دعوت برای برنامه‌ی صعود به اراکوه
ساعت ۸:٠۱ ‎ب.ظ روز ٢٧ بهمن ۱۳٩٥ : توسط : عباس محمدی

گروه دیده بان کوهستان انجمن کوه‌نوردان ایران برگزار می‌کند

برنامه‌ی صعود به اراکوه (2525 متر)

جمعه، 6 اسفند 1395

همراه با آموزش کوه‌پیمایی در زمستان، آشنایی با محیط زیست کوهستان، آموزش دیده‌بانی در طبیعت

 

راهنما: نادر ضرابیان          سرپرست: عباس محمدی              آموزشگر: آزاد بهادری  

ظرفیت: 20 نفر                         ثبت‌نام: 09123197379

معرفی کوهستان اراکوه

 اراکوه در جنوب شرقی لواسان و در خط مرزی  شهرستان های تهران و شمیران و پردیس قرار دارد. بلندترین قله این کوه ۲۵۲۵ متر ارتفاع دارد و از هر سه شهرستان قابل صعود است. زیباترین مسیر صعود، دو یال غربی این کوه است که چشم انداز بسیار زیبایی به دریاچه سد لتیان دارد. از روی این کوه می توان خط الراس قله های لواسانات را مشاهده کرد.


ادامه مطلب را مطالعه کنید
 
فراخوان کمک مالی برای پرداخت دیه
ساعت ۱٠:٤٩ ‎ب.ظ روز ٢٥ بهمن ۱۳٩٥ : توسط : عباس محمدی

گنجه‌ی پشتیبان زیست‌بوم (که یک نهاد نیکوکاری محیط زیستی است) دوستداران طبیعت کشور را به کمک مالی برای تامین دیه‌ای که دو طبیعت‌یار کشورمان به آن محکوم شده اند، فراخوانده است.

گروه دیده‌بان کوهستان، کوه‌نوردان را که نقش برجسته‌ای در کُنش‌های محیط زیستی دارند، به مشارکت در این حرکت دعوت می‌کند. برای اطلاع بیشتر، می‌توانید نگاه کنید به یادداشت گنجه در این مورد.

مدافعان طبیعت ایران را تنها نخواهیم گذاشت!

شماره‌ی حساب: 7- 2092253- 800 بانک پارسیان، شعبه‌ی بیمارستان پارسیان (تهران- کد: 1070)

کارت عابر بانک: 2269 – 0482 – 0611 - 6221

شماره‌ی شبا: 07 – 2530 – 2092 – 8000- - 1070 – 0540 – IR-33

(به نام محمدحسین ایزدی، عباس ثابتیان، عباس محمدی)


در زیر خلاصه‌ای از فعالیت‌های گنجه را می‌بینید:

  • کمک به یک طبیعت‌یار بیمار، تابستان 1393
  • کمک به برگزاری مراسم ترحیم یک طبیعت‌یار، پاییز 1393
  • کمک به آزاد شدن دو طبیعت‌یار از زندان، زمستان 1394
  • خرید علوفه برای حیات وحش منطقه‌ی حیدری در خراسان، زمستان 1394
  • کمک به ساخت چهار آبشخور برای حیات وحش منطقه‌ی حیدری، زمستان 94 و بهار 95
  • کمک به درمان فرزند یک طبیعت‌یار ، بهار 1395
  • وام به یک طبیعت‌یار، بهار 1395
  • کمک به طرح کاشت نهال اورس در کوه‌های طالقان، بهار 1395
  • وام به یک طبیعت‌یار ، تابستان 1395
  • فراهم ساختن امکان مشاوره‌ی پزشکی برای فرزند یک طبیعت‌یار، تابستان 1395
  • هدیه‌ی ازدواج به یک طبیعت‌یار، مهر ماه 1395
  • کمک مالی به یک گروه مدافع پرندگان مهاجر تالاب هورالعظیم، مهر ماه 1395
  • کمک به طرح کاشت نهال اورس در کوه‌های طالقان، مهر ماه 1395
  • تهیه‌ی چند قلم تجهیزات کوه‌پیمایی برای یک طبیعت‌یار، آبان 1395
  • تهیه‌ی مقداری پوشاک، کفش، و نوشت‌افزار برای بچه‌های سیستان و بلوچستان، آذر 1395
  • وام به یک طبیعت‌یار، آذر 1395
  • کمک به برگزاری همایش روز جهانی کوهستان و دومین «جشنواره‌ی کوه‌نوشته‌ها»، 21 آذر 1395
  • کمک به برنامه‌های امدادرسانی به قوهای مهاجرِ سرخرود و فریدونکنار، دی 1395

