همایش روز کوهستان در هشتگرد
ساعت ۸:٤٠ ‎ق.ظ روز ٢٩ آذر ۱۳٩٤ : توسط : عباس محمدی

به مناسبت روز جهانی کوهستان، دفنر نمایندگی انجمن کوه‌نوردان ایران در ساوجبلاغ و طالقان و نظرآباد، انجمن حفظ محیط کوهستان، هیات کوه‌نوردی استان البرز، هیات کوه‌نوردی شهرستان ساوجبلاغ، دانشگاه آزاد واحد هشتگرد، و اداره‌های محیط زیست و منابع طبیعی ساوجبلاغ، همایشی برگزار می‌کنند.

  یکشنبه مورخه 29/9/1394 از ساعت 16

 هشتگرد، بلوار آیت اله خامنه ای، سالن آمفی تئاتر دانشگاه آزاد اسلامی واحد هشتگرد


 
ساختمان انجمن کوه‌نوردان در دزفول
ساعت ٧:٤٦ ‎ق.ظ روز ٢٩ آذر ۱۳٩٤ : توسط : عباس محمدی

نمایندگی انجمن کوه‌نوردان ایران در دزفول، با همیاری شهرداری دزفول، ساختمانی با زیربنای حدود 80 مترمربع برای دفتر انجمن بنا کرده است. آیین گشایش این ساختمان، در روز 26 آذر (به مناسبت روز جهانی کوهستان) با حضور 50 -40 تن از اعضا و با سخنرانی‌های محمدپور رییس دفتر انجمن در دزفول، رییس اداره‌ی محیط زیست دزفول، یکی از مسوولان تربیت بدنی شهر، و من (عباس محمدی) برگزار شد. همچنین یک برنامه‌ی کوه‌پیمایی سبک، و گشت در شهر تاریخی دزفول را در این روز و روز پس از آن داشتیم.

در ادامه می‌توانید چند تایی از عکس‌های این برنامه را ببینید.

 

 


ادامه مطلب را مطالعه کنید
 
توچال را ثبت ملی کنید
ساعت ٥:۱٠ ‎ب.ظ روز ٢٥ آذر ۱۳٩٤ : توسط : عباس محمدی

قرار بود این متن در مراسم روز جهانی کوهستان خوانده شود؛ اما فرصت نبود، و آن را در این‌جا به عنوان پیشنهاد بخشی از جامعه‌ی کوه‌نوردی می‌آوریم. این پیشنهاد، در روزنامه‌ی همشهری هم منتشر شده است.

 روز جهانی کوهستان را فرصتی می‌دانیم برای طرح یک درخواست از مسوولان حفاظت طبیعت ایران؛ می‌دانیم که سرزمین ما از نظر منابع آب در وضعیتی بحرانی یا نزدیک به بحرانی به سر می‌برد. از سوی دیگر می‌دانیم که کوه‌ها سرچشمه‌ و منبع تقریبا تمامی آب شیرین ما هستند. علاوه بر این ارزش‌ بی‌مانند، کوهستان شمال تهران برای این شهر که در بیش از دو سده‌ی گذشته پایتخت بوده، یک حریم دفاعی، یک چشم‌انداز باشکوه، و بستری برای تنوع زیستی و فرهنگی بوده است. همچنین، از اوایل سده‌ی چهاردهم خورشیدی، رشته‌کوه توچال به بزرگ‌ترین تفرجگاهِ بزرگ‌ترین شهر کشور بدل شده و می‌توان این منطقه را خاستگاه کوه‌نوردی نوین و ورزشی ایران دانست.

 با توجه به این نکته‌ها، به سازمان حفاظت محیط زیست پیشنهاد می‌کنیم رشته‌کوه توچال در شمال تهران، از سوهانک در شرق تا کن در غرب، و از ارتفاع 1600 یا 1800 متر به بالا (بسته به مناطق شهری مختلف) به عنوان "چشم‌انداز حفاظت‌شده" (Protected Landscape) ثبت و مدیریت شود. مطابق تعریف اتحاده‌ی جهانی حفاظت از طبیعت (IUCN) «یک چشم‌انداز حفاظت شده، منطقه‌ای است که در آن اثر دوسویه‌ی انسان و طبیعت در طول زمان سبب ایجاد هویتی با ارزش‌های برجسته‌ی بوم‌شناختی، زیستی، فرهنگی، و منظره‌ای شده است؛ همچنین، جایی است که حراست از این اثر دوسویه، برای حفاظت و پایداری منطقه ضروری است... ».

