چرا جشنواره‌ی کوه‌نوشته‌ها؟
ساعت ٧:۳٧ ‎ق.ظ روز ٢٧ مهر ۱۳٩٥ : توسط : عباس محمدی

تجربه‌های کوه‌نوردی را باید بیاموزیم و منتقل کنیم تا ورزش‌مان ارتقا یابد؛ محیط کوهستان را باید بشناسیم تا بتوانیم آن را حفظ کنیم؛ و باید به صورتی جدی بنویسیم و بخوانیم تا دانش‌مان فزونی یابد و انتقال آن ممکن گردد.

همه‌ی کوه‌نوردان جدی، به کم و بیش نویسنده‌ بوده اند؛ نوشتن گزارش و یادداشت، یا مقاله و کتاب، بخشی از فعالیت کوه‌نوردی است که برای خیلی از فعالان این عرصه، دست‌کمی از خودِ کوه‌نوردی ندارد و بلکه گاه انگیزه‌ی آن هم بوده است.

هدف از برگزاری «جشنواره‌ی کوه‌نوشته‌ها»، نه رتبه دادن به نوشته‌ها، بلکه ارج گذاردن بر کار همه‌ی کسانی است که برای کوه و کوه‌نوردی به نوشتن می‌پردازند. هر آن کس که در این جشنواره برگزیده می‌شود، نماینده‌ی همه‌ی کسانی است که به قدر توان و بضاعت خویش دست به قلم برده اند.

با فرستادن آثار خود برای حضور در این جشنواره‌، در پیمایش راهِ کوه‌نویسی، هم‌نورد دیگر یاران باشید!

برای آگاهی بیشتر درباره‌ی جشنواره‌ی کوه‌نوشته‌ها،لطفا یادداشت 19 مهر را بخوانید.


 
محرمی محیط‌ زیستی‌تر
ساعت ۳:٠۳ ‎ق.ظ روز ٢۳ مهر ۱۳٩٥ : توسط : عباس محمدی

عباس محمدی- خبرآنلاین

عزاداری‌های محرمِ امسال، به شکل کم‌سابقه‌ای (نسبت به سال‌های پیش) با معیارهای محیط‌ زیستی هماهنگ‌ بود. بدیهی است که می‌توان به انبوه زباله‌های رهاشده در خیابان‌ها، و ریخت و پاش غذاهای نذری و مانند این‌ها هم اشاره کرد و گفت که وضع خراب بوده است! اما، اگر بخش مثبت ماجرا را ببینیم، امیدوارکننده است؛ خود من در چند نقطه‌ از شهر تهران دیدم که در اطراف چادرهای پخش نذری و تکیه‌ها، یا زباله‌ای نیست یا به‌سرعت جمع می‌شود.

در تهران، گروه‌های داوطلب ازجمله موسسه‌ی کوهستان سبز به مدیریت مردِ خستگی‌ناپذیر مبارزه با ظرف‌های یک‌بارمصرف، حسین عبیری گلپایگانی، موضوع جدید «نذرهای محیط زیستی» را مطرح کردند که هدف آن جذب کمک‌های مردمی برای کمک به حیات وحش و حفاظت از طبیعت است. در قم چند داوطلب با حمل شعار «در نذرهایمان از ظرف یک‌بارمصرف کم‌تر استفاده کنیم» به عزاداری پرداختند. در خرم‌آباد، سنت روشن کردن آتش با چوب درختان جای خود را به آتش مشعل‌های گازی داد. در اصفهان، شخص شهردار و گروه رفتگران طبیعت به جمع‌آوری زباله‌های شهر پرداختند که این امر مورد توجه خاص گردشگران خارجی هم قرار گرفت. در ساری، انجمن مهرورزان و دفتر نمایندگی انجمن کوه‌نوردان ایران، به تبلیغ استفاده از ظرف‌های دایمی به جای ظرف‌های دورانداختنی پرداختند و همچنین برای یک تکیه سفره‌ی پارچه‌ای خریدند تا از سفره‌های نایلونی استفاده نکنند. در تبریز، خانه‌ی محیط زیست که به همت سازمان‌های مردم‌نهاد تاسیس شده، به پاک‌سازی چند خیابان از ظرف‌های رهاشده پرداختند. در رشت، اعضای موسسه‌ی سرزمین ایده‌آل ما به شکلی موثر به پاک‌سازی و تبلیغِ نریختن زباله در شهر اقدام کردند. در کاشان، جمعیت کویر سبز کاشان و در رفسنجان هم کانون صبح کویر رفسنجان به پاک‌سازی خیابان‌ها پرداختند.تا جایی که من خبر دارم، در شهرهای دیگری مانند رامهرمز، کاشمر، کرمانشاه، کنگاور، سیرجان، بافق هم برنامه‌های پاک‌سازی و تبلیغ استفاده نکردن از ظرف‌های دورانداختنی اجرا شده است.