 
ورزش، محیط زیست، و ترامپِ خطرناک
ساعت ٥:۳۸ ‎ق.ظ روز ۱۸ بهمن ۱۳٩٥ : توسط : عباس محمدی

مطابق «دستور اخلاقی» (Code of Ethics) مندرج در فصل دوم منشور المپیک، هر عضور جنبش المپیک بایدخود را «از هرگونه تاثیر سیاسی و تجاری و هرگونه ملاحظه‌ی مذهبی و نژادی، و دیگر شکل‌های تبعیض دور نگه دارد». طبق ماده‌ی یک اساسنامه‌ی کمیته‌ی ملی المپیک جمهوری اسلامی ایران (مصوب 19 تیر 1373) این کمیته «سازمانی است مستقل، غیرانتفاعی، دارای استقلال مالی و دور از هرگونه گرایش نژادی، مذهبی، سیاسی،...».

 در بخش دیگری از منشور المپیک آمده است: «نقش کمیته‌ی جهانی المپیک، تشویق و پشتیبانی از تعهد مسوولانه نسبت به  مسایل محیط زیستی، برکشیدن توسعه‌ی پایدار در ورزش، و لزوم برگزاری مسابقه‌ها متناسب با این تعهد است...».

با وجود آن که این منشور را کشورهای اروپایی و آمریکایی تنظیم کرده اند، اما سیاستمداران همین کشورها بوده اند که بدترین نمونه‌های آلودن ورزش به سیاست را در کارنامه دارند! رفتار احمقانه‌ی هیتلر و عصبانیت او از پیروزی جسی اونز، دونده‌ی سیاه‌پوست آمریکایی در المپیک 1936 برلین، تحریم المپیک 1980 مسکو  از سوی آمریکا، و تحریم المپیک 1984 لس‌آنجلس از سوی شوروی و متحدانش، و این روزها، ندادن روادید ورود به آمریکا برای کمان‌داران ایرانی، فقط دو سه تایی از این گونه رفتارها است که مغایرت کامل با روح ورزش و منشور المپیک دارد.

موضوع تعهد به محیط زیست که به‌زبان ساده عبارت است از تلاش برای آلوده نکردن جهان، همچون نیالودن ورزش به سیاست (که نزد قدرتمندان جهان، وسیله‌ای است برای زورگویی و ثروت‌اندوزی) از ارزش‌های ورزش، به‌ویژه ورزشِ غیرحرفه‌ای است که آن هم شوربختانه از سوی مدیران کشورها، غالبا نادیده گرفته می‌شود. «اوج» این‌گونه بی‌اعتنایی به مهم‌ترین نیازهای امروز بشریت: صلح و جلوگیری از تخریب زمین، را می‌توان در رفتار دولت جدید آمریکا دید.

به نظر می‌رسد که قرار گرفتن فرد ماجراجو و سبک‌رفتاری مانند ترامپ در راس قوی‌ترین دولتِ امروز جهان و کل تاریخ، فرارسیدن روزهای سیاهی را برای ورزش و محیط زیست و صلح جهانی محتمل‌ ساخته است. شخصی که با دهن‌کجی به اجماع جهانی دانشمندان و برخلاف شواهد عینی و روشن، منکر گرم شدن زمین است و به شکل گستاخانه‌ای بر آدم‌کشی گسترده‌ در یمن و حمایت سازمان‌یافته‌ و ثابت‌شده‌ی بعضی از دولت‌های منطقه از تروریسم (ترور به معنای واقعیِ آن، و نه تفسیر دلبخواهِ آن)، و شهرک‌سازی در زمین‌های اشغال‌شده‌ی فلسطینیان چشم می‌بندد، قطعا از هرجهت خطرناک است.