 معیارهایی که آی یو سی ان برای چشم‌انداز حفاظت‌شده تعریف کرده، در مورد رشته‌کوه توچال، به‌ویژه دامنه‌های دیددار آن به جنوب، کاملا صدق می‌کند. در این دامنه‌ها که پوشش گیاهی و حیات جانوری  متنوع دارد، قرن‌ها است که انسان‌ زندگی کرده و به شکل‌های گوناگون، مثلا با کاشت درخت در حاشیه‌ی جویبارها، تاثیر کلی بر چهره‌ی منطقه داشته است. این رشته‌کوه، برجسته‌ترین شاخصه‌ی طبیعی در سیمای شهر تهران، و مخزنی از خاطره‌های جمعی و ارزش‌های فرهنگی است.

 توچال، از چرای دام، گردشگری غیرمسوولانه، و علف‌چینی، سخت در معرض تخریب است؛ ثبت آن به عنوان چشم‌انداز حفاظت‌شده می‌تواند ابزار قانونی و انگیزه‌ی اخلاقی لازم را برای حراست و باززنده‌سازی این میراث ارزشمند طبیعی فراهم سازد. جامعه‌ی بزرگ کوه‌نوردی می‌تواند پشتوانه‌ی مردمی بسیار موثری برای دیدبانی و حفاظت این کوهستان باشد.

 


 
طرح ملی جنگلانه، استان تهران
ساعت ۱٠:۳۳ ‎ق.ظ روز ٢٤ آذر ۱۳٩٤ : توسط : مریم عطاریه

 ۲۷ آذرماه، روستای وردیج

کاشت مستقیم بذر گونه های جنگلی و مرتعی در عرصه های طبیعی.

آموزش روشهای جمع آوری و کشت بذر گونه های مختلف توسط جناب مهندس خوش نویس، موسسه تحقیقات جنگلها و مراتع کشور انجام می شود. بذرهای انتخاب شده برای کشت از منطقه وردیج جمع آوری شده و بومی همین منطقه می باشند. هماهنگی طرح ملی جنگلانه استان تهران توسط دبیرخانه تخصصی منابع طبیعی تشکل های استان صورت میگیرد. 

لطفا برای انجام هماهنگی های لازم، حداکثر تا پایان وقت اداری روز سه شنبه ۲۴ آذرماه با دفتر انجمن کوهنوردان تماس بگیرید و آمادگی خود را برای حضور در برنامه اعلام کنید.

پوستر ملی جنگلانه 94


 
کوه بهرآسمان و روز جهانی کوهستان
ساعت ۸:۱۸ ‎ق.ظ روز ٢۳ آذر ۱۳٩٤ : توسط : عباس محمدی

عباس محمدی- همشهری

استان کرمان را می توان نمونه‌ی کوچک‌تر از اقلیم کلی ایران دانست؛ فلاتی کم و بیش بلند با بارندگی اندک و با کوهستان‌هایی که در بسیاری جاها تا حدود چهار هزار متر بلندی دارند. همه جا در این استان، روستاها و شهرها در سایه‌ی حمایت کوهستان پدید آمده اند: شهر کرمان در نزدیکی کوه‌های جوپار و پلوار، بم در نزدیکی کوهستان بارز، بافت در شمال کوه خبر، رفسنجان در شمال کوه سرچشمه، بردسیر در نزدیکی کوهستان لاله زار و هزار ...، و جیرفت و عنبرآباد و ساردو در پایین دستِ کوه بهرآسمان. زندگی نیازمند آب است، و تمام رودهای دایمی و فصلی و سفره‌های آب زیرزمینی استان، وابسته به آب روان از کوهستان هستند.

منطقه‌ی کوهستانی و حفاظت‌شده‌ی بهرآسمان، پدیدآورنده‌ی چندین جویبار و رود، و صفابخش دشت‌های گرم و خشک آن مرز و بوم است. از چند سال پیش، این کوهستان در معرض خطر معدن‌کاری قرار گرفته و در چند نقطه از آن فعالیت‌های معدنی آغاز هم شده است. اما خطر بسیار بزرگ‌تر، احتمال شروع به برداشت سنگ آهن یا مس است که می‌تواند کلیت منطقه را زیر و رو کند. تا کنون، مخالفت کوه‌نشینان بهرآسمان، طبیعت‌دوستان استان، و دیگر کنشگران محیط زیست، مانع این کار شده، اما به نظر می‌آید کسانی که در دولت پیش موافقت‌هایی را برای برداشت سنگ آهن و سنگ مس گرفته اند، همچنان در صدد هستند تا در این منطقه‌ی حفاظت شده که "برج آب" دشت حاصلخیز جیرفت است، کار خود را آغاز کنند.

