نامه‌ی سرگشاده به خانم ابتکار
ساعت ۱۱:٥٤ ‎ق.ظ روز ۳۱ تیر ۱۳٩۳ : توسط : عباس محمدی
در روز 25 تیر ماه، خانم ابتکار، رییس سازمان حفاظت محیط زیست، در سالن اداره‌ی کل محیط زیست استان تهران دیداری با مدیران و کارمندان و محیط‌بانان آن اداره‌ی کل و همچنین با نمایندگان چند سازمان مردم‌نهاد (سمن: ان جی او) داشتند. نامه‌ی زیر را قرار بود که ما نمایندگان چند سمن* در آن نشست به ایشان بدهیم و اگر فرصتی شد، درباره‌ی آن گفتگویی بکنیم. اما آن نشست، صورت یک گردهمایی شلوغ یافت که چند نفری در آن سخنانی می‌گویند و جمعیت زیاد هم فقط گوش می‌کنند (یا نمی‌کنند!) و فرصتی برای گفتگو نماند.
 
 در این نامه، برای آن که کلی‌گویی نشود، از میان انبوه معضل‌های محیط زیست کشور، به دو مورد: یکی مربوط به محیط‌های طبیعی، و دیگری مربوط به محیط‌های شهری اشاره کرده‌ایم:

سرکار خانم ابتکار

رییس گرامی سازمان حفاظت محیط زیست

با سلام و احترام؛

  ضمن سپاسگزاری از این که یک بار دیگر وقت گذاشته و نشستی با نمایندگان سازمان‌های مردم‌نهاد برگزار کرده‌اید، و با قدردانی از مجموعه فعالیت‌های سازمان حفاظت محیط زیست که سبب رسانه‌ای شدن موضوع محیط زیست و افزایش حساسیت همگانی به این امر حیاتی شده است، و با آگاهی از این که دولت به تنهایی مسوول بسیاری از تصمیم‌گیری‌ها و اقدام‌ها نیست، وظیفه‌ی خود می‌دانیم که همچون گذشته چشم بر روی تخریب و آلوده‌سازی محیط زیست کشور نبندیم و نکته‌هایی را بیان کنیم. در این فرصت، دو انتقاد و دو پیشنهاد را به عرض می‌رسانیم:

 نخست، انتقادها:


ادامه مطلب را مطالعه کنید
 
نشست‌ همگانی انجمن کوه‌نوردان ایران
ساعت ۱۱:٠۱ ‎ق.ظ روز ۳٠ تیر ۱۳٩۳ : توسط : عباس محمدی

انجمن کوه‌نوردان ایران، اعضا و دیگر علاقه‌مندان را به حضور در یکصد و چهاردهمین نشست همگانی تهران دعوت می‌کند.

موضوع نشست

* خبرهای کوه‌نوردی؛ عباس ثابتیان
* گزارش صعود به قله دماوند از چهار جبهه؛ مرجان حیدرزاده (نمایندگی انجمن در ساوجبلاغ و نظرآباد)
* اخبار و گزارش فعالیت دیده‌بان کوهستان؛ مریم عطاریه
* یادبود کوه‌نورد بزرگ، گغام میناسیان، و گزارشی از دیدار با او در سال ۱۳۹۱؛ عباس ثابتیان
*پذیرایی و افطار

سه شنبه ۳۱ تیرماه، از ساعت ۱۷:۳۰ تا ۲۱
تهران- خیابان انقلاب، خیابان خاقانی، سالن ستاد سامان‌دهی سمن‌ها


 
برودپیک؛ یادداشت‌های عباس محمدی
ساعت ۸:۳٠ ‎ب.ظ روز ٢٩ تیر ۱۳٩۳ : توسط : عباس محمدی

در زیر، یادداشت‌های اصلی من در مورد رویداد برودپیک (گشایش "مسیر ایران") را می‌بینید که البته این‌ها، به جز گفتگوهای رادیو تلویزیونی و بعضی سخن‌رانی‌ها است. در مورد بررسی علت وقوع حادثه‌ی سال 92 من نیز مانند بسیاری از دیگر دوستانم در باشگاه آرش و در جامعه‌ی کوه‌نوردی،  بسیار اندیشیده‌ام و چیزهایی یادداشت کرده‌ام، اما جمع‌بندی و انتشار آن را گذاشته‌ام برای فرصتی دیگر.

 

 آیدین بزرگی- چادرگاه اصلی ایرانی ها، 1388

برودپیک 88؛ محصول آرش با کم و زیادش! (درباره‌ی برنامه‌ی سال 1388)؛ دیده‌بان کوهستان 13/10/1390

 آری، چنین است کوه‌نوردی!؛ کوه‌نیوز 26/4/92 و دیده‌بان کوهستان 29/4/92

 برودپیک و توهم مجوز و متولی کوه نوردی!؛ دیده‌بان کوهستان 1/5/92 و روزنامه‌ی شرق 6/5/92

 در هواداری از کوه‌نوردی و سه شاهین بلندپرواز؛ روزنامه‌ی شرق 6/5/92 و دیده‌بان کوهستان 6/5/92

 تراژدی برودپیک در گفتگو با روزنامه‌ی دنیای اقتصاد؛ روزنامه‌ی دنیای اقتصاد 10/5/92 و دیده‌بان کوهستان 10/5/92

