دیده بان کوهستان

انجمن کوه نوردان ایران در نظر دارد به مناسبت روز پاک سازی کوهستان (4 مهر) و روز جهانی گردشگری (5 مهر) با همکاری اداره ی کل میراث فرهنگی استان البرز و مشارکت هیات کوه نوردی و گروه های کوه نوردی کرج، در روز جمعه 8 مهر ماه 1390 منطقه ی پل خواب را در جاده ی کرج- چالوس پاک سازی کند.

از علاقمندان به شرکت در این برنامه درخواست می شود در روزهای یکشنبه 2 تا چهارشنبه 6 مهر از ساعت 10 صبح تا 5 بعد از ظهر با دفتر انجمن (تلفن: 66712243) تماس بگیرند.

همچنین پیشنهاد می شود گروه ها و افرادی که در روز 8 مهر در منطقه های دیگر برنامه دارند، دست کم دو ساعت را به پاک سازی مسیر صعود خود اختصاص دهند.

خواهشمند است گزارش فعالیت خود را در این زمینه برای ما بفرستید تا در پوشش های خبری مورد استفاده قرار گیرد.

در یادداشت دیروز با عنوان "آیا دفاع از محیط زیست به جنبشی اجتماعی بدل می شود؟" گفتم که حفظ محیط زیست اساسا با نیروی اجتماعی و خواست مردم ممکن خواهد بود، نه با پشت میز نشینی  و بحث های متخصصانه ی صرف.

توجه کنید به راه پیمایی ها و اعتراض های پی گیرانه ی اهالی روستاهای دره زرشک و حسن آباد در بخش تفت استان یزد که به رد مجوز فعالیت معدن مس دره زرشک انجامید؛ الگویی در خور اعتنا... .

خبرگزاری مهر

حفظ محیط زیست و منابع طبیعی ایران، نه به دست متخصصان و کارشناسان بلکه عمدتا (همچون دیگر نقاط جهان) با نیروی اجتماعی و خواست مردم ممکن خواهد بود. دلیل این ادعا ساده و آشکار است: متخصصان، گروهی کوچک هستند که بدون حمایت و خواست مردم، در سطح جامعه و سرزمین تاثیرگذار نیستند. به علاوه، متخصصان را (یا گروه هایی از آنان را) می توان در یک اتاق گرد آورد و با وعده و وعید یا با دادن امتیاز یا...، از آنان گزارشی مطابق میل خواست؛ این کاری است که به ویژه در ایران فراوان انجام می شود! اما نمی توان (یا خیلی سخت می توان) گروه های بزرگ مردم را فریب داد... .

خوشبختانه، به نظر می آید که در ایران هم خواست حفظ محیط زیست می رود که به جنبشی اجتماعی بدل شود؛ رویدادهایی مانند مخالفت اهالی کلاردشت با فعالیت معدن سنگ گرانیت (زمستان 85 و...)، مخالفت گسترده با جاده سازی در دماوند (تیر و مرداد88)، مخالفت با احداث تله کابین در کوه تزرجان یزد از سوی اهالی روستای تزرجان (در دو سه سال گذشته)، بدل شدن ماجرای دریاچه ی اورمیه به خبر صفحه ی اول روزنامه ها  و وارد شدن گروه های مردمی به موضوع، فراگیر شدن اعتراض و ابراز تاسف از کشته شدن یک خرس و توله هایش... در ماه های اخیر، فقط چند تایی از نشانه های خجسته در اجتماعی شدن امر محیط زیست در کشور ما است. و همچنین است مخالفت اهالی یک دو روستای یزد با فعالیت معدن کاوی در حریم منطقه شان که خبر آن را می توانید در سبزپرس بخوانید.

چهارم مهر در ایران "روز کوهستان پاک" یا روز پاک سازی کوهستان خوانده می شود. امسال به این مناسبت، هیات کوه نوردی استان تهران و شهرداری تهران با همکاری گروه های کوه نوردی، برنامه های پاک سازی در چندین نقطه اجرا خواهند کرد. انجمن کوه نوردان ایران هم در این برنامه ها مشارکت دارد. ریز برنامه ها را در تارنمای هیات کوه نوردی استان تهران ببینید.

متن را  که به امضای ده ها نفر از استادان و دانشجویان دانشگاه زنجان و صدها شهروند دیگر رسیده است، در اینجا بخوانید و امضا کنید.