آگاهی محیط زیستی روز به روز در کشور افزایش می‌یابد؛ امروزه در ایران، مطالبه‌های محیط زیستی بدل به یک جنبش اجتماعی شده و نُمودهای این جنبش را در بسیاری از عرصه‌های اجتماعی می‌توان دید. طبیعی است که مراسم محرم، با ریشه‌ی عمیقی که در جامعه دارد، نمی‌تواند از این حرکت برکنار باشد. یادآور می‌شوم که ابعاد گوناگون فرهنگ ما، از جمله عزاداری‌های محرم، پیوند ژرفی با عناصر طبیعت (این نشانه‌های بی‌مانند آفرینش) دارد. به عنوان فقط یک مثال، می‌توان به «علامت»هایی که در دسته‌های عزاداری حمل می‌شود اشاره کرد که بر آن‌ها نمادهایی به شکل گوزن، کبوتر، شانه‌به‌سر، شیر، کَل، قوچ، طاووس، و دیگر پدیده‌های طبیعی قرار دارد. می‌توان گفت که وابستگی روح ایرانی به طبیعت به‌قدری زیاد است که موجودات  آن‌، در کنار مقدس‌ترین چهره‌ها و آیت‌ها جای دارند.


 
آثار خود را برای جشنواره‌ی کوه‌نوشته‌ها بفرستید
ساعت ۸:۱۳ ‎ب.ظ روز ۱٩ مهر ۱۳٩٥ : توسط : عباس محمدی

دومین جشنواره‌ی دوسالانه‌ی کوه‌نوشته‌ها، در روز بیست و یکم آذر 1395 مطابق با 11 دسامبر (روز جهانی کوهستان) برگزار خواهد شد.

مهلت فرستادن آثار، تا اول آذر تمدید شد.

هیات امنای بنیاد محمدی‌فر، و انجمن کوه‌نوردان ایران، کوشندگان راه ارتقای فرهنگ کوه‌نوردی و حفاظت کوهستان را به مشارکت در برگزاری دومین دوره‌ی جشنواره‌ی کوه‌نوشته‌ها دعوت می‌کنند؛ هدف از برگزاری این جشنواره‌، معرفی نوشتارهایی است که به آموزش و پیشبرد کوه‌نوردی، و به حفاظت از محیط زیست کوهستان کمک کرده‌اند.

* همگان می‌نوانند  آثار خود شامل کتاب، مقاله، یادداشت، و گزارش  را که به صورت چاپی یا در فضای مجازی منتشر شده و در دوره‌ی پیش در میان آثار برگزیده نبوده است، برای شرکت در جشنواره معرفی کنند.

* به پدیدآوردندگان کتاب‌ها و مقاله‌های برگزیده، تندیس، لوح سپاس، و جایزه‌ی نقدی داده می‌شود.

 * در مورد تاریخ انتشار اثر، محدودیتی وجود ندارد.