 شکوه زندگی در یک سوگ؛ دیده‌بان کوهستان 23/5/92

 نقش ماندگار بر برودپیک؛ سالن میلاد 16/5/92 و دیده‌بان کوهستان 20/5/92

 برنامه‌ی ‌برودپیک، مسیر ایران؛ صعودی ممتاز؛ فصل‌نامه‌ی کوه 72 و دیده‌بان کوهستان 23/7/92

 برودپیک امسال، آوردگاه عاشقان؛ سخن‌رانی در آمل 16/8/92 و دیده‌بان کوهستان 18/8/1392

 برودپیک، و عقل و احساسات در کوه‌نوردی؛ دیده‌بان کوهستان 6 و 9/8/92، و خلاصه‌ای از آن: روزنامه‌ی دنیای اقتصاد 26/4/93

 در ستایش خیال‌پردازی؛ جدید آنلاین 25/4/93 و دیده‌بان کوهستان 25/4/93

 برودپیک؛ پایان غم‌بار یک تلاش ارزشمند؛ روزنامه‌ی دنیای اقتصاد 26/4/93 و دیده‌بان کوهستان 27/4/93

 گرامی‌داشت یاد گشایندگان "مسیر ایران"، و یک نقد کوچک؛ دیده‌بان کوهستان 28/4/93


 
گرامی‌داشت یاد گشایندگان "مسیر ایران"، و یک نقد کوچک
ساعت ٧:٠٩ ‎ب.ظ روز ٢۸ تیر ۱۳٩۳ : توسط : عباس محمدی

29 تیرماه، یادآور پایان تراژیک تلاش  آیدین بزرگی، پویا کیوان، و مجتبی جراهی در کوهستان برودپیک در سال 1392است. آن سه جوان، در آن تلاش به‌یادماندنی، نخستین مسیر ایرانی را بر روی یک قله‌ی هشت هزار متری نقش زدند.

در فصل‌نامه‌ی کوه، شماره‌ی 74، یادداشتی از دکتر علیرضا بهپور در پیش‌گفتار گزارش از صعود به لوتسه آمده که اشاره‌ای به برنامه‌ی گشایش "مسیر ایران" بر روی برودپیک دارد. بهپور می‌نویسد: «از این همه بی‌تدبیری و پافشاری بر کجی‌ها و سوء‌برداشت‌ها و سهل‌انگاری‌ها حیرت‌زده هستم... از کسانی که معتقدند ما به اندازه‌ی کافی تجربه اندوخته‌ایم که می‌توانیم وارد عرصه‌های نو بشویم، این سوال را دارم که این تجربه‌های از نظر ایشان کافی! کی و کجا مورد استفاده قرار گرفته است» و اضافه می‌کند: «...شاهد انجام سه صعود [خارجی] از مسیر جدید، از نزدیک بوده‌ام... با کمال تاسف هیچ شباهتی بین این صعودها و این صعود ایرانی وجود ندارد (البته به جز اشتباه و مرگ الکسی!)...».

من از کسانی هستم که معتقدم کوه‌نوردی ایران تجربه‌ی کافی برای گذر از دوران صعودهای تکراری به دوره‌ی نوآوری را دارد، و در این زمینه چند مقاله و یادداشت نوشته‌ام (از جمله: "نوآوری، ضرورتی برای هیمالیانوردی ایرانی" که در  همایش  فدراسیون کوه نوردی با عنوان "ایرانیان و صعودهای برون مرزی"  به تاریخ 25/11/1391 ارایه، و در فصل نامه ی کوه 70 هم چاپ شد). در این‌جا به دوست گرامی، علیرضا بهپور یادآور می‌شوم که استفاده‌ی بهینه نکردن از مجموعه تجربه‌های جامعه‌ی کوه‌نوردی در اجرای برنامه‌ها، نمی‌تواند دلیلی باشد بر آماده نبودن فضای کوه‌نوردی ایران برای دست یازیدن به صعودهای نو. در همان مقاله‌ی مورد اشاره، گفته‌ام که در بسیاری از کشورهای دیگر، با تعداد سال‌ها و صعودهای کمتر از ما (که در حدود شصت سال پیشینه‌ی کوه‌نوردی در هیمالیا و دیگر کوهستان‌های بزرگ را داریم) توانسته‌اند مسیرهای نو روی کوه‌های بلند بگشایند.


ادامه مطلب را مطالعه کنید
 
برودپیک؛ پایان غم‌بار یک تلاش ارزشمند
ساعت ٦:٤۸ ‎ق.ظ روز ٢٧ تیر ۱۳٩۳ : توسط : عباس محمدی

یک سال گذشت...

هنگامی که در حدود ساعت 7:30 بامداد پنج شنبه 27 تیر 1392 آیدین بزرگی از جایی در نزدیکی‌های قله‌ی 8047 متری برودپیک با کیومرث بابازاده در تهران تماس گرفت و گفت که او و دو همراهش، پویا کیوان و مجتبی جراهی، دیگر نمی‌توانند حرکت کنند و نیاز به کمک دارند، گویی که آب سردی بر چشم‌انتظاران آن سه کوه‌نورد بی‌باک ریخته شد. 