آبنما نیوز (وابسته به انجمن صنفی  مهندسان صنعت آب خوزستان)

 نماینده ی مردم اهواز در مجلس شورای اسلامی گفت: با وجود این‌که حدود 700 هزار هکتار از اراضی حاصل‌خیز استان نیازمند آب برای مصارف کشاورزی است بسیاری به دنبال اجرای طرح انتقال آب از تونل بهشت‌آباد به فلات مرکزی هستند.

 سیدشریف حسینی در گفت‌وگو با خبرنگار اقتصاد خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا) در خوزستان اظهار کرد: متاسفانه بحث انتقال آب از سرشاخه‌های کارون سال‌ها است که به صورت جدی از طرف دولت پیگیری می‌شود.

 وی خاطرنشان کرد: تاکنون نمایندگان مجلس نسبت به اجرای پروژه‌های انتقال آب از سرشاخه‌های کارون انتقادهایی به صورت پراکنده انجام داده‌اند اما هم‌اکنون حرف از اجرای طرح انتقال آب از تونل بهشت‌آباد به فلات مرکزی شنیده می‌شود.

ناصر کرمی- ایرن

ابتدا: نه، ظاهراً ماجرای ارس جدی است. تا حالا تصور می کردیم این هم از آن حرفها و ایده هاست که برای خواباندن سر و صدا گقته می شود و چنانکه افتد و دانی، هزار وعده خوبان یکی وفا نکند. اما آنچه که همین هفته رئیس سازمان حفاظت محیط زیست گفت حکایت از آن دارد که کار به انتخاب پیمانکار هم کشیده است.

این همان طرحی است که دو هفته پیش به مـــجلس رفته و مهر بازگشت به کمیـــــسیون به آن خورده بود. انجام مطالــعات (که قاعدتاً در چنین پروژه ای کار پر هزینه و سنگینی است) پیش از طی شدن مراحل قانونی تصویب طرح البته حکایت منار مسروق و چاه ناکنده است، اما آن خود داستان دیگری است. اینک اما ماجرای ارس است که می خواهند آن را قربانی دریاچه ارومیه کنند. قلب آدمی زنده را می خواهند به زور از سینه اش در آورده و به محتضری نیمه جان پیوند بزنند.

 بعد: ارس نه چون سپید رود پر آب ترین رود ایران است، نه چون کارون قابلیت کشتی رانی دارد، نه چون کرخه طولانی ترین رود ایران است و نه چون اروند سه هزار سال موضوع مجادلات تاریخ بوده، اما در نام آوری هیچ از این همگنانش کم ندارد، فقط به واسطه طبیعت گوهرینی که ازمیان آن می گذرد. جایی "مراکان" را دو نیم می کند که لقب " قفقاز کوچک ایران" را دارد و به راستی هم به غنای طبیعت ایران سرفصلی تحت عنوان مجموعه زیستمندان قفقازی می افزاید. پسانتر از ارسباران می گذرد. یکی از قدیمی ترین و غنی ترین مناطق حفاظت شده کشور. بعد از دشت مغان می گذرد که گفته می شود خاک حاصلخیزش سه تالی دارد در جهان فقط ، چرنوزیوم های روسیه و دره تنسی آمریکا و دشت عباس خوزستان. و اینها فقط سه تا از سرزمین هایی هستند که ارس رگ حیات آنهاست. و حالا کمر همت بسته اند به نابودی قطعی این همه، که شاید، بله شاید، اندک افاقه ای بکند برای نجات دریاچه ارومیه. گفت مرا به خیر تو امید نیست شر مرسان.

 سرانجام: فرض خوشبینانه می گوید این هم یکی از کرامات مهندسان سیویل است. مهندسانی که جای اینکه پای دستگاه بتون ریز بایستند در بالاترین مرتبه برنامه ریزی برای " چشم انداز" تصمیم می گیرند. در بهشت مهندسها، البته چاره هر دستکاری خامدستانه و ویرانگر در طبیعت، یک دستکاری دیگر است. این تازه فرض خوش بینانه بود. فرض بدبینانه می گوید مهم اجرای آن "پروژه" چرب و چیل است که اگر برای ارومیه آب ندارد برای دیگرانی حتماً نان دارد. امر مسلم اما آن است که جامه عزای دریاچه ارومیه را از تن به در نیاورده، باید به فکر رخت عزای نویی باشیم برای ارس و مراکان و ارسباران و دشت مغان. این بازی همیشه ادامه دارد.

