تا اول مهر، خدا نگهدار
ساعت ٥:٠٦ ‎ب.ظ روز ۱۸ شهریور ۱۳٩٤ : توسط : عباس محمدی

امروز برای شرکت در برنامه‌ی مشترک کوه‌نوردان ایران، آمریکا، ارمنستان، و گرجستان که در ارمنستان و گرجستان در حال اجرا است، به ایروان و سپس به گرجستان (منطقه‌ی قفقاز) می‌روم.

به دوستان بدرود می‌گویم و تا اول مهر در این‌جا یادداشتی نخواهم داشت.


 
فرصتی برای کوه‌نوردی «اخلاق‌مدار»
ساعت ٢:٠٥ ‎ب.ظ روز ۱٧ شهریور ۱۳٩٤ : توسط : عباس محمدی

آشنایی ما با آمریکن آلپاین کلاب (سازمان ملی کوه‌نوردی آمریکا) و اجرای سه برنامه‌ی "مبادله‌ی کوه‌نورد" از 1389، فرصتی بوده است برای تبادل تجربه با شماری از کوه‌نوردان زبده‌ای که در رده‌های جهانی هستند. مکتب کوه‌نوردی و سنگ‌نوردی آمریکا، در ارتباط با طبیعت، ملاحظه‌کار و پایبند حفظ محیط زیست است، و از این رو، این برنامه‌ها همچنین فرصتی بوده است برای آشنا شدن کوه‌نوردان ایرانی با شیوه‌های باقی نگذاشتن ردَ در طبیعت.

اجرای مجموعه برنامه‌های سنگ‌نوردی و کوه‌نوردی در ارمنستان و گرجستان در شهریور امسال به مدت دو هفته، چهارمین برنامه‌ی مشترک انجمن کوه‌نوردان ایران با آمریکن آلپاین کلاب خواهد بود (به جز یکی دو برنامه‌ی دوستانه‌ی کوچک‌تر که در این فاصله انجام شده است). در این برنامه، قله‌های آراگاتس و کازبک صعود خواهد شد و سنگ‌نوردی‌های کوتاه و بلندی هم در نوراوانک (ارمنستان) و چائوخی (گرجستان) انجام می‌شود.

امیدوارم که بتوانیم دست‌کم یکی دو مسیر مشترک بر دیواره‌های ارمنستان و گرجستان بگشاییم؛ دوستی‌های ورزشی را میان کوه‌نوردان و طبیعت‌دوستان چهار کشور رقم بزنیم؛ کوه‌های باشکوه قفقاز را بهتر بشناسیم؛ و از این رهگذر تجربه‌های خوبی بیاندوزیم و به دیگر دوستان ایرانی منتقل کنیم. همچنین امیدوارم که بتوانیم بیشتر با کوه‌نوردی و سنگ‌نوردیِ طرفدار "اخلاق صعود" (نگاه کنید به: اینجا و اینجا) آشنا شویم.

نه تن از کوه‌نوردان ایرانی، به همراه دوازده کوه‌نورد آمریکایی و چند کوه‌نورد ارمنستانی، از سه روز پیش برنامه را آغاز کرده اند و من هم پس فردا به آنان خواهم پیوست. امیدوارم که بتوانم در اوایل مهر ماه گزارشی از این برنامه ارایه دهم.


 
در توریستی کردن غارها تامل کنید!
ساعت ٢:۳۱ ‎ب.ظ روز ۱٤ شهریور ۱۳٩٤ : توسط : عباس محمدی

 خبرآنلاین

تبدیل سرمایه‌های طبیعی به منابع درآمدی زودبازده و دم‌دستی (با استفاده از رانت تملک منابع طبیعی و استفاده از وام‌های بانکی) از کارهای اشتباهی است که در دو سه دهه‌ی اخیر در ایران رواج یافته و موجب تخریب سرمایه‌های طبیعی و ملی شده است. از جمله شعارهایی که که با آن به بقایای طبیعت کشور هجوم می‌آورند، «توسعه‌ی گردشگری» و «درآمدزایی» است؛ محافلی هستند که با طرح این شعارها به بهره‌کشی غیراصولی از سرمایه‌ها‌ی طبیعی می‌پردازند و در این رهگذر، پایداری سرزمین و منافع ملی را زیر پا می‌گذارند.