دو روز پیش از آن، خبر رسیده بود که تیم جوان سه نفره، با به پایان رساندن "مسیر ایران" بر رخ جنوب غربی قله‌ی 8047 متری برودپیک، به قله رسیده ‌است. هزاران نفر منتظر بودند که تیم به پایین برسد تا در شیرینی نخستین گشایش مسیر ایرانیان روی یک قله‌ی بلند سهیم شوند. اما، تا غروب شنبه که آخرین پیام‌های آیدین با تلفن ماهواره‌ای به تهران رسید، و تا سه روز پس از آن (1 مرداد) که آخرین تلاش‌های جستجو به پایان رسید، حتی محل دقیق آن سه کوه‌نورد، شناخته یا دیده نشد.

 ***

فکر گشودن مسیر نو بر روی برودپیک، از سال‌ 1377 در باشگاه کوه  نوردان آرش، بر پایه‌ی پیشنهاد و طرح رامین شجاعی، رقم خورده بود. اما در تابستان 1388 بود که با پیگیری‌های کیومرث بابازاده برای سازمان‌دهی کار و با تامین بخش مهمی از هزینه‌ی برنامه از سوی یک شرکت، برنامه صورت جدی گرفت و تیم باشگاه (با سرپرستی بابازاده) راهی منطقه شد. در آن سال، چند تن از تیم ده نفره‌ی باشگاه آرش توانستند از دهلیزی در جنوب غربی برودپیک کار خود را آغاز کنند و سپس از روی یک یالچه تا ارتفاع 6230 متر بروند و پس از آن با حرکت افقی خود را به موازات مسیر عادی برسانند و از ارتفاع 6250 متر، تا چادرگاه سوم مسیر عادی برودپیک (7000 متر) پیش روند. مجموع زمان صرف شده برای گشایش این مسیر نو، از چادرگاه اصلی تا بازگشت به آن، حدود چهل روز بود. در این تیم، آیدین بزرگی یکی از قوی‌ترین و پرکار ترین افراد بود.


ادامه مطلب را مطالعه کنید
 
در ستایش خیال‌پردازی
ساعت ٩:۱۳ ‎ب.ظ روز ٢٥ تیر ۱۳٩۳ : توسط : محمود بهادری

جدید آنلاین - عباس محمدی

در ستایش خیال‌پردازی

کاش فروغ سرزندگی‌ها خاموشی نمی‌گرفت! آیدین بزرگی، مجتبی جراهی و پویا کیوان سال پیش در چنین روزی، یعنی 25 تیر 1392 به قله رسیدند. و در بازگشت برای همیشه گم شدند، روزهای تلخ و سختی داشتیم. یاد دوستان همیشه سبز و لبخندشان خاطره ای فراموش نشدنی است...




ادامه مطلب را مطالعه کنید
 
مین، دشمن انسان و زمین!
ساعت ٩:٤۱ ‎ق.ظ روز ٢۳ تیر ۱۳٩۳ : توسط : عباس محمدی

عباس محمدی- خبرآنلاین

جنگ، به خودی خود وحشت‌آفرین و ضد حیات است؛ اما بعضی سلاح‌ها (و بعضی از جنگ‌ها مانند جنگ اسراییل برضد فلسطینیان) نامردانه‌تر و نابخردانه‌تر است. مین‌ها از این دست سلاح‌ها هستند، و کشور ما در پی جنگ تحمیلی هشت ساله، یکی از قربانیان این سلاح ضدبشری بوده است. مین، از آن‌جا که می‌تواند غیرنظامیان و بچه‌ها و زنان و دیگر گروه‌های آسیب‌پذیر را، حتی تا سال‌ها پس از جنگ هم هدف قرار دهد، سلاحی بس خطرناک و موذی است.

 بخش‌های بزرگی از مرزهای غربی کشور ما، هنوز پس از ربع قرن که از پایان جنگ می‌گذرد، به علت در دسترس نبودن نقشه‌های مین‌گذاری منطقه و به علت جابجا شدن مین‌ها بر اثر سیل و رانش زمین یا عامل‌های دیگر، و به علت وقت‌گیر و خطرناک بودن عملیات مین‌زدایی، هنوز به مین آلوده است. گذشته از افراد عادی پرشماری که همه ساله بر اثر انفجار مین‌های قدیمی آسیب می‌بینند یا جان خود را از دست می‌دهند، تاکنون ده‌ها نفر از نیروهای کارآزموده و فداکاری که مشغول پاک‌سازی مناطق از مین بوده‌اند نیز بر اثر انفجار مین شهید شده‌اند. حتی در بیابان لوت هم آلودگی به مین وجود دارد که متاسفانه در دو مورد به کشته شدن دو کوه‌نورد و راهنمای طبیعت‌گردی: سید امیر طالبی گل (11 دی 92) و حمید هاشمی (2 فروردین 93) انجامید.