علیرضا ولیان- کوه بزرگ

صعود مشترک کوه نوردان ایران به قله ی شاهوار با هدف اعتراض به تخریب ارتفاعات شاهوار و حمایت از طبیعت منحصربفرد منطقه، در تاریخ 18 شهریور انجام شد.

در این صعود که به دعوت و با مدیریت "ستاد مردمی حفاظت از میراث طبیعی و فرهنگی شاهرود" و مشارکت تشکل های زیست محیطی , گروه های کو هنوردی و هیات کوه نوردی شهرستان شاهرود و گروه های کوه نوردی  استان ها ی تهران، گلستان، خراسان جنوبی، خراسان شمالی، البرز، سمنان، ... و اهالی محترم تاش انجام شد، بیش از 100 نفر حضور داشتند که با یک صعود منظم ساعت 12:30 صبح بر فراز قله  یشاهوار تجمع کردند و سپس یبانیه ی ستاد مردمی حفاظت از میراث طبیعی و فرهنگی شاهرود قرائت گردید .

متن بیانیه بدین شرح است:

در پی هفت سال برگزاری برنامه های نگاهبانی دماوند و مراسم روز ملی دماوند و پی گیری های گروه دیده بان کوهستان انجمن کوه نوردان ایران، انجمن دوستداران دماوند و دیگران، در مراسم امسال روز دماوند، رییس دانشگاه پیام نور رینه (آقای کارور) موافقت دانشگاه را با راه اندازی "پژوهشکده ی دماوند" اعلام کرد.

در این مرحله، هدف پژوهشکده گردآوری و ساماندهی اطلاعات مربوط به حوزه ی دماوند است. بدیهی است که در مراحل بعد، اقدام های دیگر مثلا  مدیریت درست مراتع  و حفاظت اصولی محیط زیست منطقه هم در دستور کار قرار خواهد گرفت.

یکی از استادانی که در یک سال و نیم گذشته به صورتی جدی همکار ما در پی گیری مسایل مربوط به دماوند بوده ، دکتر اسماعیل کهرم است؛ گزارش او را در این زمینه، در ایرن بخوانید.

تارنمای دماوند کوه از تاریخ 20 شهریور 1390 تارنمای رسمی انجمن دوستداران دماوند خواهد بود.

دوستان کوه نورد و کنشگران محیط زیست را به بازدید از این تارنما و همکاری با آن دعوت می کنیم؛

www.damavandkooh.com

شماری از سازمان های مردم نهاد زیست محیطی کشور در استان های کرمانشاه، گیلان، مازندران، گلستان و اصفهان، در پاسداشت سال جهانی جنگل ها (2011) و دهه ی تنوع زیستی، "برنامه ی پاک سازی مشارکتی جنگل" را در روز جمعه 25 شهریورماه 1390 در استان های یاد شده برگزار خواهند نمود.

هدف از برنامه ی پاک سازی مشارکتی جنگل،‌ جمع آوری،‌ بسته بندی و انتقال زباله های رها شده در عرصه های جنگلی، با همکاری اعضای سازمان های مردم نهاد زیست محیطی،‌ جامعه های محلی و سازمان های دولتی مرتبط است.

برای کسب اطلاعات بیشتر، در استان کرمانشاه با شماره های09183873171 و 09181305094 (سازمان مردم نهاد هیلو)، در گلستان با شماره 09111757074 (خانه ی جوان فرید روستای کفشگیری)، در گیلان با شماره 09111844807 و 09111315530 ( جمعیت زنان مبارزه با آلودگی محیط زیست استان گیلان)، در مازندران با پست الکترونیک hormodsdi@gmail.com و در استان اصفهان با شماره 09131623002  (انجمن حافظان محیط زیست بادرود) تماس بگیرید.