لطفا بر روی پاکت آثاری که می‌فرستید یا در قسمت «subject» رایانامه‌ (ای‌میل)های خود بنویسید: مربوط به جشنواره‌ی کوه‌نوشته‌ها

نشانی برای فرستادن آثار، و نظر و پیشنهاد: تهران- خیابان انقلاب، جنب لاله‌زار، شماره‌ی ۵۹۰، واحد ۱۲، کد پستی:۱۱۴۵۷۷۴۴۵۴ ، انجمن کوه‌نوردان ایران


 تلفن: ۶۶۷۱۲۲۴۳، نمابر: ۶۶۷۱۲۴۲۱

am.kouh@gmail.com

 

 

 

علاقمندان به حمایت از این کار فرهنگی می‌توانند کمک‌های مالی خود را به حساب زیر واریز کنند:

شماره‌ی کارت بانکی: ۶۲۸۱۵۷۱۰۰۰۷۹۶۷۴۵ به نام افسر فراحی شاندیز، ثابتیان، محمدی

 

شما را به خواندن بیانیه‌ی هیات داوران   و گزارش  دوره‌ی گذشته (بیستم آذر 1393) دعوت می‌کنیم.


 
پوست پلنگ ایرانی در بازار دوبی
ساعت ٦:٥۱ ‎ق.ظ روز ۱۸ مهر ۱۳٩٥ : توسط : عباس محمدی

کوشان مهران و عباس محمدی- خبرآنلاین


نشانه‌ای از افت محیط زیست ما

حیات وحش و طبیعت ایران بیش از هر چیز از دست‌کاری شدید و مخرب انسانی آسیب دیده و رو به تباهی می‌رود. به نظر می‌رسد که در کشور ما خیلی چیزها بدل به پروژه‌هایی شده اند که خودِ اجرا، و نه هدف آن‌ها، مهم است و پروژه‌بازی اسباب تفاخر یا کسب و کار مدیران و کارگزاران شده است. انبوه طرح‌های راه‌سازی، سدسازی، کشیدن خط‌های انتقال نفت و گاز که مدیران ارشد کشور فرمان آن‌ها را بی هیچ ملاحظه‌ی زیست‌محیطی می‌دهند، در کنار بی‌شمار فعالیت‌های خانه و ویلاسازی، باغ سازی به همراه دیوارکشی، دام‌داری بی‌رویه در کوه و دشت، تصرف چشمه‌ها و رواناب‌ها، و شکار که توسط توده‌ی مردم انجام می‌شود و تقریبا به‌تمامی بی کم‌ترین نگاه به «زیست پایدار» صورت می‌گیرد، کشور را بدل به  کارگاه انواع پروژه‌های ناپایدار کرده است. در این «کارگاه» بزرگ، لزوم یک‌پارچگی و به هم پیوسته بودن زیست‌بوم‌ها، و حتی ضرورت دست‌نخورده ماندن بخش‌هایی از سرزمین برای بهره‌مندی انسان‌ امروز و نسل‌های فردا از چشم‌اندازهای طبیعی، فراموش شده است.

چه چیز سبب این شلختگی فراگیر در حفظ آب و خاک شده است؟ چگونه است که مردمی با چنین علاقه به طبیعت که هر تعطیلی (از عید و عزا و ...) را، حتی در این شرایط سخت اقتصادی، فرصتی می‌دانند برای رفتن به دامن صحرا، در عمل تمامی پهنه‌ی سرزمین مادری را پاره‌پاره و زخمی ساخته اند؟ می‌توان مهم‌ترین علت این پدیده را بی‌اعتنایی به قانون دانست. البته این وضع را نباید «بی‌قانونی» خواند، چرا که ما از چند دهه پیش قانون‌ها و مقررات خوبی ناظر بر حفظ طبیعت داشته‌ ایم، اما به‌تدریج اقتدار قانون در کشورمان رنگ باخته است.

