که سربلندی آن، سربلندی جامعه ی کوه نوردی کشور است.

ریز مهم ترین فعالیت های سال گذشته ی انجمن را می توانید در بخش "گزارش هیات مدیره" ی این تارنما ببینید.

میترا البرزی منش- همشهری

آمار سدهای ایران شامل 588 سد بهره‌برداری‌شده، 137 سد در دست اجرا، 546 سد در دست مطالعه و در مجموع1271 سد است.

آمار سدهای ایران شامل 588 سد بهره‌برداری‌شده، 137 سد در دست اجرا، 546 سد در دست مطالعه و در مجموع1271 سد است. یکی از اصلی‌ترین توجیهات احداث سدها، با توجه به هزینه سنگین این سازه‌های عظیم و اثرات غیرقابل بازگشت و منفی بر محیط‌زیست و انسان‌هایی که در محدوده احداث سدها ساکن هستند، پاسخگویی به نیازهای روزافزون مصارف آب کشاورزی و شرب است. آیا این مهم در کشور ما فقط از طریق احداث سد امکان‌پذیر است؟ پاسخ این سؤال منفی است. راه حل‌های جایگزینِ کم هزینه‌تر و محیط‌زیستی دیگری وجود دارد که سال‌هاست با بی‌توجهی و عدم‌برنامه‌ریزی اجرایی مواجه شده‌اند. این جایگزین‌ها کدام هستند؟

شکور لطفی، از اعضای اولیه ی انجمن کوه نوردان ایران است. او که از پایه گذاران سازمان کوه نوردی ابرمرد و همراه و همکار زنده یاد نادر ابراهیمی بوده، در تهیه و ساخت چندین مستند و فیلم داستانی نقش داشته است.

مقاله ای را که در زیر می بینید، لطفی در انتقاد به روند آزارنده ی تخریب بناهای قدیمی تهران نوشته است. این مقاله، با تلخیص، و با تیتر «جلوه های شهری در فضاهای تکرار نشدنی» در همشهری ٢٨/١٢/٨٩ چاپ شده بود.

(نظر شما را همچنین به گزارشی از «مرگ نمادهای تهران قدیم» در سال 89 که در میراث خبر آمده است، جلب می کنم.)

برشی سریع بر چالش مرمت شهری در بافت تاریخی تهران

امروز بافت مرکزی تهران خسته و چشم انتظار جریان یافتن حیاتی تازه در بند بند خود است. محدوده های تاریخی و مرکزی شهرهای دنیا، بدون اغراق، و پس از گذراندن مراحل احیا و مرمت، بهترین نقاط شهری دنیا را تشکیل می دهند. این محدوده ها نه تنها میراث تاریخی و اجتماعی شهرها را می سازند، بلکه در اثر کار مداوم و بهسازی دائمی، ثروت و سرمایه ی آن ها  را شامل می شوند. بناها و فضاهای تکرار نشدنی، ثروت های امروزی شهرها هستند، هیچ شهری و شهرداری نیست که حاضر باشد این ثروت را در گیر و دار مناسبات اقتصادی و مالی روزمره به مخاطره بیندازد و فرصت طلایی پیوستن به شهرهایی را که در عرصه ی جهانی شدن حرفی برای گفتن دارند از دست بدهد. حال پرسش اصلی این است که واقعیت هایی که مانع از جریان یافتن چنین حرکتی برای شهر تهران، پایتخت ایران، که فضاهای تکرار ناشدنی بسیار دارد، شده اند چیست؟ و آیا اصولاً شهر سازی، شهر سازان،‌ و عموم شهروندان نقشی در این میان دارند؟

محمد درویش، گزارش گونه ی دقیقی از وضع محیط زیست کشور در سال گذشته داده است که آن را می توانید در اینجا بخوانید.

همچنین نسرین امینیان، مدیر عامل موسسه ی سبزکاران گیلان نگاهی به مشکلات محیط زیست کشور داشته و پاره ای دل نگرانی های فعالان محیط زیست را بیان کرده است که می توانید آن را در تارنمای اخبار سازمان های غیردولتی ایران بخوانید.