در برابر این رفتار خطرناک، ما نباید دست به اقدام‌های متقابل و تلافی‌جویانه بزنیم، چرا که توانِ ما در صلح‌جویی، خردورزی، مهمان‌نوازی، و پذیرا بودن افکار و انسان‌های متفاوت است. به استناد کوه‌نوردی‌ها و مراوده‌هایی که در آمریکا و ایران با کوه‌نوردان آمریکایی و شهروندان عادی آن‌جا داشته ام، با توجه به گفته‌های کشتی‌گیران آمریکایی، و با ملاحظه‌ی نوشته‌های اهالی رسانه‌های آمریکا و روشنفکران آن کشور در مورد سیاست‌های ترامپ، می‌توانم حدس بزنم که اگر وزارت خارجه‌ی ما به‌جای منع ورود کشتی‌گیران آمریکایی، می‌گذاشت که آنان به ایران بیایند و سپس به جهانیان اعلام می‌کرد که ما مخالف متاثر کردن ورزش از سیاست هستیم، موج بزرگی در حمایت از ایران در داخل آمریکا و در سطح جهان شکل می‌گرفت. زمینه‌های قدرتِ خود را بشناسیم، تهدیدها را به فرصت بدل سازیم، و در جهتی حرکت نکنیم که افراطی‌های جهان می‌خواهند... .


 
بیانیه‌ی همایش صعود مسوولانه‌ی دماوند
ساعت ۸:٢٠ ‎ق.ظ روز ۱٦ بهمن ۱۳٩٥ : توسط : عباس محمدی

در روز 5 بهمن 1395 به همت انجمن دوستداران دماوندکوه، انجمن کوه نوردان ایران (دفتر آمل)، و هیات کوه‌نوردی و صعودهای ورزشی شهرستان آمل، همایشی با عنوان «صعود مسوولانه» با هدف چاره‌اندیشی در مورد اثرات منفی کوه‌نوردی بر دماوند، در سالن ارشاد شهر آمل برگزار شد. در این همایش شمار زیادی از کوه‌نوردان مازندرانی، کوه‌نوردانی از چند استان دیگر، مسوولانی از اداره‌های محیط زیست، میراث فرهنگی، منابع طبیعی، هلال احمر، فدراسیون کوه‌نوردی، و... شرکت داشتند. در پایان این همایش، بیانیه‌ی زیر خوانده شد:

ما کوه‌نوردان حاضر در این همایش، با توجه به اهمیت کوه دماوند به عنوان یک زیست‌بوم ارزشمند، یک آبخیز بزرگ، یک نماد سرزمینی، و یک هدف کوه‌نوردی که جایگاه پُرارجی در میان همه‌ی طبیعت‌دوستان ایرانی و خارجی دارد؛ و نظر به مسئولیتی که نسبت به حفاظت از این میراث گرانقدر طبیعی- فرهنگی احساس می‌کنیم؛ خواستار تلاش برای دستیابی به هدف‌های زیر هستیم:

* برنامه‌های کوه‌نوردی در دماوند، به گونه‌ای طراحی و اجرا شوند که فرسایش خاک و اثر  منفی بر پوشش گیاهی، حیات وحش، و زیبایی طبیعی این کوهستان به حداقل ممکن برسد.

* کوه‌نوردان و سازمان‌های کوه‌نوردی، داوطلبانه برنامه‌های کوه‌پیمایی و کوه‌نوردی خود را در دماوند کاهش دهند تا فشار بر این زیست‌بوم کم‌تر شود.

* هر کوه‌نورد، مسئولیت بازگرداندن تمامی پسماندهای خود را از دماوند به شهر برعهده گیرد.