مشارکت کنندگان: انجمن کوه نوردان ایران، انجمن دوستداران دماوند، دیده بان میانکاله، جمعیت زنان مبارزه با آلودگی محیط زیست، گروه کوه نوردی آراد، جمعیت داوطلبان سبز،‌ کانون انسان پاک زمین پاک، کانون دوستداران محیط زیست دانشگاه تربیت دبیر شهید رجایی، گروه دوستداران محیط زیست دانشگاه صنعتی شریف، گروه کوه نوردی کلکچال، گروه فرهنگی ورزشی تیرگان،‌ گروه کوهنوردی البرزکوه، جمعیت حفظ محیط زیست نکا، انجمن یاوران زمین، موسسه ی توسعه ی پایدار هرمد

تلاش هایی برای اصلاح «طرح تاسیس و فعالیت سازمان های مردم نهاد»

میترا البرزی منش- روزنامه ی اعتماد

 طرح «تاسیس و فعالیت سازمان های مردم نهاد» که قرار بود با نظر کارشناسان این حوزه اصلاح شود در نهایت با رویکردی متفاوت به مجلس رفت. اکنون روح حاکم بر این طرح همچنان با نگاهی کنترلی و همراه با شک و تردید نسبت به سازمان های مردم نهاد تنظیم شده است به این ترتیب دیگر تاسیس و فعالیت تشکل های غیردولتی نه تنها تسهیل نشده که دشوارتر و توانفرساتر خواهد شد.
    
    در سال های گذشته نبود قانون مشخص برای تاسیس و فعالیت سازمان های غیردولتی، منجر به برخورد های سلیقه یی در دوره های زمانی متفاوت شده است و مشکلات متعددی برای تاسیس و فعالیت آنها فراهم کرده است. تشکل های غیردولتی برای رفع این مشکل طرحی را به نمایندگان مجلس ارایه کردند تا با تصویب آن مشکلات این تشکل ها کاهش یافته و بتوانند به فعالیت قانونمند و اجتماعی خود اقدام کنند. این طرح سال ها در نوبت حضور در صحن علنی مجلس منتظر ماند و در نهایت طرحی که در اواخر سال 89 برای تصویب به صحن علنی مجلس ارایه شد، متاسفانه هیچ نشانی از طرح پیشنهادی سازمان های غیردولتی نداشت و کاملادگرگون شده بود.

با سپاس از دوست عزیزم رضا بابکی راد برای فرستادن عکس زیر، از آقایان مسوول در بخش مدیریت آب کشور می خواهم بپرسم که به راستی عامل خشک شدن دریاچه ی اورمیه، کم شدن بارش ها و گرم شدن زمین است؟!

دریاچه ی اورمیه (راست) و دریاچه ی وان ترکیه (چپ)؛ فاصله: فقط 147 کیلومتر!

روزهای پنج شنبه و جمعه 17 و 18 شهریور، همراه با دوستان عزیز: ابوالفضل عظیمی، کیومرث بابازاده، و محمد تاجران که از تهران به سنندج رفته بودیم، در سنندج مهمان حمید دهقان، کانون کوه نوردان کردستان، و دیگر دوستان کردستانی بودیم.

از ساعت 4 تا 8 بعد از ظهر پنج شنبه، در سالن آموزش و پرورش سنندج برنامه ی شنیدن گزارش حمید به اورست را داشتیم که مانند گزارش دیگرش در تهران (بیمارستان محک) در نوع خود کم مانند بود؛ گزارشی ساده و صمیمانه، بدون کم ترین بزرگ نمایی، و با تاکید مکرر حمید بر این که صعود او به اورست کار سختی نبوده (!) و او فقط "امانتداری" بوده که می بایست پرچم کودکان سرطانی و عکس زنده یاد اوراز را به قله برساند. همچنین بخشی از فیلم خوش ساخت رضا نظام دوست از برنامه ی صعود حمید را دیدیم.

در بخش دیگری از همایش، بیننده و شنونده ی یک برنامه ی موسیقی سنتی و کردی بودیم که تسلط نوازندگان و خواننده ی گروه به کار خود و آهنگ ها و آوازهای زیبای آنان، شور و حالی را به همه ارزانی کرد.

بخشی هم به مسایل زیست محیطی اختصاص داشت که در آن، ماجد روحانی پژوهشگر کرد اشاره هایی به ارزش منطقه ی بی مانند اورامان و "چشمه بل" کرد و گفت که ساخت سد داریان تهدیدی بزرگ برای این منطقه است. او همچنین به نامه هایی که در این زمینه به مسوولان نوشته اشاره کرد. دکتر امانی، هم درباره ی خلوص کم مانند آب چشمه بل گفت و این که بهره برداری درست از آب چشمه به مراتب ارزش اقتصادی بیشتری از سد در دست ساخت داریان خواهد داشت. من (عباس محمدی) هم درباره ی آتش سوزی جنگل های منطقه، و تخریب هایی که سد داریان در پی خواهد داشت سخن گفتم و خواستار اقدام فعال کوه نوردان و طبیعت دوستان در جهت مقابله با جنگل سوزی و جلوگیری از اجرایی شدن سد داریان شدم. (در این مورد، بعدا توضیحات بیشتری خواهم داد.)