 غارها نیز که از پدیده‌های بسیار حساس هستند و شکل‌گیری آن‌ها حاصل گذر میلیون‌ها سال است، از این موج بلا در امان نمانده‌اند. غارهایی که تا کنون در ایران تبدیل به مکان‌هایی برای بازدید سنگین گردشگران شده‌اند، همگی آسیب دیده و در معرض تخریب بیشتر هستند؛ عریض کردن دهانه‌ی غارها که سبب از میان رفتن تعادل رطوبتی داخل غار می‌شود، دستکاری شدید سازندهای طبیعی در مسیرهای آماده شده‌ی درون غار (کف‌سازی با سنگ و سرامیک، نصب نرده و پل‌های آهنی، نورپردازی‌های غیراستاندارد دایم روشن و گرمازا...) که موجب برهم خوردن آرامش طبیعی غار و رویش غیرعادی جلبک در غار شده، همچنین تخریب کوه یا مسیر رودخانه‌ی منتهی به دهانه‌ی غار، ریخت و پاش زباله و فضولات، ورود بازدیدکنندگان بیشتر از ظرفیت، فراری شدن خفاش‌ها و دیگر جانوران غارزی... چند مورد از آسیب‌هایی هستند که با توریستی شدن غارها رخ داده‌اند.

 در این وضعیت، خبرهایی به گوش می‌رسد حاکی از این که قرار است غارهای دیگری مانند غار یخ‌مراد در استان البرز، غار شیرابند در استان سمنان، و چاه - غار جهنم در عشق‌آباد طبس نیز به بهانه‌های گردشگری و معدن‌کاری تخریب شوند.

 شایسته‌ی یادآوری است که در توریستی کردن غارها، حتی ارزیابی اقتصادی مبنی براین‌که با وجود صرف هزینه ازجیب ملت، آیا بازگشت سرمایه‌گذاری اولیه انجام خواهد شد یا نه، صورت نمی‌گیرد! توضیح این که در غارهای علی‌سرد (علی صدر)، چال نخجیر، قوری قلعه، کتله خور، سهولان، کرفتو، شاهپور، دربندسمنان، سنگ‌شکنان و ... که توسط بخش‌های دولتی و عمومی و شبه خصوصی توریستی شده و تخریب‌های زیادی را هم متحمل شده اند، به جز  در یک مورد، هزینه‌های اولیه‌ی آن برگشت نشده و حقوق کارکنان آن نیز پیوسته معوق می‌ماند و یا از جای دیگر تامین می‌گردد.

 ما امضاکنندگان زیر که سال‌هاست وضعیت غارها و کوهستان‌ها و میراث‌های فرهنگی کشور را زیر نظر داریم و علاقمند به حفظ سرمایه‌های طبیعی کشور برای تمام نسل‌ها هستیم، در کنار شماری از انجمن‌های محیط زیستی، از مسوولان سازمان‌های میراث فرهنگی و حفاظت از محیط زیست کشور می می‌خواهیم طرح‌های توریستی کردن غارها را متوقف سازند تا پس از ارزیابی اثرات توریستی شدن غارهایی که تا کنون چنین شده‌اند، و همچنین بررسی تجربه‌های جهانی در این زمینه، و دریافت نظر کارشناسان و کنشگران مستقل، این پدیده‌های کم‌مانند و ارزشمند به شکلی اصولی آماده‌ی بازدید گروه‌های بیشتر شوند.

 

جواد نظام‌دوست (از موسسان انجمن غار و غارشناسی ایرانیان)

عباس محمدی (مدیر گروه دیده‌بان کوهستان انجمن کوه‌نوردان ایران)

علیرضا افشاری (دبیر دیده‌بان یادگارهای فرهنگی و طبیعی ایران)


 
اخلاق در تنگ‌پیمایی (دره‌نوردی)
ساعت ٤:٢٥ ‎ب.ظ روز ۱۱ شهریور ۱۳٩٤ : توسط : عباس محمدی

تنگ‌پیمایی(1) شاخه‌ای از کوه‌نوردی است که هدف خود را پیمایش (بیشتر: فرود از) دره‌های باریک و سخت‌گذر قرار داده است.

تنگ‌ها، آخرین بقایای طبیعت بکر کوهستانی ایران هستند؛ هر آ‌ن‌چه را که درباره‌ی حفظ محیط کوهستان می‌گوییم، دو چندان باید در دره‌های تنگ رعایت کنیم. چرا که محیط کوچک این دره‌ها بسیار آسیب‌پذیر است.

 * در دسته‌های کوچک و در فاصله‌های زمانی زیاد وارد تنگ‌ها شوید تا محیط آن‌ها فرسوده نشود.

* به هیچ وجه در تنگ‌ها آتش روشن نکنید.