* اجرای برنامه‌های کوه‌نوردی با تعداد زیاد، و هرگونه مسابقه‌ی کوه‌پیمایی در دماوند و حریم آن متوقف گردد.

* یک سامانه‌ی ثبت نام برای صعود دماوند ایجاد شود تا بتوان با در نظر گرفتن "ظرفیت بُرد" (carrying capacity) منطقه، در هر هفته و برای هر فصل، به شمار مشخصی اجازه‌ی صعود داد.

* ارایه‌ی خدماتی مانند فروش آب بطری‌شده، مواد خوراکی، و ظرف‌های یک‌بارمصرف در پناهگاه جنوبی متوقف شود تا هر فرد و گروه کوه‌نورد فقط به اتکای بار خودش به منطقه بیاید.

* جاده‌های غیرضروری اطراف دماوند مانند جاده‌ی ماشین‌روی جنوب دماوند، جاده‌ی چاک‌اسکندر، و جاده‌هایی که از ناندل به پای یال‌های شمالی می‌رود، به تدریج و ضمن جلب رضایت رضایت دام‌داران محلی و دارندگان خودروهایی که در کار حمل کوه‌نوردان و بار آنان هستند، بسته شود.

* با یک برنامه‌ریزی چندساله و ایجاد راه معیشتِ دیگر برای قاطرداران محلی، به تدریج ورود حیوان بارکش به منطقه ممنوع شود.

* از هرگونه توسعه‌ی راه و ساختمان و پناهگاه و چادرگاه در اطراف دماوند (ارتفاع حدود 2000 متر به بالا) جلوگیری شود، وجاده‌ها و ساختمان‌هایی که خودسرانه ساخته شده اند، تخریب گردند.

* دماوند و حریم آن به‌عنوان پارک ملی و میراث ملی-جهانی ثبت شود.

* کارگروهی مرکب از نمایندگان سازمان‌های دولتیِ مسئولِ حفظ محیط زیست و منابع طبیعی و میراث فرهنگی، فدراسیون کوه‌نوردی، سازمان‌های غیردولتی، نمایندگان جامعه‌ی محلی، و باشگاه‌ها و گروه‌های کوه‌نوردی، پیگیر راه‌های دستیابی به این هدف‌ها، تصویب راهکارهایی در این زمینه، و نظارت بر اجرای درست مصوبه‌ها باشد.



 
دهمین جشنواره‌ی یخ‌نوردی انجمن کوه
ساعت ۸:۳۸ ‎ق.ظ روز ۱۳ بهمن ۱۳٩٥ : توسط : عباس محمدی

انجمن کوه‌نوردان ایران، «جشنواره‌ی یخ‌نوردی» را در زمستان 86 پس از آن که برای نخستین بار گروهی از کوه‌نوردان ایرانی در جشنواره‌ی یخ نوردی اکرن (Ecrain) فرانسه شرکت کردند، پایه‌گذاری کرد. هدف از برگزاری این جشنواره، انتقال تجربه‌های به‌دست‌آمده در اکرن، تبادل تجربه میان یخ‌نوردان، آشناسازی کوه‌نوردان ایرانی با شیوه‌های نوین یخ‌نوردی، و از میان بردن ترسی بوده که به دلیل ناچیز بودن شیب های یخی در ایران، کم و بیش در میان کوه نوردان کشور وجود دارد.

از دو سه سال پیش در این جشنواره، علاوه بر یخ‌نوردی، فعالیت‌هایی دیگری شامل درای تولینگ، اسکی آلپاین، و کوه‌پیمایی زمستانه هم انجام می‌شود، و گروه سرپرستی و آموزش‌دهندگان جشنواره به راهنمایی در این زمینه‌ها نیز می‌پردازند.

این جشنواره، گذشته از این که یک قالب آموزشی نو را به جامعه‌ی کوه نوردی ایران معرفی کرده، هر سال سبب‌ساز دور هم جمع شدن چند ده کوه‌نورد از نقاط گوناگون کشور، و فراهم شدن فضایی باصفا و دوستانه، و خلق خاطره‌هایی شاد می‌شود.