گزارشی از این همایش چند صد نفره را در ایرنا و یک یادداشت در این زمینه را در تارنگار کوهستان (رامیار کاردار) ببینید.

عباس محمدی- سبز پرس

پیچیده سازی موضوع های ساده و منحرف کردن نظرها از یک امر بدیهی به سویی دیگر، به قصد تخصص فروشی و گرفتن پول از مردم، یکی از شگردهای شعبده بازان است. رفتاری شبیه به این را در موضوع "مدیریت منابع آب" می بینیم، با این تفاوت که در این جا نه شگفت زدگی سرگرم کننده، بلکه ورشکستگی برای اقتصاد و مصیبت زدگی برای محیط زیست کشور نتیجه ی کار است.

کدام عقل متوسطی می پذیرد که جلوی آب رودخانه هایی که بی هیچ هزینه به سوی دریاچه ای روان است و دنیایی از سرزندگی را در پهنه ی دشت و دمن قلم می زند ببندیم، و از چند صد کیلومتر آن سو تر و چند صد متر پایین تر، در کانال هایی بی روح و بی دوام برای دریاچه آب بیاوریم؟! و تازه، کدام آب و مال چه کسانی را؛ آیا کناره نشینان ارس و زاب در این مالیخولیای تصمیم گیری های محیرالعقول مشارکت دارند؟! در کجای این سرزمین خشک که میزان بارش هایش یک چهارم متوسط جهانی است، یک قطره آب اضافه داریم که آقایان هر روز طرحی نو برای انتقال آن در می اندازند؟ مگر همین مهندسان و دکتران همه چیزدان مدیریت آب کشور نگفته اند که عامل اصلی کم آب شدن دریاچه ی اورمیه، خشکسالی بوده است؟ پس چگونه است که این خشکسالی، کمی آن طرف تر در حوزه ی زاب و ارس وجود ندارد؟!

محمد درویش- شرق

دریاچه ارومیه به عنوان بزرگ‌ترین دریاچه داخلی ایران و یکی از 20 دریاچه پهناور جهان با دشوارترین شرایط تمام عمرش، دست‌کم در طول 40 هزار سال گذشته روبه‌رو شده است. این واقعیتی است که نمی‌توان و نباید انکار کرد. اما موج پاک شدن دریاچه‌ها از نقشه‌های جغرافیایی کره زمین در طول چند دهه اخیر هم حقیقتی است انکارناشدنی که نمی‌توان آن را به یک کشور یا قاره خاص محدود کرد. از مشهورترین موارد این ناپدید شدن می‌توان به خشک شدن دریاچه چاد در آفریقای مرکزی، دریاچه آرال در آسیای مرکزی، دریاچه جلیله در فلسطین اشغالی یا دریاچه اونز در کالیفرنیای آمریکا اشاره کرد. در چین حتی وضعیت از این هم بدتر است؛ چراکه تعداد دریاچه‌ها در استان غربی کین‌هایی که شاخه اصلی رود زرد در آن مشروب می‌شود، از چهارهزارو 77 عدد در ابتدای دهه 90 میلادی به حدود دوهزار دریاچه کاهش یافته است.

آری... تهران زیبا است، اگر با دقت بیشتری و شاید جور دیگری ببینیم! و اگر شدآمد (ترافیک) بی منطق خودروها، و آلودگی هوای ناشی از آزمندی خودرو سازان و بی تدبیری مدیران بگذارد. و اگر خانه های زیبای قدیمی، چشم انداز با شکوه توچال، درختان صفابخش خیابان ها، جریان آب جویبار خیابان ولیعصر، کشتزارهای جنوب شهر، باغ های تفرج شمال شهر، و باغ های میوه ی غرب و شمال غرب را پاس بداریم... .

عکس های زیر، فقط چند تا از عکس هایی است که با شتاب و با گوشی همراه، در مسیر رفت و آمد روزانه ام در جند روز گذشته گرفته ام. این شهر زیبا است؛ مانند اصفهان و شیراز و تبریز و کاشان و نطنز و یزد و ده ها شهر دیگر... . آن را حفظ کنیم!