بیستم آذر (11 دسامبر) روز جهانی کوهستان است؛ شعار امسال برای این روز، «ترویج محصولات کوهستانی" است. کوه‌ها گذشته از آن که تامین‌کننده‌ی آب برای دشت‌ها هستند و نقش سترگی در فراهم‌سازی مواد خوراکی دارند، همچنین محل رویش پاره‌ای گیاهان با ارزش ویژه هستند. کشتزارها و باغ‌های کوچک کوهستانی نمی‌توانند از نظر مقدار محصول، با دشت ها رقابت کنند، اما می‌توانند محل پرورش محصولات سالم، ارگانیک و باکیفیت باشند. در ایران، محصولاتی مانند گردو و گیاهان دارویی و دمنوش‌ها، با بهترین کیفیت در کوهستان‌ها و به دست کوه‌نشینان تولید می شود. کوه‌ها همچنین دارای این ویژگی هستند که در زمین سخت خود که برای کشاورزی مناسب نیست، امکان تولید علوفه‌ی مرتعی را فراهم می سازند. اگر چرای دام، متناسب با ظرفیت مرتع باشد، کوه‌ها می‌توانند برای همیشه بخش در خور توجهی از اقتصاد محلی و ملی کشور را تامین کنند.

معدن‌کاری در بهرآسمان و دیگر کوه‌های حساس و مهم کشور، گونه‌ای بهره‌برداری ناپایدار و زیانمند برای اقتصاد ملی است. شایسته است که دولت آقای روحانی که دولتی با رویکرد زیست‌محیطی است، با توجه به خواسته‌ی مردم محلی و همه‌ی طبیعت‌دوستان ایران در حمایت از کوه بهرآسمان، به صورتی قطعی فعالیت‌های معدنی را در این منطقه متوقف و ممنوع سازد.


 
دوشنبه؛ همایش به مناسبت روز جهانی کوهستان
ساعت ٧:۱٤ ‎ق.ظ روز ٢٢ آذر ۱۳٩٤ : توسط : عباس محمدی

انجمن کوه‌نوردان ایران، از سال 1383 همه ساله برنامه یا برنامه‌هایی را به مناسبت روز جهانی کوهستان برگزار کرده است. ما، همایش تهران به این مناسبت را معمولا "جشن کوهستان" خوانده و کوشیده ایم که آن را به فرصتی برای دیدار دوستانه‌ی کوه‌نوردان بدل سازیم. امیدواریم که در همایش امسال هم (به‌ویژه در یک ساعت آخر، پس از سخنرانی‌ها و دیگر مراسم) امکان خوش و بش با دوستان قدیم و جدید فراهم باشد.

همایش امسال، با مشارکت وزارت ورزش، سازمان حفاظت محیط زیست، فدراسیون کوه‌نوردی، هیات کوه‌نوردی استان تهران، انجمن حفظ محیط کوهستان، و... در روز دوشنبه ۲۳ آذرماه از ساعت 16:30 در سازمان حفاظت محیط زیست برگزار خواهد شد؛

شما هم بیایید!

نشانی: تهران- بزرگراه حکیم (مسیر شرق به غرب)، ورودی پارک طبیعت پردیسان، ساختمان سازمان حفاظت محیط زیست


 
فراخوان مشارکت در طرح جنگلانه
ساعت ٧:۳٧ ‎ب.ظ روز ۱۸ آذر ۱۳٩٤ : توسط : عباس محمدی

اعضای انجمن کوه‌نوردان ایران را به مناسبت روز جهانی کوهستان (20 آذر/ 11دسامبر) به مشارکت در "طرح جنگلانه" دعوت می‌کنیم.

در این طرح که امسال دومین سال اجرای آن است، طبیعت‌دوستان ایران با راهنمایی و همکاری اداره‌های منابع طبیعی یا محیط زیست، در روز جمعه 27 آذر اقدام به کاشت بذر درختان و بوته‌های بومی مناطق مختلف می‌کنند تا از این رهگذر، گامی در جهت اصلاح پوشش گیاهی مراتع و جنگل‌های کشور برداشته شود.

برای اطلاعات بیشتر، به یادداشت 15 آذر این وبلاگ نگاه کنید.