دهمین «جشنواره‌ی یخ نوردی و ورزش‌های زمستانی انجمن» از 20 تا 22 بهمن 1395 با یک کادر سرپرستی و آموزشی شامل چند تن از برجسته‌ترین مربیان و کوه‌نوردان کشور، در منطقه‌ی رودبار قصران برگزار خواهد شد. علاقمندان به شرکت در این رویداد می توانند تا 14 بهمن با مصطفی شکرابی (09126017261) تماس بگیرند.

جزییات بیشتر در: تارنمای انجمن کوه‌نوردان ایران

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 


 
دماوند نیاز به تنفس دارد
ساعت ٦:٠۱ ‎ب.ظ روز ٧ بهمن ۱۳٩٥ : توسط : عباس محمدی

کوه‌نوردان به طور معمول در گروه دوستداران طبیعت، و به این اعتبار، حافظ محیط زیست قلمداد می‌شوند؛ شاید هم خود چنین می‌پندارند! واقعیت اما این است که ما چه دوستدار طبیعت باشیم و چه نه، در چند دهه‌ای که کوه‌نوردیِ جدی به شکل ورزش و در قالب گروه‌ها و باشگاه‌ها کم و بیش فراگیر شده، اثر یا ردّپای سنگینی بر کوه‌ها به جا گذاشته ایم. این ردّ را به صورت انبوه زباله‌های رهاشده در مسیرها و اطراف پناهگاه‌ها، به شکل خودِ پناهگاه که بدل به کانون ریخت‌و‌پاش شده، به شکل راه‌های پاکوب که روز به روز پهن‌تر و بیشتر می‌شوند، به صورت جاده‌های ماشین‌رویی که به منظور دسترسی ساده‌تر به ساختگاه پناهگاه‌ها ساخته ایم، به شکل فضولات انسانی و مدفوع قاطر، به صورت شیب‌های فرسایش‌یافته بر اثر شن‌اسکی کردن، و به شکل‌های متفاوت دیگر... می‌توان دید. در یک کلام، جامعه‌ی کوه‌نوردی هم دوشادوش دیگر قشرهای جامعه، در استفاده‌ی بهره‌کشانه و ناپایدار از طبیعت کشور کم نگذاشته است!

ما کوه‌نوردان چه باید کنیم که شایسته‌ی عنوان «طبیعت‌دوست» باشیم؟! همایش امروز، در پی پاسخ به این پرسش است... .



 
همایش مسئولیت‌پذیری در صعود به دماوند
ساعت ٦:٢۱ ‎ق.ظ روز ۳ بهمن ۱۳٩٥ : توسط : عباس محمدی

دماوند، بلندترین و شاخص‌ترین چکاد ایران، نه‌تنها از چرای بیش از حد دام، معدن‌کاوی، و ساخت‌وساز...، بلکه از پیمایش‌های بی‌ملاحظه‌ی ما دوستداران کوه‌نوردی و کوهستان هم در رنج است!

کوه‌نوردانی که حفاظت از دماوند را از تعهدهای اجتماعی خویش می‌دانند، چندین سال است که در گفتگو با دیگر کوه‌نوردان، در تماس با فدراسیون و باشگاه‌ها و گروه‌های کوه‌نوردی، در رفت‌وآمد و مکاتبه با مسوولان دولتی، با کار رسانه‌ای، و با برگزاری همایش و دیگر اقدام‌ها، در پی یافتن راه‌هایی برای جلوگیری از تخریب و فرسایش شدید کوهِ ملّی خود هستند.

همایش پنج‌شنبه 7 بهمن 1395 گام دیگری است در چاره‌اندیشی برای کاستن از اثر زیانبار کوه‌نوردی‌های سنگین و خارج از ظرفیتی که بر دماوند تحمیل می‌شود. در همایش حضور یابید و در این چاره‌اندیشی مشارکت کنید.