تا حد امکان، روی خاک‌های نرم پا نگذارید تا بستر گیاهان آسیب نبیند.

* از ایجاد سر و صدای زیاد در تنگ‌ها خودداری کنید.

* در فصل‌های زادآوری پرندگان و دیگر جانوران وارد تنگ‌ها نشوید.

* تمامی زباله‌ها و مدفوع خود را از تنگ‌ها بیرون ببرید.

* مراقب گیاهان کنار رودخانه‌ای باشید و به آن‌ها آسیب نرسانید.

* از آلوده کردن آب و به هم زدن افراطی حوضچه‌ها خودداری کنید.

* از معرفی تنگ‌ها در رسانه‌ها خودداری کنید.

* تنگ‌ها را محل ورود گروه‌های تجاری نکنید.

* تنگ‌های خاص را برای حفاظت، به سازمان حفاظت محیط زیست معرفی کنید.

 

1) اصطلاح "تنگ" معادل زیبایی است که در زبان فارسی از دیرباز برای پدیده‌ی طبیعی canyon وجود داشته است؛ تنگ رغز، تنگ چوگان، تنگ واشی، تنگ براق، تنگ هایقر... . به نظر می‌رسد که عبارت "تنگ‌پیمایی" رساتر از "دره‌نوردی" باشد، چرا که "دره" مفهوم گسترده‌تری دارد.


 
بیانیه ای در باب حق بر شهر
ساعت ٩:٤٦ ‎ق.ظ روز ۱۱ شهریور ۱۳٩٤ : توسط : مریم عطاریه

بیانیه درخواست تبدیل کل زمین پادگان ساری به فضای سبز عمومی با کاربری فرهنگی هنری

 

ما امضاکنندگان این بیانیه با توجه به قانون مصوب سال 69 و 88 درباره پادگان­ها که باید از شهرها خارج شوند، اعلام می­داریم که مسؤلان این شهر نباید بدون در نظر گرفتن درخواست گروه­های مختلف مردم ساری بخشی از این زمین را تبدیل به مجتمع تجاری نمایند.

می دانیم که گیاهان منبع تولید اکسیژن بوده ودی اکسید کربن و بسیاری از آلاینده ها را جذب و هوا را پالایش می کنند، به علاوه سبب خنک شدن هوا و لطیف شدن منظر شهری شده و با زیبا کردن چشم انداز شهری آرامش روانی ایجاد می­کنند. نظر کارشناسان محیط زیست سازمان بهداشت جهانی این است که سرانه مناسب فضای سبز در شهر ها بایستی در حدود 20 تا 25 متر مربع باشد. علی­رغم این­ که در کشور ما کار شناسان این عدد را به 7 تا 12 متر مربع کاهش داده اند و با توجه به قرار گرفتن شهر ساری در شمال ایران، سرانه فضای سبز ساری درحال حاضر سه دهم متر مربع، یعنی تقریبا یک سی و یکم میزان مطلوب است، در حالی که جمعیت شهر ساری در حدود 300000 نفر است و باید در حدود 285هکتار فضای سبز داشته باشد. افزایش بیش از حد خودروها در این شهر فاجعه بار است و بدون شک با افزایش آمار انواع بیماری­ها همراه خواهد بود، تنها یک نوع آن پوکی استخوان است که در مناطق آلوده میزان ابتلا به آن در حدود 6 برابر بیشتر است. هوای آلوده احتمال ابتلا به سرطان، بیماری­های قلبی، تنفسی و بسیاری از بیماری­ها و اختلالات دیگر را افزایش می­ دهد. 


ادامه مطلب را مطالعه کنید
 
این سه‌شنبه: گزارش مسیر ایرانیان روی دیواره‌ی سارانورو
ساعت ٤:٢٩ ‎ب.ظ روز ۸ شهریور ۱۳٩٤ : توسط : عباس محمدی

گزارش گشایش مسیر بر روی دیواره‌ی «سارانورو» در ماداگاسکار، در  

یکصد و هجدهمین نشست همگانی انجمن  کوه‌نوردان ایران ارایه خواهد شد.

 سه شنبه 10 شهریور 1394 از ساعت 17:30 تا 20

تهران- خیابان انقلاب، نبش بهار، سالن اسوه

 


 
نشست با فدراسیون درباره‌ی محیط زیست دماوند
ساعت ٤:٤۳ ‎ب.ظ روز ٧ شهریور ۱۳٩٤ : توسط : عباس محمدی

در روز سوم شهریور، رضا زارعی رییس فدراسیون کوه‌نوردی و صعودهای ورزشی، نشستی با نمایندگان انجمن دوستداران دماوندکوه و نمایندگانی از دفتر نمایندگی انجمن کوه‌نوردان ایران در آمل، در خصوص زباله‌های دماوند داشت.