لطفا توجه داشته باشید که:

* کاشت بذر و نهال نباید به شکل دلبخواه صورت گیرد، و در این مورد لازم است که با اداره‌های منابع طبیعی یا محیط زیست رایزنی شود و در عرصه‌هایی که آن‌ها اعلام می کنند، بذر و نهال بومی منطقه کاشته شود.

* عملیات دسته‌جمعی در روز 27 آذر، حرکتی است برای جلب مشارکت همگانی، اما کار بذر و نهال‌کاری محدود به این روز نمی‌شود. می‌توان بسته به شرایط جوّی منطقه و عوامل دیگر، کاشت بذر یا نهال، سرکشی به عرصه‌های کاشت سال پیش، آموزش میدانی مسایل مربوط به پوشش گیاهی، آموزش کوه‌پیمایی مسوولیت‌پذیر و دیگر مسایل محیط زیستی را در روزها و هفته‌های بعد هم ادامه داد.

* دادن گزارش و خبر به رسانه‌ها در این مورد، می‌تواند نقش مهمی در جلب توجه همگان به لزوم حفاظت از پوشش گیاهی کشور داشته باشد.

* فعالیت به مناسبت روز جهانی کوهستان، می‌تواند در زمینه‌های دیگری مانند برگزاری همایش، معرفی موضوع امسال روز جهانی کوهستان (محصولات کوهستانی)، گفتگوی چهره به چهره، تهیه‌ی گزارش از وضع محیط‌های کوهستانی کشور، اطلاع‌رسانی به مقام‌های مسوول، مطالبه‌گری، و... نیز صورت گیرد.

حواهشمند است گزارش کارهای خود را برای ما بفرستید.


 
همایش کوه‌بان به مناسبت روز کوهستان
ساعت ٥:۳٤ ‎ق.ظ روز ۱٦ آذر ۱۳٩٤ : توسط : عباس محمدی

به مناسبت یازدهم دسامبر روز جهانی کوهستان، در روز دوشنبه ۲۳ آذرماه از ساعت 16:30 همایشی با مشارکت دفتر محیط زیست وزارت ورزش و جوانان، فدراسیون کوه‌نوردی و صعودهای ورزشی، هیات کوه‌نوردی استان تهران، انجمن حفظ محیط کوهستان، و انجمن کوه‌نوردان ایران در سالن همایش‌های سازمان حفاظت محیط زیست در پارک پردیسان، برگزار خواهد شد.

بخش های اصلی این همایش:

* افتتاحیه‌ی جشنواره‌ی عکس کوه‌بان با موضوع نمایش تخریب درکوه‌های ایران و زیبایی‌های کوه‌های ایران
* تجلیل از مربی پیشکسوت و پیشگام حفظ محیط کوهستان، آقای عبداله اشتری

همچنین علاقمندان به آثار برگزیده‌ی جشنواره می‌توانند از تاریخ ۲۴ آذر تا 1 دی ماه از ساعت۱۰ الی ۱۹ به تالار سرو سازمان محیط زیست در پارک پردیسان مراجعه کنند.


نشانی: تهران- بزرگراه حکیم (مسیر شرق به غرب)، ورودی پارک طبیعت پردیسان، ساختمان سازمان حفاظت محیط زیست


 
به مناسبت روز کوهستان، به طرح جنگلانه بپیوندید
ساعت ۸:٤٠ ‎ق.ظ روز ۱٥ آذر ۱۳٩٤ : توسط : عباس محمدی

دفترهای نمایندگی انجمن و دیگر دوستان کوه‌نورد را به مشارکت در "طرح جنگلانه" دعوت می‌کنیم. در پوسترهای زیر، اطلاعاتی در این مورد را می‌بینید و برای آگاهی بیشتر هم می‌توانید به این نشانی سر بزنید:

نحوه مشارکت در طرح ملی جنگلانه؛ ۲۷ آذرماه ۹۴


 
جامعه‌ی مدنی و ورزش کوه‌نوردی
ساعت ٤:٤٢ ‎ق.ظ روز ۱٤ آذر ۱۳٩٤ : توسط : عباس محمدی

این مقاله در کتابی با عنوان کوه یاد (چاپ‌شده در سال 1382، گردآورندگان: علی مقیم، مرتضی دزفولی. ناشر: مولف) چاپ شده است. در مقاله، کوشیده بودم که به سازمان‌های کوه‌نوردی ایران، به مثابه سازمان‌های مدنی، نگاهی داشته باشم و به مشکلات آن‌ها اشاره کنم.