به تازگی، یکی از کوه‌نوردان جوان کشورمان به نام سید مهدی حسینی که سابقه‌ی در خور توجهی در صعود به قله‌ها و پیمایش کویرها و بیابان‌ها دارد، شروع به اجرای یکی برنامه‌ی بزرگ با عنوان "ایران من" و با شعار "مین، دشمن انسان و زمین" کرده است. او قصد دارد با حدود هجده هزار کیلومتر سفر در نیمه‌ی شمالی کشور، صعود صدها قله، و طبیعت‌پیمایی در دشت‌ها و کویرها و جنگل‌ها، این پیام را به گوش همگان برساند. هدف سید مهدی، آگاه‌سازی جامعه نسبت به خطرات مناطق آلوده به مین، درخواست از مسوولان برای مین‌زدایی کامل تمام نقاط کشور، و معرفی گردشگری سازگار با محیط زیست است که با مین‌گذاری به شدت به خطر می‌افتد. در ضمن او به پایش منطقه‌های حفاظت شده و دیگر منطقه‌های طبیعی کشور خواهد پرداخت و مسایل و تهدیدهای این مناطق را گزارش خواهد کرد. سید مهدی در بروشور معرفی برنامه‌ی خود نوشته است که اگر قرار است در زمین، چیزی کاشته شود، آن درخت است و نه مین!

این برنامه ی بزرگ و ارزشمند، از حمایت سازمان میراث فرهنگی، سازمان حفاظت محیط زیست، و گروه دیده‌بان کوهستان انجمن کوه‌نوردان ایران برخوردار است و هماهنگی‌های لازم را نیز با مرکز مین‌زدایی کشور به انجام رسانده است.


 
کارگاه مشارکت فردی و گروهی در بحران پسماند
ساعت ٢:٠٥ ‎ب.ظ روز ٢٢ تیر ۱۳٩۳ : توسط : مریم عطاریه

 کارگاه«مشارکت فردی و گروهی در بحران پسماند» 

به مناسبت 21 تیر، روز بدون پلاستیک 

13 مرداد 1393

آموزش محیط‌زیست و مهارت‌های زندگی سبز، از جمله برنامه های گروه دیده‌بان کوهستان (دکا) است.

بحران پسماند زندگی شهری ما و محیط­زیست را تهدید می­کند. در این کارگاه، چند راهکار فردی و گروهی برای مشارکت در مدیریت بحران پسماند را تدوین و برنامه ریزی می کنیم.

برنامه ی کارگاه

  • ارایه پاورپوینت چرخه ی پسماند (10دقیقه)
  • ارایه پاورپوینت با موضوع تجربه­های عملی فردی و شرکت­های تجاری در زمینه مدیریت پسماند (20 دقیقه)
  • کار گروهی به منظور رسم درخت مشکل و درخت راهکار (30 دقیقه)
  • تدوین و برنامه­ریزی راه کارهای فردی و گروهی برای مشارکت در مدیریت پسماند (45 دقیقه)

آموزشگر  و تسهیلگر: مریم عطاریه

  • ظرفیت دوره: حداکثر 20 نفر (اولویت با اعضای انجمن است)
  • محل برگزاری: دفتر انجمن  کوهنوردان ایران     

  زمان: دوشنبه 13 مرداد از ساعت 18 تا 20 عصر

  • هزینه: پانزده هزار تومان(در روز کارگاه قابل پرداخت است).    
  • روش ثبت‌نام: تماس با شماره 66712243 (دفتر انجمن کوهنوردان ایران)

در پایان، گواهی شرکت در کارگاه اهدا خواهد شد

 


 
یخچال‌های ما کم اهمیت‌تر از یوز آسیایی نیست!
ساعت ۸:۱٧ ‎ب.ظ روز ٢٠ تیر ۱۳٩۳ : توسط : عباس محمدی

این یادداشت هشدار دهنده و تامل برانگیز ابوالفضل زمانی* یادآور وظیفه‌ای است که همه‌ی ما در حفاظت از محیط‌های ارزنده‌ی کوهستانی داریم. ما می‌توانیم با کمک به حفظ پوشش گیاهی زمین، با صرفه‌جویی در مصرف سوخت و آب، با کاستن از دیگر انواع مصرف، با تهیه‌ی همین گونه گزارش‌ها و با کمک به ارتقای حساسیت و آگاهی محیط زیستی، به حفظ یخچال‌های زمین کمک کنیم. اگر یخچال‌ها نباشند، نه تنها بقای یوز، بلکه حیات دیگر گونه‌ها و انسان هم با چالش‌های بسیار سخت روبرو خواهد بود.

زمانی که پای در کوهستان خودمان گذاشتم فهمیدم که چه کوهستان‌های عظیمی و چه کوه‌های غریبی داریم و چه مسیرهای بی گذری! ... واقعاً کمتر کشوری از چنین موقعیت بی‌نظیری برخوردار است و همه مردم  به این امر آگاهند که چه کوهستان وسیع و کم نظیری داریم ... با این اقلیم زیبا و کوه‌های سر به فلک کشیده که نسیم، رایحه‌ی زیبا و خنکای آن را بر صورت مردمانمان می نوازاند.

بی‌شک این کوهستان گهواره ایست که گیاهان و جانوران بی‌شماری را چون فرزندان خود می پروراند و از ابرهای بلند پرواز، آب را برای فرزندانش راهزنی می‌‎کند ... طبیعت چون خانواده ای است که دره‌ها، جنگل‌ها، کوه‌ها، یخچال‌ها، دریاچه‌ها، چمنزارها و ... هر کدام نقش خود را دارند و نیز نقشی که نشئت گرفته از باهم بودنشان است.