گزارشی از این نشست را در اینجا بخوانید.


 
سوراخ‌کاری دیواره‌ها، آری یا نه؟!
ساعت ٧:۳٢ ‎ق.ظ روز ۳ شهریور ۱۳٩٤ : توسط : عباس محمدی

در انجمن کوه‌نوردان ایران، همیشه به موضوع سوراخ‌کاری دیواره‌ها (رول‌کوبی) حساسیت وجود داشته و به همین دلیل نشست‌هایی نیز با موافقان و مخالفان این کار برگزار کرده ایم (از جمله: در مهر ماه 1386 پس از گفتگوهایی که درباره‌ی مسیر اراکی‌ها و صعود مسیر کریستال دیواره‌ی علم کوه پیش آمد). در ابتدای گزارش "برنامه‌ی مبادله‌ی کوه‌نورد با آمریکن آلپاین کلاب" (1389) هم نوشته بودیم که: «ما می‌دانستیم که مکتب کوه‌نوردی – به ویژه سنگ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌نوردی  آمریکایی، مکتبی غنی است که از بسیاری جهات با مکتب فرانسوی که از دیرباز راهنمای کوه‌نوردی ایرانی بوده، متمایز است. آشنایی از نزدیک با این مکتب می‌توانست گامی باشد در جهت ارتقای کوه‌نوردی کشور و اصلاح پاره‌ای  رویکردهای جا افتاده در کوه‌نوردی ما. برای مثال، کوه‌نوردان آمریکایی در موضوع حفاظت کوه‌ها و خوددار بودن در سوراخ‌کاری دیواره‌ها، بسیار مقید هستند».

نشست 27 مرداد 94 در همین زمینه با حضور چند تن از کوه‌نوردان مرد و زن با گرایش‌های متفاوت سنگ‌نوردی، دیواره‌نوردی، تنگ‌پیمایی (دره‌نوردی)، و کسانی که پیشینه‌ی در خور توجه در مربی‌گری و اداره‌ی گروه‌ها و باشگاه‌ها دارند، در دفتر انجمن برگزار شد (گزارش تصویری در کوه‌نامه). در اطلاعیه‌ای که پیش‌تر انجمن منتشر کرده بود، آمده بود: «سوراخ کردن سنگ ها و دیواره ها از مسایلی است که از دیرباز در میان کوه‌نوردان مورد بحث و مناقشه بوده است. با توجه به گسترش فعالیت‌های دیواره‌نوردی در ایران، و نظر به آسیب‌هایی که رول‌کوبی‌های بی‌ضابطه و تجهیز غیرمسولانه‌ی مسیرهای سنگ‌نوردی به کوهستان وارد می‌کند، انجمن کوه‌نوردان ایران نشستی را برای هم‌اندیشی در این زمینه برگزار می‌کند». در نشست، بحث (به درستی) محدود به تاثیرهای ضد محیط زیستی سوراخ کاری نشد و در این مورد هم که رول‌کوبی بی‌ضابطه می‌تواند ارزش فنی مسیرها را کم کند، و یا نصب رول لزوما به معنای ایمن‌سازی مسیر نیست نیز بحث شد.

اگرچه شماری از حاضران به شدت با رول‌کوبی مخالف و چند تنی هم موافق بودند، اما خوشبختانه فضای کلی نشست آرام بود و همگی بر این عقیده بودند که باید با ادامه‌ی چنین گفتگوها، با تدوین یک منشور اخلاقی، و با هم‌اندیشی با فدراسیون و طرح قضیه در دوره‌های آموزشی... به نقطه‌نظرهای دقیق‌تری رسید تا ضمن کمک به پیشرفت سنگ‌نوردی، بتوان محیط کوهستان را هم حفظ کرد. همچنین بیشتر حاضران بر این عقیده بودند که فضاهای آموزشی باید مشخص شوند و در محیط‌های کوهستانی غیرآموزشی، تجهیز و رول‌کوبی و هرگونه دستکاری دیگر در مسیرها، محدود باشد. نکته‌ی دیگر این که بیشتر حاضران، بر ادامه‌ی این‌گونه نشست‌ها و تدوین یک "مرام‌نامه‌ی سنگ‌نوردی" تاکید داشتند.

 در زیر، اشاره‌ای می‌شود به گفته‌های چند تن از حاضران در نشست:


ادامه مطلب را مطالعه کنید