موسسه ی مطالعات طب سنتی- خیابان خارک

فرهنگستان هنر- خیابان ولیعصر

یادداشت زیر را از وبلاگ مندیر بهارون (3/5/90) به مدیریت مجتبی هیودی برداشته ام:

در زیر سد توسعه، یک دره غرق شد/ فرهنگ لر فدایی "تولید برق" شد

متن زیر را سال گذشته، به درخواست رضا زارعی مسوول کارگروه کوه نوردی فدراسیون کوه نوردی، نوشتم و به او دادم تا مربیان کوه نوردی در پایان دوره ی آموزشی خود به آن متعهد شوند. این، فقط یک پیشنهاد است که از دل اسناد مشابه برداشت شده است. امیدوارم که با پیشنهادهای دیگر دوستان و اصلاحات بعدی، به یک سند مورد قبول فعالان جامعه ی کوه نوردی و جامعه ی گردشگری بدل شود.

پیمان نامه ی زیست محیطی

 ما که کوه نوردی را به عنوان ورزش،  و یا برای سود بردن از ارزش های طبیعت، یا ارضای حس ماجراجویی، و جز این ها انتخاب کرده و قصد داریم آن را به دیگران هم آموزش دهیم، پیمان می بندیم که:

 * محیط کوهستان را همان گونه که هست  بپذیریم؛ چرا که کوه را به خاطر ویژگی های ذاتی اش برای فعالیت خود برگزیده ایم و قصد نداریم آن را دگرگون سازیم.

  * کم ترین زباله ای از خود در کوه باقی نگذاریم؛ تمامی پسماندهای خود را از کوه پایین می آوریم و به جاهای در نظر گرفته شده برای زباله می بریم. در حد توان خود بخشی از زباله های رها شده را نیز جمع آوری خواهیم کرد و از دیگران خواهیم خواست که چنین کنند. دفع ادرار و مدفوع را به دور از حریم رود و نهر و چشمه و راه و محل های مسکونی، و با شیوه های اصولی انجام خواهیم داد.

با سپاس از توجه دوستان، به آگاهی می رساند که این تارنما تا یکشنبه 13 شهریور به روز نخواهد شد.

محمد درویش در یادداشت زیر پرسیده است که "چرا سد خرسان سه دارد جلوتر از مجوزها ساختگاه خود را بنیان می نهد و 170 هکتار از وسعت مناطق حفاظت شده کشور می کاهد؟!" و البته باید اضافه کرد که ده ها هزار هکتار مرتع را هم با جاده سازی و قرضه برداری و در زیر دریاچه ی سد نابود خواهد کرد و از این رهگذر خسارتی جبران نشدنی به بنیان کشاورزی و دام پروری کشور وارد خواهد ساخت.

پاسخ ساده است: مافیای سد سازی به هیچ کس پاسخ گو نیست! تصمیم گیری ها در پشت درهای بسته و با حضور چند تایی از ذینفعان در ساخت و ساز گرفته می شود... نه از مردم محلی نظر خواهی می شود، نه از دلسوزان منابع طبیعی و محیط زیست، نه از مجلس، و نه ... . هیچ نهاد دیگری هم بالای سر شرکت توسعه ی منابع آب نیست که حریف آن شود... حتی سازمان به اصطلاح حفاظت محیط زیست!

محمد درویش- روزنامه ی اعتماد

بی شک همه آنهایی که در حوالی روستاهای طلایه و آتشگاه از توابع شهرستان لردگان در استان چهارمحال و بختیاری زندگی می کنند، متوجه تحرکات بی سابقه ساختمانی و عبور و مرور پرحجم ماشین آلات عظیم راه سازی و پل سازی و سدسازی و... شده اند: تحرکاتی که قرار است برایشان پانصد و نود و یکمین سد بزرگ مخزنی کشور را به ارمغان آورد که این بار بخش علیای رودخانه 253 کیلومتری خرسان را نشانه رفته است: رودخانه یی پرآب با حجم سه میلیارد متر مکعب آورد سالانه (بیش از چهار برابر رودخانه زاینده رود) که یکی از مهم ترین سرشاخه های راهبردی ترین رودخانه ایران (کارون) به شمار می آید و نخستین سرچشمه های گوارا و خنکش را مدیون چکاد 4417 متری بیژن در بام منطقه حفاظت شده دنا است.