در این میان ما انسان‌ها برخی را بیشتر می‌شناسیم و برخی را کمتر و شاید برخی را نیز اصلاً نمی‌شناسیم ... بی‌شک ما جنگل‌ها را بیشتر از یخچال‌ها می‌شناسیم و به همین خاطر از آسیب دیدن جنگل‌ها بیش از یخچال‌ها می‌رنجیم!  ... اما کمتر شناختن عضوی از این خانواده طبیعت دلیلی بر کم اهمیت بودنشان نیست ... آنها در گوشه ای از طبیعت مانند بچه‌های گوشه گیر مانده‌اند و بی‌منت کارشان را می‌کنند، تاثیرشان را می گذارند و اگر هم مریض باشند کمتر کسی متوجه می‌شود و حالش را جویا می‌گردد.

 


ادامه مطلب را مطالعه کنید
 
یک شکلات تلخ: پدر! مادر! ما متهمیم
ساعت ۸:٠٧ ‎ب.ظ روز ٢٠ تیر ۱۳٩۳ : توسط : عباس محمدی

این یادداشت محمد رضا شعبانعلی که چند ماه پیش در تارنمای عصر ایران کار شده، به نظرم گویای چند تا از گرفتاری‌های این دوره‌ی کشور ما است؛ لطفا بخوانید:

تعطیلات نوروزی گذشت. مهمانی‌ها برگزار شد. دید و بازدید‌های از سر اجبار و بعضاً از سر علاقه، انجام شد. نقدهای اجتماعی هم که بخشی از «نقل و نبات» مهمانی‌های ماست و اگر بی همگان به سر شود، «بی آنها به سر نمی‌شود». بعضی از موضوعات هر سال عوض می‌شوند. از بحث‌های «جسمانی» تا خواسته‌های «روحانی».

 از موضوعات «زشت و زمخت» تا موضوعات «ناز و ظریف». اما بعضی نقدها،‌ تاریخ مصرف ندارند. حتی محل مشخص مصرف هم ندارند. همه وقت و همه جا، برای پر کردن سکوت مهمانی‌ها، در لابه‌لای پوست کندن سیب و پر پر کردن پرتقال، می‌توانند مورد استفاده قرار گیرند.

 از جمله‌ی این بحث‌ها «مدرک گرایی جامعه‌ی ما» و «ظاهربینی جامعه‌ی ما» و «عددی فکر کردن و پررنگ بودن معیارهای پولی» در میان مردم ما است. 


ادامه مطلب را مطالعه کنید
 
یک روزنامه‌نگار زن آلمانی یک‌سال بدون مصرف‌گرایی زندگی کرد
ساعت ۱:۱۳ ‎ب.ظ روز ۱٩ تیر ۱۳٩۳ : توسط : محمود بهادری

افزون بر انتقال یک تجربه، هدف ما از انتشار این مطلب یک یادآوری مهم است:

تخریب طبیعت و مشکلات محیط زیست مانند آلودگی هوا، آب و خوراک به دلیل سبک زندگی مصرف‌گرایی و خرج و مصرف بی‌رویه است. ممکن است ما نتوانیم یک‌سال بدون مصرف‌گرایی زندگی کنیم، اما می‌توانیم کم‌تر بخریم و کم‌تر مصرف کنیم. کم‌تر  ماشین سوار شویم و و کم‌تر غذا دور بریزیم. کم‌تر و کم‌تر!

                                         

یک روزنامه‌نگار آلمانی یک‌سال کامل را بدون پول زندگی کرده است تا شخصاً زندگی در شرایط فرضی سقوط کامل سیستم اقتصادی موجود را تجربه کند.

گرتا تاوبرت (Greta Taubert) زن ۳۰ ساله آلمانی در این یک‌سال به طور کلی با جامعه مصرفی که همه مردم در آن زندگی می‌کنند خداحافظی کرد و حتی یک سِنت هم برای خرید موادغذایی و یا پوشاک خرج نکرد.

وب‌سایت خبری رپلر در ادامه گزارش خود می‌نویسد که در پایان این دوره یک‌ساله ریاضت مطلق وقتی که از گرتا تاوبرت سؤال شد که اکنون چه چیزی را بیش از هر کالای دیگری می‌خواهد در پاسخ گفت: «وسایل بهداشتی و نظافت فردی و چند جفت جوراب و یا جوراب شلواری».

او در ادامه مصاحبه افزود: «در تمام این دوره یک‌ساله من مواد بهداشتی لازم را برای خودم تهیه می‌کردم که همه آنها 100درصد از مواد طبیعی بودند. من حتی برای خودم شامپو و صابون درست می‌کردم، البته ظاهر من به خاطر مصرف این مواد خیلی تغییر کرده بود. دوستانم می‌گفتند که شبیه انسان‌های نخستین و نئاندرتال‌ها هستم و شاید در این کار افراط کرده‌ام.»

گرتا تاوبرت روزنامه نگار ساکن شهر لایپزیگ آلمان موادغذایی خود را از طریق کشت سبزیجات در باغ‌های کوچک حاشیه شهر که به طور جمعی اداره می‌شوند تامین می‌کرد. برای تامین پوشاک مورد نیازش لباس‌های خود را در فروشگاه‌های پوشاک دست دوم با اقلام دیگر و بدون پرداخت پول معاوضه می‌کرد.