جُستار در زمینه‌ی جامعه‌ی مدنی و سرمایه‌ی اجتماعی

با نگاهی به ورزش کوه‌نوردی در ایران

 جامعه‌ی مدنی، جامعه‌ای مملو از سازمان‌های انتخابی و پاسخ‌گو است. وجود سازمان در هر یک از امور اجتماعی، سبب ارتقای کیفیت کار و ساده‌سازی دستیابی به هدف‌ها از راه بهره‌مندی از نیرو و استعداد جمعی ( که با تاثیر هم‌‌افزایی - synergy - از مجموع نیرو و استعداد تک تک افراد بیشتر است) می‌شود. در ایران، به علت پیشینه‌ی دیکتاتوری در اداره‌ی کشور که سایه‌ی سنگین خود را بر تک تک امور و واحد‌های جامعه (تا اندرون خانه) انداخته است، از سازمان به مفهوم تجمع آزادانه‌ی افرادی که منافع و علاقه‌‌های یکسان دارند و در راه رسیدن به هدف‌های مشترک برنامه‌ریزی و تلاش می‌کنند و مدیران خود را برمی‌گزینند و برکنار می‌کنند، نشانی نمی‌بینم یا آنان را در جامعه بسیار کم‌اثر می‌یابیم.

سابقه‌ی تشکیل سازمان‌های آزادانه‌ای که ماهیتا به انجمن یا حزب به مفهوم امروزی آن نزدیک باشد، در میان مردم ایران به حدود صد سال پیش باز می‌گردد؛ در دوره‌ی جنبش مشروطه‌خواهی بود که قشرهای گوناگونی از جامعه‌ی شهرنشین کشور با درست‌کردن «انجمن‌«‌ها (با همین اصطلاح) به شکلی سازمان‌یافته وارد زندگی مدنی نامتمرکز شدند. منظور از «نامتمرکز» در اینجا این است که در این زندگی مدنی نوین، برخلاف مدنیت کهن ایرانی که در آن مدیریت جامعه به شکل بسیار متمرکز و غالبا توسط یک فرد اعمال می‌شود، مردمِ بیرون از حاکمیت ابزارهای ابراز وجود اجتماعی را شکل دادند. آن سازمان اجتماعی که در جنبش مشروطه مورد نظر آزادی‌خواهان بود، گرته‌ای از سلطنت مشروطه‌ی انگلستان بود. اما برای مقایسه بد نیست اشاره شود که در همان زمان ( اوایل قرن بیستم میلادی)، مثلا حزب محافظه‌کار انگلیس (باهمین نام) حدود هفتاد سال سابقه‌ی حضور و فعالیت در جامعه‌ی بریتانیا را داشت، و تازه این به جز سابقه‌ای بود که آن حزب با نام توری (Tory) از قرن هفدهم با خود داشت.


ادامه مطلب را مطالعه کنید
 
صعود به دماوند را محدود کنید (2)
ساعت ٥:٠۱ ‎ب.ظ روز ۱٠ آذر ۱۳٩٤ : توسط : عباس محمدی

تا چند سال پیش، آرزو داشتیم که مدیران دولتی به موضوع‌هایی مانند تخریب و آلودگی دماوند حساسیت نشان دهند و گامی برای از میان رفتن این معضل‌ها بردارند! امروزه، در نشست‌هایی که برای مثال با بخشدار لاریجان یا شهردار رینه داریم، می‌بینیم که گاه پرشور تر از ما به دفاع از محیط کوهستان می‌پردازند. این فرصتی است که باید قدر آن را دانست و از آن برای مدیریت شایسته‌ی دماوند بهره برد.

از جمع‌بندی آن‌چه که در یک سال گذشته در کارگروه صیانت از دماوند یا در نشست‌های محدودتر، درباره‌ی حفاظت از دماوند گفته شده، به نظر من می‌توان راه حل‌های زیر را برداشت و سفارش کرد. توضیح آن که اجرای شماری از این توصیه‌ها با اراده‌ی فردی و به دست یک شخص هم ممکن است؛ تعدادی را فدراسیون کوه‌نوردی و مقام‌های محلی یا منطقه‌ای می‌توانند جامه‌ی عمل بپوشانند؛ چند تایی را باید تبدیل به مصوبه‌ی دولت یا شورای عالی محیط زیست یا بدل به قانون کرد و اِعمال آن‌ها را باقدرت پیگیر شد؛ و البته موردهای مختلف ممکن است که در کوتاه‌مدت، میان‌مدت یا درازمدت قابل اجرا باشند.