موسسه ی توسعه ی پایدار هرمد در حال تماس گیری با سازمان های مردم نهاد به منظور برگزاری یک برنامه ی مشارکتی پاک سازی جنگل است. این برنامه در روز جمعه 25 شهریور در منطقه ی جنگلی سمسکنده (نزدیک ساری) و با حضور شماری از اعضای سازمان های مردم نهاد مختلف اجرا خواهد شد. خبر را می توانید در تارنمای موسسه ی یاد شده (اینجا) بخوانید.

گروه  دیده بان کوهستان با توجه به نزدیک بودن این رویداد به "روز پاک سازی کوهستان" (4 مهر ماه)، با همیاری دفترهای انجمن در مازندران، فعالانه در این برنامه شرکت خواهد کرد.

ماهی از سر گنده گردد نی ز دم!

هنگامی که مدیران و "فرهیختگان" جامعه به فضاهای فرهنگی و میراثی و سبز شهر با تفکر بساز و بفروشی بنگرند و این عرصه ها را با چرتکه های کوته بینانه ی معاملاتی، "ملک" هایی مناسب ساخت و ساز بدانند، از مردم کوچه و بازار چه توقعی داریم؟!

در چند سال گذشته، ساختمان سازی های بسیاری در فضای داخل دانشگاه تهران (ثبت شده در فهرست آثار ملی)، در محوطه ی بیمارستان هایی مانند امام خمینی، شهدا (تجریش)، در پادگان ها (که از حدود 15 سال پیش مصوب شده که از شهر خارج شوند)، در بافت های تاریخی و ملی عودلاجان و بازار و ... انجام شده است که تمامی این ها شاهد هایی هستند بر این ادعا که هویت و اصالت شهر (و البته کشور) برای آقایانی که با هزار ادعا خود را شایسته ی اداره ی میراث و فرهنگ ما می دانند، هیچ اهمیتی ندارد. و البته این "ضدتفکر" اثر خود را بر کلیت جامعه هم گذاشته و دیگر کم تر کسی را می توان یافت که نفع زود رس را بر منافع دراز مدت ملی و شخصی ترجیح ندهد. و چنین است که تمام عناصر هویتی شهر و مصداق های خاطره ی جمعی مان در حال نابودی هستند.

خبر تصمیم گیری دولتمردان برای ساخت و ساز در محوطه ی موسسه ی هفتاد ساله ی تحقیقات گیاهپزشکی کشور را که در فهرست آثار ملی هم ثبت است، در همشهری بخوانید.

اینجا خیابان منیریه، خیابان صداقت (ترجمان قدیم)، نبش کوچه ی کاووسی است؛ چندین سال از کودکی و نوجوانی من در این کوچه گذشت، و این خانه ی زیبا که در اوایل دوران رضا شاه ساخته شده و در فهرست آثار ملی هم ثبت شده بود، برای من و بسیاری از اهالی منیریه یادآور گذشته ی آرام و زیبای این محله و بخشی از هویت ما بود.

دو سه هفته پیش، این خانه را با حکم دیوان عدالت اداری از فهرست آثار ملی خارج کردند و آن را کوبیدند... . آن روز اشک ریختم... چنان که گویی یکی از بهترین عزیزانم را از دست داده ام.

آیا دیوان عدالت اداری، یا هر دادگاه دیگری، می تواند بر خلاف قوانین مصوب مجلس رای دهد؟!  مگر نه این است که مرجع تشخیص آثار ملی، سازمان میراث فرهنگی است؟ آیا نباید دیوان، حداکثر این سازمان را موظف به پرداخت پول خانه می کرد؟

   ماده ی 558 قانون مجازات اسلامی: «هر کس به تمام یا قسمتی از ابنیه، اماکن، محوطه ها، و مجموعه های فرهنگی تاریخی یا مذهبی که در فهرست آثار ملی ایران به ثبت رسیده است [...] خرابی وارد آورد، علاوه بر جبران خسارت وارده به حبس از یک الی ده سال محکوم می شود». ماده ی 560 قانون مجازات اسلامی: «هر کس بدون اجازه از سازمان میراث فرهنگی کشور، یا با تخلف از ضوابط مصوب و اعلام شده از سوی سازمان مذکور، در حریم آثار فرهنگی- تاریخی [...] مبادرت به عملیاتی نماید که سبب تزلزل بنیان آن ها شود، یا در نتیجه ی آن عملیات به آثار و بناهای مذکور خرابی یا لطمه وارد آید، علاوه بر رفع آثار تخلف و پرداخت خسارات وارده به حبس از یک تا سه سال محکوم می شود.