خبرگزاری فرانسه نیز در گزارشی که درباره گرتا تاوبرت منتشر کرده می‌نویسد که او برای تعطیلات سالانه، در جاده‌ها از مسافران دیگر می‌خواست که وی را همراه خود تا مقصد بعدی ببرند. او به همین شکل توانست حدود ۱۷۰۰ کیلومتر سفر کرده و از لایپزیگ در شرق آلمان به بارسلون برود.

دوره اقامت خود در شهر بارسلون را نیز همراه گروهی از جوانان که ساختمان‌های خالی را اشغال کرده و در آنها زندگی می‌کنند سپری کرد.

او از تجارب سخت خود در این دوره کتابی نوشته‌است با عنوان «آخرالزمان ، هم‌اینک!» که به فیلمی با عنوان مشابه به کارگردانی فرانسیس فورد کاپولا از کارگردانان مشهور آمریکایی و محصول سال ۱۹۷۹ اشاره دارد. کتاب گرتا تاوبرت در فوریه امسال به زبان آلمانی منتشر شده ‌است.


ادامه مطلب را مطالعه کنید
 
پیشنهاد باشگاه کوه‌نوردان آرش برای گرامی‌داشت جان‌باختگان برودپیک
ساعت ٩:۳٠ ‎ب.ظ روز ۱٦ تیر ۱۳٩۳ : توسط : عباس محمدی

باشگاه کوه‌نوردان آرش پیشنهاد داده است که در هفته‌ی آخر تیر، در برنامه‌های کوه‌نوردی یادی کنیم از گشایندگان "مسیر ایران" روی برودپیک که در سال گذشته، هنگام بازگشت از قله جان باختند.

کسانی که مایل‌اند پوستر آیدین بزرگی، پویا کیوان و مجتبی جراهی را دریافت کنند، می‌توانند با شماره‌ی 66974787 (دفتر باشگاه آرش) تماس بگیرند.

 


 
تیرگان، جشن زیبای تابستانی!
ساعت ٩:٤٩ ‎ق.ظ روز ۱٦ تیر ۱۳٩۳ : توسط : عباس محمدی

جشن تیرگان (با مراسم دل‌نشین خود: هم‌نشینی، موسیقی، خوردن شیرینی و خشکبار، آب‌پاشان...) می‌رود که دیگر بار جایگاه شایسته‌ی خود را در میان مراسم ایرانی باز کند؛ گذشته از برنامه‌های روز ملی دماوند که مقارن با سیزدهم تیر در رینه برگزار می‌شود، در چند سال اخیر در چند نقطه‌ی دیگر کشور هم مراسم مشابهی برگزار می‌شود یا رونق دوباره یافته است. به دو گزارش زیر توجه کنید:

جشن تیرگان و آیین شکرگزاری برداشت گندم در فراهان

 جشن تیرگان و روز ملی دماوند در قائمشهر


 
برودپیک؛ گرامی‌داشت یاد گشایندگان مسیر ایران
ساعت ۸:٤٤ ‎ق.ظ روز ۱٥ تیر ۱۳٩۳ : توسط : عباس محمدی

سه‌شنبه 24 تیر ماه، بزرگراه همت شرق، پارک پردیسان، سالن سبز

 از ساعت 18


 
روز دماوند و انتخاب دکتر کهرم به عنوان چهره‌ی برجسته‌ی محیط زیست
ساعت ٩:٤٦ ‎ب.ظ روز ۱٤ تیر ۱۳٩۳ : توسط : عباس محمدی

سیزدهم تیر یا روز تیرگان، از ده سال پیش به عنوان "روز ملی دماوند" معرفی شده و مراسم آن در شهر رینه در چند سال اخیر، صورت یک رویداد بزرگ زیست‌محیطی را یافته است. در این همایش مردمی، چند هزار نفر که بسیاری از آنان نمایندگان سازمان‌های مردم‌نهاد محیط زیستی و کوه‌نوردی هستند، در نزدیک‌ترین جمعه به سیزدهم تیر، در رینه حضور می‌یابند و از صبح تا بعد از ظهر شاهد یا مشارکت‌کننده در مجموعه‌ای از کارهای فرهنگی با محوریت دماوند و مسایل آن هستند. یکی از کارهایی که از سال گذشته، در این مجموعه برنامه‌ها و در اجتماع پرشور بعد از ظهر در سالن ورزش دانشگاه پیام نور رینه انجام شده، معرفی "چهره‌ی برجسته‌ی محیط زیست" است. در سال گذشته، محمد درویش با این عنوان معرفی شد، و در مراسم امسال (جمعه ششم تیر) از دکتر اسماعیل کهرم به عنوان "چهره‌ی برجسته‌ی محیط زیست ایران در سال 92" تقدیر شد.

دکتر کهرم سال‌ها است که با حضور در میان طبیعت‌دوستان و با سخنرانی‌های شورانگیز خود، نقش یک مروج و معلم پرکار محیط زیست را داشته است. در ارتباط با دماوند، او از چند سال پیش، همکاری‌های ارزنده‌ای را با انجمن کوه‌نوردان ایران و انجمن دوستداران دماوندکوه داشته و یکی از چهره‌های تاثیرگذار در طرح مشکلات کوه دماوند در سطح جامعه بوده است.