* رفت و آمد به دماوند باید کم‌تر شود: کوه‌نوردان و سازمان‌های کوه‌نوردی می‌توانند داوطلبانه برنامه‌های دماوند خود را کم‌تر و فقط هر چند سال یک بار اقدام به صعود دماوند کنند. اندازه‌ی هر گروه صعود به حدود ده تن محدود شود.

* یک سامانه‌ی ثبت نام برای صعود دماوند ایجاد شود و با تعیین "ظرفیت بُرد" (carrying capacity) منطقه، در هر هفته به شمار مشخصی اجازه‌ی صعود داده شود. برای هر شخص یک مبلغ ورودیه (که نباید ناچیز باشد) در نظر گرفته شود و درآمد حاصل از آن صرف نگاهبانی دماوند گردد. نیازی به گفتن نیست که برای گروه‌های خاص مانند کوه‌نوردان خارجی، تیم‌هایی که برنامه‌ی شاخص دارند، تیم‌های پاک‌سازی، و ... می‌توان اولویت‌هایی تدوین کرد.

* شمار مجوزهای صادره باید فقط به اندازه‌ی ظرفیت پناهگاه‌های موجود و چند چادرگاه محدود و مشخص باشد.

* فروش آب بطری‌شده، مواد خوراکی، و ظرف‌های یک‌بارمصرف در پناهگاه جنوبی متوقف شود تا هر فرد و گروه کوه‌نورد فقط به اتکای بار خودش به منطقه بیاید. این کار، تولید پسماند را هم کاهش خواهد داد.

* راه ماشین‌روی جنوب دماوند (جاده‌ی رینه به گوسفندسرای احسان)، جاده‌ی چاک‌اسکندر (غرب دماوند)،  و راه‌های ناندل به پای یال‌های شمالی، با یک برنامه‌ریزی دو سه ساله بسته شود. بدیهی است که در مورد جلب رضایت دام‌داران محلی و دارندگان خودروهای مسافربر این مسیرها باید برنامه‌ریزی کرد.

* با یک برنامه‌ریزی چندساله و ایجاد راه معیشت دیگر برای قاطرداران محلی، به تدریج ورود حیوان بارکش به منطقه ممنوع شود.

* از هرگونه توسعه‌ی راه و ساختمان و پناهگاه و چادرگاه در اطراف دماوند (ارتفاع حدود 2000 متر به بالا) جلوگیری شود، وجاده‌ها و ساختمان‌هایی که خودسرانه ساخته شده اند، تخریب گردند.

* هرگونه برنامه‌ی جمعیتی (صعودهای تبلیغی و مناسبتی و...)، همچنین مسابقه‌های دوی کوهستان (sky running) در دماوند ممنوع شود.

* دماوند و حریم آن به‌عنوان پارک ملی و میراث ملی-جهانی ثبت و سازمان‌های حفاظت محیط زیست و میراث قرهنگی با همکاری جامعه‌های محلی و جامعه‌ی کوه‌نوردی مسوول حراست از آن شوند.

 

با اجرای این کارها، دماوند بهتر حفاظت خواهد شد و هم‌زمان، ارزش‌های کوه‌نوردی این کوه گران‌قدر هم بیشتر خواهد شد.

ممکن است در نگاه نخست اجرای این پیشنهادها ناممکن یا سخت به چشم آید، اما با توان بالایی که کوه‌نوردان مدافع طبیعت دارند، و به شرط پیگیری و مشارکت‌پذیری دستگاه‌های مسوول کوه‌نوردی و منابع طبیعی و محیط زیست، و مدیران شهرها و روستاهای پای دماوند، و البته با جلب همکاری جامعه‌ی محلی و سازمان‌های مردم‌نهاد، می‌توان این کارها را به سرانجام رساند.

عکس از محمدرضا شجاعی، تارنمای انجمن دوستداران دماوندکوه


 
صعود به دماوند را محدود کنید!
ساعت ٤:٤٧ ‎ب.ظ روز ۸ آذر ۱۳٩٤ : توسط : عباس محمدی

تنها چکاد بالای 5000 متر ایران که نماد سرزمینی ما است، گرفتار چندین عامل مخرب است. اگر بخواهیم تمامی مشکلات دماوند را فهرست کنیم، چه بسا که خود را ناتوان از حل آن‌ها بیابیم و در نتیجه به جای تلاش برای بهتر کردن وضع این کوه، کنار بکشیم! اما بهتر است که حواس خود را بر یکی دو نکته متمرکز کنیم تا بتوانیم از پس یکی دو مشکل دماوند برآییم.