هفتم بهمن، از ساعت 16

آمل - خیابان شهید بهشتی، اندیشه 49، سالن ارشاد

 

 


 
فاجعه‌ی ساختمان پلاسکو، نمودی از بی‌اقتداری
ساعت ٧:۱٧ ‎ب.ظ روز ٢ بهمن ۱۳٩٥ : توسط : عباس محمدی

این یادداشت در خبرآنلاین هم کار شده است.

نگاه به حادثه‌ی پلاسکو، با اشاره‌ای به محیط زیستِ درمانده

مرگ شماری از هم‌میهنان، به‌ویژه آتش‌نشانان جان‌برکف، و از میان رفتن یکی از نمادهای قدیمی شهر تهران و صدها میلیارد تومان سرمایه، بغض در گلوی هر ایرانی نشانده است. امروز، نه وقت مقصریابی است و نه زمان متهم‌سازی و نه هنگام ارزیابی کارشناسانه... . امروز فقط باید سپاسگزار و همراه همه‌ی کسانی باشیم که در این سرمای زمستان و با وجود تمام مشکلات، در کار نجات جان انسان‌ها و سرمایه‌های کشور بوده و هستند.

 اما، اعلام این که شهرداری و آتش‌نشانی، بارها و بارها در مورد مشکلات ایمنی ساختمان پلاسکو اخطار و هشدار داده بودند و ساکنان آن ساختمان اقدام لازم را انجام نداده اند، نشانه‌ای از یک اِشکال بزرگ و ساختاری در مدیریت کشور است؛ خطر شکل‌گیری حاکمیت بی‌اقتدار که تمامی عرصه‌های زندگی شهری و البته محیط زیست و میراث‌های طبیعی و فرهنگی ما را تهدید می‌کند. امروزه می‌بینیم که قانون‌شکنی، به سُخره گرفتن مقررات، گرفتن مجوزهای ایمنی و استاندارد و جز آن، از راه‌های غیرمتعارف و نامناسب و حتی «قانونی شدن» پاره‌ای بی‌قانونی‌ها در مجلس، به پدیده ای معمولی بدل شده است.

دستگاه های دولتی و دیگر بخش‌های حاکمیت، در بسیاری جاها که کم‌کاری یا فساد ندارند، دچار ضعف در به اجرا رساندن قانون و مقررات هستند. در این‌جا، به مصداق‌های زیر پا گذاشتن مقررات ایمنی ساختمان‌ها، نادیده گرفتن آیین‌نامه‌ی زلزله، ساخت‌وساز روی گسل‌ها، غیراستاندارد بودن آسانسورها، و یا فساد عمیق در بانک‌ها و گمرک‌ها و دیگر اداره‌ها نمی‌پردازم. فقط به محیط زیست، آن هم نه به مشکلات بزرگ آن بلکه به یک گوشه‌ی کوچک آن (به عنوان نمونه‌ای از صدها موردِ ریز و درشت) اشاره می‌کنم که ببینید چگونه قانون و اخلاق در برابر شماری قانون‌شکن و بی‌وجدان کم آورده و اِعمال‌ قانون سخت شده است.

چند سال است که در منطقه‌ی فریدونکنار، عده‌ای صیاد (که حساب آنان از حساب صیادهای بومی و قانع جدا است) به شکلی بسیار بی‌رحمانه اقدام به دام‌گستری‌های غیرقانونی و صید و کشتار گسترده‌ی پرندگان مهاجر، چه پرندگان مجاز برای صید و چه حمایت‌شده، می‌کنند. در این چند سال، چند بار ماموران سازمان حفاظت محیط زیست و حتی نیروی انتظامی خواسته است که جلوی این صیادان را بگیرد، اما آنان با چوب و چماق و اسلحه نگذاشته اند. حتی امسال که انفلوانزای پرندگان شیوع یافته و به جز سازمان محیط زیست، مسوولان بهداشت کشور هم گفته اند که صید باید متوقف شود، اما باز هم این گروه به قانون‌شکنی خویش ادامه می‌دهند.