متن لوح اهدا شده به دکتر کهرم که اشاره‌ای به فعالیت‌های این  استاد دل‌سوخته‌ی محیط زیست دارد، چنین است:


ادامه مطلب را مطالعه کنید
 
معرفی دیده‌بان کوهستان به عنوان "تشکل زیست‌محیطی فعال"
ساعت ۱۱:۳۸ ‎ق.ظ روز ۱۱ تیر ۱۳٩۳ : توسط : عباس محمدی

در "جشنواره‌ی صعودهای برتر" که دیروز برگزار شد، گروه دیده‌بان کوهستان انجمن کوه‌نوردان ایران، لوح تقدیر "تشکل زیست‌محیطی برتر" را دریافت کرد. متن لوح به شرح زیر است:

اهتمام ارزنده و تلاش ستودنی "گروه دیده‌بان کوهستان" (دکا) را در عرصه‌ی فعالیت‌های زیست‌محیطی و صیانت از سرمایه‌های ارزشمند طبیعی، ارج می‌نهیم و مفتخریم مقارن با برگزاری نخستین جشنواره‌ی صعودهای برتر کوه‌نوردی و صعودهای ورزشی سال 93، بدین‌وسیله از آن گروه فعال و اثرگذار تجلیل به عمل آوریم.

امید است در سایه‌ی تاییدات الهی، توفیقات "دکا" در این عرصه بیش از پیش تداوم یابد.

سلامتی و سربلندی شما را از خداوند متعال مسئلت دارم.

رضا زارعی

رییس فدراسیون

 

گزارشی از جشنواره را می‌توانید در کوه‌نوشت، و گزارش تصویری را در تارنمای فدراسیون ببینید.


 
جشنواره‌ی صعودهای برتر
ساعت ۸:٤۳ ‎ق.ظ روز ٩ تیر ۱۳٩۳ : توسط : عباس محمدی


 
عکس‌هایی از جشن روز ملی دماوند
ساعت ۱٠:٠٠ ‎ق.ظ روز ۸ تیر ۱۳٩۳ : توسط : عباس محمدی
 
گزارش جشن بزرگ تیرگان و روز ملی دماوند
ساعت ٧:٥٧ ‎ب.ظ روز ٧ تیر ۱۳٩۳ : توسط : عباس محمدی

جشن، ترویج فرهنگ حفاظت از کوهستان، معرفی چهره‌ی برجسته‌ی محیط زیست، مطالبه‌ی ثبت جهانی دماوند، تقدیر از اقدام‌های مثبت مسوولان، صدور قطعنامه، و...

برای دهمین سال پیاپی، جشن و همایش "روز ملی دماوند" در شهر رینه در پای کوه دماوند، با حضور چند هزار نفر برگزار شد.

مجموعه برنامه‌های روز ملی دماوند در رینه، با برنامه‌ریزی انجمن دوستداران دماوندکوه و با همکاری انجمن کوه‌نوردان ایران، گروه دیده‌بان کوهستان، شورای شهر و شهرداری رینه، بخشداری لاریجان، دانشگاه پیام نور رینه، و فعالان محلی محیط زیست در نزدیک‌ترین جمعه به سیزدهم تیرماه که در تقویم کهن ایرانی روز جشن تیرگان بوده است، سازمان می‌یابد.

امسال، این جشن از حدود نه صبح تا شش بعد از ظهر جمعه ششم تیر برگزار شد: گروه‌های گوناگون، در غرفه‌هایی به عرضه‌ی محصولات فرهنگی و تولیدهای محلی، آموزش نقاشی برای کودکان، یا معرفی سازمان خود پرداختند؛ گروه‌هایی از منطقه‌های مختلف کشور، موسیقی و رقص محلی اجرا کردند؛ در یک نشست‌ جنبی، شماری از دست اندرکاران سمن‌های محیط زیستی و مدیران میراث فرهنگی و منابع طبیعی به بحث درباره‌ی ثبت جهانی دماوند پرداختند؛ در سالن ورزش دانشگاه پیام نور، سخنرانان، در مورد مشکلات محیط زیستی دماوند سخن گفتند و چند نوبت موسیقی سنتی اجرا شد. همچنین بچه‌ها و نوجوانان، در گوشه و کنار، با آب‌پاشان که از سنت‌های دیرین جشن تیرگان است، به بازی و شادمانی پرداختند.


ادامه مطلب را مطالعه کنید
 
جشن تیرگان و روز ملی دماوند
ساعت ۱:٠۸ ‎ب.ظ روز ٥ تیر ۱۳٩۳ : توسط : عباس محمدی

عباس محمدی- خبرآنلاین

ضرورتی ندارد که در طرح مصیبت‌های محیط زیستی، همیشه به سوک بود! می‌توان با علم به مشکلات پرشمار، گاه نیز جشن یا جشنواره‌ای ترتیب داد و در فضایی متفاوت و شاد مخاطبان را با چالش‌های محیط‌زیستی آشنا ساخت. در روز جمعه ششم تیر، در دانشگاه پیام نور شهر رینه که در پای دماوند سرفراز قرار گرفته، جشن سالانه‌ی دماوند برگزار می شود.