واقعیت این است که آلودگی‌ها و تخریب‌های دماوند از ارتفاع حدود 3800 متر به بالا، تقریبا به‌کلی ناشی از فعالیت‌های کوه‌نوردی است. بر فدراسیون و دیگر سازمان‌های کوه‌نوردی است که با پذیرش مسوولیت خود در مقام بهره‌برداران دماوند، فکری برای حل مشکلات دماوند در این محدوده کنند و به جای به رخ کشیدن تخریب‌های بزرگ‌تری که ناشی از دام‌داری و معدن‌کاری و ساخت و ساز (در محدوده‌های دیگر) است، سهم خویش را در حراست از این میراث ملی ادا کنند.

در پی چند دهه اظهار نگرانی کوه‌نوردان طبیعت‌دوست درمورد آلودگی‌های ناشی از رفت و آمد کوه‌نوردان، ده دوازده سال پس از اعلام روز ملی دماوند، و پس از حدود یک سال که از تشکیل "گارگروه صیانت از دماوند" متشکل از مسوولان میراث فرهنگی و محیط زیست و منابع طبیعی مازندران، بخشداری لاریجان، شهرداری و شورای شهر لاریجان، فدراسیون کوه‌نوردی، انجمن کوه‌نوردان، انجمن دوستداران دماوند، و... می‌گذرد، به نظر می‌رسد که همه‌ به ضرورت حفظ دماوند از گزند فعالیت‌های انسانی پی برده اند. مساله اما این است که آن همکاری و مشارکت که لازمه‌ی انجام اقدام‌های ضروری است، شکل نگرفته و پس از چندین نشست که کارگروه صیانت یا افراد موثر آن از نیمه‌ی دوم سال 93 تا همین دو سه هفته پیش داشته اند، اختلاف نظرها خودنمایی کرده و در عمل کار زیادی صورت نگرفته است.  اختلاف نظر به‌ویژه میان فدراسیون و شهرداری رینه زیاد است که اولی خود را "متولی" کوه‌نوردی و توسعه‌ی آن می‌داند، و دومی طبق توافق‌هایی که در کارگروه صیانت صورت گرفته و برپایه‌ی اختیاراتی که از سوی بخشداری لاریجان به آن داده شده، مسوول نوعی کنترل ورود به ارتفاعات جنوبی دماوند شده است.

از امروز تا آغاز اوج‌گیری کوه‌نوردی در دماوند، 8-7 ماه مانده است؛ این فاصله فرصت مناسبی است تا همه‌ی ذینفعان دماوند باز هم دور هم بنشینند (که جز گفتگو، راهی برای رسیدن به تفاهم نیست) و با هم‌اندیشی، راه‌های موثر برای حفاظت از دماوند را بیابند تا در فصل صعود آینده اجرایی کنند.

در یادداشت بعدی، به راه حل‌ها اشاره خواهم کرد.


 
در تدارک روز جهانی کوهستان
ساعت ٧:٢٥ ‎ق.ظ روز ٤ آذر ۱۳٩٤ : توسط : عباس محمدی

 11 دسامبر/ 20 آذر، روز جهانی کوهستان است؛ دفترهای نمایندگی انجمن کوه‌نوردان ایران، و دیگر سازمان‌های کوه‌نوردی و طرفدار طبیعت را به برگزاری همایش، خبررسانی، کار آموزشی، و اجرای صعود به این مناسبت، در یکی دو هفته‌ی نزدیک به بیستم آذر دعوت می‌کنیم.

متن زیر، ترجمه ی یادداشتی است که در تارنمای فائو (سازمان خواربار و کشاورزی ملل متحد؛ هماهنگ‌کننده‌ی مراسم روز کوهستان) آمده است. دوستان خواننده توجه دارند که تعریف از "جهانی‌سازی" در این یادداشت، هماهنگ است با سیاست‌های کلی جهان سرمایه‌داری که سازمان ملل هم پیرو آن است. واقعیت اما این است که جهانی‌سازی و سیاست‌های "سازمان تجارت جهانی" اساسا هم‌سو با منافع موسسه‌های بزرگ مالی است و کم‌تر به منافع طبقه‌های فرودست جهان توجه دارد.

 مجمع عمومی سازمان ملل متحد، 11 دسامبر را به عنوان "روز جهانی کوهستان" معرفی کرده است. از سال 2003 به این روز به عنوان رویدادی برای ایجاد آگاهی نسبت به اهمیت کوه‌ها در زندگی، روشن ساختن فرصت‌ها و محدودیت‌های توسعه در کوهستان، و پدید آوردن یک همبستگی برای ایجاد تغییرهای مثبت در زندگی کوه‌نشینان و محیط اطراف‌شان در سراسر جهان نگاه شده است.