دو نما از خانه، پیش از تخریب

و پس از تخریب

عباس محمدی- سبز پرس

سال ها است که خبرهای خوبی در صفحه های محیط زیست مطبوعات نمی خوانیم؛ هر  چه هست، خبر تخریب و تجاوز و آلودگی، و در بهترین حالت (که خیلی هم کم است): خبر ایستادگی شماری از اهالی یک منطقه یا گروهی دل سوخته، در برابر مخربان و متجاوزان به طبیعت.
اما، به تازگی خبر بسیار خوبی پخش شد که گرچه در صفحه های محیط زیست بازتاب نداشت، اما مضمون آن صد در صد مرتبط با محیط زیست کشور است؛ و آن، این که نرخ رشد جمعیت کشور بسیار پایین آمده است. علی اکبر محزون مدیر کل دفتر آمار و اطلاعات جمعیتی سازمان ثبت احوال گفته است که مطابق پیش بینی های برنامه ی اول توسعه، رشد جمعیت از 3.2 در زمان تدوین آن برنامه، می بایست به 2.3 در سال 90 می رسید، در حالی که این نرخ امسال به 1.25 رسیده است. همچنین بر پایه ی پیش بینی برنامه ی اول نرخ باروری هر مادر می بایست از 6.4 فرزند، به 4 فرزند در سال 90 می رسید، در حالی که این نرخ امسال به 1.8 رسیده است.(1). 

سبز پرس

همزمان با برگزاری پنجمین همایش تجلیل از مدیران مسئول، دبیران سرویس و خبرنگاران حوزه محیط زیست و منابع طبیعی کشور که عصر دیروز (پنج شنبه) در محل خانه هنرمندان ایران برگزار شد، شورای مرکزی کانون عالی گسترش فضای سبز و حفظ محیط زیست ایران با گرامیداشت یاد و خاطر زنده یاد یاسر انصاری، دبیرکل فقید این کانون ومدیر مسئول پایگاه خبری سبزپرس، بیانیه ای را صادر کرد.

در این بیانیه که توسط «حامد پارسی» رییس شورای سیاست گذاری کانون عالی گسترش فضای سبز و حفظ محیط زیست ایران قرائت شد، آمده است:  

"پنجمین همایش تجلیل از مدیران مسئول، دبیران سرویس و خبرنگاران حوزه محیط زیست ومنابع طبیعی را در حالی برگزار می کنیم که محیط زیست و منابع طبیعی کشور عزیزمان در مقابل ناملایمات  وارد شده به آن توان از دست داده و کمر خم کرده است. از ارسباران و مغان گرفته تا  جنگل های زاگرس و البرز، از دریاچه ارومیه گرفته تا تالاب انزلی و زاینده رود و کارون، ازدریای خزر گرفته تا مرجان ها زیبا در خلیج همیشه فارس، در کویر و جنگل، ازحیات وحش گرفته تا گیاهان و خاک و مرتع،  در کوهستان و دشت و رودخانه و تالاب و دریا هیچکدام از گزند تخریب گسترده و تهدید مداوم مصونیت ندارند و در حال نابودی هستند.

 نمایش فیلم و سخن رانی در گرامی داشت لیلا اسفندیاری:

خیابان آزادی – خیابان جیحون – جنب پارک آیینه - موسسه فرهنگی ورزشی تامین - آمفی تئاتر نگین غرب، از ساعت 17

تجلیل از مطبوعاتی های حوزه ی محیط زیست، با یاد یاسر انصاری:

تهران- خانه ی هنرمندان، از ساعت 16 

 افطار در عربستان

 دیگ عظیم چلو گوشت

 دور ریز غذا

کودک سومالیایی

 مرگ بر اثر گرسنگی...

محمد درویش- روزنامه ی اعتماد

در بین رویشگاه های جنگلی ایران، بی شک جنگل های زاگرس در باختر ایران، پهناورترین رویشگاه طبیعی نه فقط کشور که کل خاورمیانه و بلکه آسیای جنوب شرقی به شمار می آید. رویشگاهی که بر بنیاد آخرین اندازه گیری های انجام شده توسط سازمان جنگل ها، مراتع و آبخیزداری کشور، افزون بر شش میلیون و 40هزار هکتار وسعت دارد. در بزرگی قلمرو طبیعی جنگل های زاگرس همان بس که بدانیم، بیش از 110کشور در جهان وجود دارد که محدوده سیاسی آنها کوچک تر از زاگرس است.