زنده‌یاد پروفسور پرویز رجبی، ایران‌شناس بزرگ، در سومین مراسم سالانه‌ی "روز ملی دماوند" (1386) در شهر رینه خطاب به ما برگزارکنندگان مراسم گفت که اگر این برنامه یک جشن است، پس چرا این‌قدر سخن‌رانی؟! جشن باید با شادمانی و موسیقی باشد! امسال، دهمین سالی است که مجموعه برنامه‌های مردمی روز ملی دماوند در یک جمعه‌ی نزدیک به سیزدهم تیرماه (روز تیرگان) در شهر رینه برگزار می‌شود. و چند سالی است که با حضور فعالانه‌ی کوه‌نوردان مازندرانی، این جشن به یک رویداد بزرگ محیط‌زیستی – به تعبیر محمد درویش عزیز: بزرگترین اجتماع دوستداران طبیعت ایران – بدل شده است.


ادامه مطلب را مطالعه کنید
 
همایش کوه‌نوردی و فضای مجازی را به یاد داشته باشید!
ساعت ۸:٥۱ ‎ق.ظ روز ٤ تیر ۱۳٩۳ : توسط : عباس محمدی

این همایش، از سوی فدراسیون کوه‌نوردی در همین ماه برگزار خواهد شد. اگرچه فرصت فرستادن مقاله برای همایش سپری شده، اما خود رویداد و بحث و گفتگوهایی که حتما در جریان برگزاری آن روی خواهد داد، می‌تواند نقش مثبتی در ارتقای وبلاگ‌نویسی کوه‌نوردی داشته باشد.

به دوستان پیشنهاد می‌کنم که رویداد را پی‌گیری کنند و از این فرصت برای غنی‌سازی فضای مجازی مرتبط با کوه‌نوردی و حفاظت کوهستان بکوشند.

 

 


 
لغو نشست همگانی چهارشنبه
ساعت ٩:٠٦ ‎ب.ظ روز ٢ تیر ۱۳٩۳ : توسط : عباس محمدی

به اطلاع اعضای انجمن کوه‌نوردان و دیگر علاقمندان می‌رساند که نشست چهارم تیر به دلیل هم‌زمانی با مسابقه‌ی تیم ملی فوتبال در جام جهانی، لغو و به تاریخ دیگری موکول شده است.

زمان جدید به زودی به آگاهی خواهد رسید.


 
گزارش تصویری و کتبی برگزاری نخستین جشنواره‌ی حراج لوازم دست دوم کوه‌نوردی
ساعت ٥:۱۳ ‎ب.ظ روز ٢ تیر ۱۳٩۳ : توسط : محمود بهادری

"نخستین جشنواره حراج لوازم دست دوم طبیعت‌پیمایی و کوه‌نوردی" که با اهداف محیط‌زیستی برنامه‌ریزی شده بود، روز پنج‌شنبه 22 خرداد 1393 از ساعت 14:20 تا ساعت 18:30 در خانه کوه‌نوردان تهران به خوبی برگزار شد.

 حراج‌ کالاها پس از ارایه پاورپونتی با موضوع "مدیریت پسماند در کالاهای ورزشی" و نمایش فیلم مستند با موضوع "پوشاک دست‌دوم کوه‌نوردی" آغاز شد. حدود 70 نفر با پیامک برای جشنواره اعلام حضور کرده بودند، اما در روز برگزاری بیش از دویست نفر به محل برگزاری سرزدند یا در بخشی از این برنامه‌ی چهار ساعتی حضور داشتند. نکته قابل توجه و خوب حضور اعضای گروه‌های کوه‌نوردی مختلف تهرانی، طیفی از طبیعت‌پیمایان و طرفداران محیط زیست و تعدادی از شهرهای دیگر بود.

روز پیش از حراج حدود 100 قلم کالا دریافت شده بود و از بین آن‌ها 65 قلم برای حراج انتخاب و کارشناسی قیمت شدند. به این صورت که قیمت پایه‌ی حداقلی در نظر گرفته شد و در برنامه به شیوه حراج‌های هنری چوب می‌خورد. در نهایت با فروش 39 قلم از کالاهای عرضه شده، مبلغ فروش 3،450،000 تومان برای حراج رقم خورد.


ادامه مطلب را مطالعه کنید
 
نشست‌ همگانی انجمن
ساعت ٩:٢۳ ‎ب.ظ روز ۱ تیر ۱۳٩۳ : توسط : عباس محمدی

انجمن کوه‌نوردان ایران، اعضا و دیگر علاقه‌مندان را به حضور در یکصد و دهمین نشست همگانی تهران دعوت می‌کند.

موضوع نشست

* خبرهای کوه‌نوردی؛ عباس ثابتیان (رییس هیات مدیره‌ی انجمن)

* امداد و نجات در اروپا و آمریکای شمالی، و در ایران؛ مجید ثابت زاده (عضو تیم‌های نجاتگر یوسمیتی آمریکا، مدرس جستجو و نجات)

* درباره‌ی "سفر سنگ" (جشنواره‌ی سنگ‌نوردی برغان)؛ آرتیمس فرشاد یگانه

* یادبود کوه‌نورد بزرگ، گغام میناسیان، و گزارشی از دیدار با او در سال ۱۳۹۱؛ عباس ثابتیان

چهارشنبه ۴ تیرماه، از ساعت ۱۷ تا ۲۰

تهران- خیابان انقلاب، خیابان خاقانی، سالن ستاد سامان‌دهی سمن‌ها