ترویج محصولات کوهستانی موضوعی است که امسال برای بزرگداشت روز جهانی کوهستان برگزیده شده است. جهانی‌سازی (globalization) برای تولیدکنندگان کوه‌نشین فرصت بازاریابی محصولات کوهیِ باکیفیت همچون قهوه، کاکائو، عسل، گیاهان دارویی، ادویه، و صنایع دستی را در سطح ملی، منطقه‌ای و جهانی فراهم می‌سازد. گرچه کشاورزی کوهستانی نمی‌تواند از نظر حجم و قیمت با محصولات دشت رقابت کند، اما می‌تواند برای پیشبرد اقتصادهای محلی، بر ارزش و کیفیت بالا متمرکز گردد.  

خدمات مرتبط با گردشگری، مانند اسکی، کوه‌نوردی، میراث فرهنگی، یا مسیرهای پیاده‌روی که بازدیدکنندگان را به سوی میراث‌های طبیعی هدایت می کند و با زیگونگی (تنوع زیستی) یکتای کوهستان آشنا می‌سازد، از دیگر چیزهایی است که کوه‌ها و جامعه‌های کوهستانی می‌توانند ارایه دهند. گردشگری اگر به شیوه‌ی پایدار مدیریت شود، می‌تواند فرصتی برای توسعه در منطقه‌های کوهستانی فراهم سازد.

روز جهانی کوهستان 2015 فرصتی است برای روشن ساختن این نکته که جامعه‌های کوهستانی چگونه با تولید انواع گوناگون محصولات شاخص و ارایه‌ی کالا و خدمات به همه‌ی ما، زیگونگی را پاس می‌دارند.

در عین این که ترویج محصولات کوهستانی به عنوان موضوع امسال برگزیده شده، از این که کشورها، جامعه‌ها، و سازمان‌ها با گزینش موضوع دیگری که به آنان مربوط شود به بزرگداشت روز جهانی کوهستان بپردازند، استقبال می‌شود.

برای آن که برنامه‌های شما در نقشه‌ی کارها درج شود، لطفا خبر مراسمی را که در نظر دارید، به این نشانی رایانامه کنید: sara.manuelli@fao.org


 
اشاره‌ای به مشکلات محیط زیستی لواسان
ساعت ٥:۳٢ ‎ق.ظ روز ٢ آذر ۱۳٩٤ : توسط : عباس محمدی

نادر ضرابیان*- همشهری

منطقه‌ای که در شمال تهران و در شهرستان شمیران قرار دارد و امروزه لواسان نامیده می‌شود، در گویش قدیمی منطقه و گویش محاوره‌ای امروز، "لواسون" خوانده می‌شده است و به احتمال زیاد از نظر واژگانی به معنای "محل طلوع خورشید" است، زیرا برای مردم ری و تهران خورشید از این سو خود را نشان می‌داده است.

بخش لواسانات که شامل دو دهستان "لواسون بزرگ" به مرکزیت روستای لواسون بزرگ، و "لواسون کوچک" به مرکزیت روستای افجه و شهر لواسان می شود، چهار ویژگی مهم دارد که آن را بسیار متمایز کرده است: حدود 80 درصد از پارک ملی لار، حدود 50 درصد از منطقه‌ی حفاظت شده‌ی ورجین، دریاچه‌ی سد لتیان، وکوه "خله‌نو" بلندترین قله‌ی استان تهران به ارتفاع 4387 متر، در این بخش قرار دارد.
شهر لواسان که در دشتی بزرگ و سر سبز در شرق شهرستان شمیران قرار دارد، به خاطر آب و هوای مطلوب، آرامش، طبیعت غنی، و داشتن راه های دسترسی مناسب و نزدیکی به تهران در سال های اخیر بسیار مورد توجه قشرهای گوناگون، از گردشگر و مهاجر تا زمین‌خوار و سرمایه‌گذار بخش زمین...  قرار گرفته است. ضعف در مدیریت منطقه سبب شده آب رودخانه‌ی جاجرود (شاهرگ منطقه) از سرچشمه آلوده شود، باغ‌ها و کشتزارها به ساختمان و راه بدل شود، زیستگاه‌های حیات وحش تخریب شود، گردشگری غیرمسوولانه و آسیب‌رسان شدت بگیرد، و حتی هوای منطقه به علت رفت و آمد سنگین خودروها و عوامل دیگر آلوده شود.

 


ادامه مطلب را مطالعه کنید