نیم سده پیش، در ماهنامه‌ی «شکار و طبیعت» (مهر ماه 1343) آمده است:



ادامه مطلب را مطالعه کنید
 
پاک‌سازی کوهستان به مناسبت 4 مهر
ساعت ٥:٥٤ ‎ق.ظ روز ۱٠ مهر ۱۳٩٥ : توسط : عباس محمدی

به مناسبت «روز پاک‌سازی کوهستان» (چهارم مهر) در دو جمعه‌ی نزدیک به این روز، برنامه‌هایی از سوی اعضا و همکاران انجمن کوه‌نوردان ایران برگزار شد:

در روز جمعه دوم مهر، گروه کوه‌نوردی مهر به سرپرستی آقای ابوالحسنی عضو سبزاندیش انجمن، برنامه‌ی پاک‌سازی در مسیر درکه از راه‌های پر رفت و آمد شمال تهران را اجرا کرد.

 در روز جمعه نهم مهر هم «گروه خانواده‌ی پوشاک ایران» به سرپرستی آقای مهدی‌زاده با همراهی گروه کوه‌نوردی لواسان (از همکاران باسابقه‌ی انجمن) در دشت گرچال (دشت هویج) لواسان اقدام به پاک‌سازی کردند. این برنامه مورد تقدیر شورای روستای افجه قرار گرفت.

 

 

 



 
سفر به گیلان و بازدید از جاذبه‌های طبیعی و روستایی
ساعت ۱:۳۳ ‎ق.ظ روز ٦ مهر ۱۳٩٥ : توسط : عباس محمدی

انس با طبیعت همراه کودکان و خانواده‌ها

سفر به گیلان و بازدید از جاذبه‌های طبیعی و روستایی

29 و 30 مهر 1395

سفری همراه با مشاهده، آموزش، هنر و بازی

آشنایی با طبیعت و زندگی روستایی گیلان، پیاده روی در جنگل و ساحل

کارگروهی و ساختن تصاویر گرافیک ارگانیک در طبیعت با استفاده از مصالح طبیعی

اقامت در خانه‌ی روستایی، پذیرایی با غذاهای محلی و خرید محصولات منطقه

راهنما: عباس محمدی

آموزشگر: مهدی شمسی

سرپرست: آزاد بهادری

 

  • حرکت از تهران: راس ساعت 5 صبح 29 مهر (حداقل 15 دقیقه زودتر در محل قرار حاضر باشید)
  • رسیدن به تهران:  حداکثر تا ساعت 10 شب 30 مهر

 جاذبه‌ها و برنامه‌ی سفر

  • پیاده روی در جنگل و ساحل
  • بازدید از روستای خالجیر لنگرود
  • آشنایی با نوغان‌داری(پرورش کرم ابریشم)
  • خرید محصولات بومی و سوغاتی
  • بازدید از شالیزار و آشنایی با شیوه‌ی کاشت برنج
  • اقامت در خانه روستایی و پذیرایی با غذاهای محلی
  • بازدید از ساحل چمخاله؛ آشنایی با شیوه‌های کاشت هندوانه
  • کارگروهی و ساختن تصاویر گرافیک ارگانیک در طبیعت با استفاده از مصالح طبیعی
  • بازدید از باغ صنوبر در روستای خالجیر؛ آموزش کلیات مربوط به زراعت چوب و نقش آن در حفظ جنگل‌ها

 

 برنامه و خدمات:

  • برنامه‌ریزی و هماهنگی اجرای سفر، بیمه‌ی سفر و مسوولیت مدنی،  برنامه‌های ویژه بازی و آموزشی ویژه‌ی کودکان و خانواده ها، آشنایی با موضوع روستاگردی و ارزش‌های آن، آموزش میدانی محیط‌زیست، آموزش ضمنی طبیعت‌گردی و کوه‌پیمایی، هزینه بلیت‌ موزه، حمل و نقل توریستی با توجه به ظرفیت
  • یک وعده شام، یک وعده صبحانه و یک وعده نهار

هزینه:  250 هزار تومان

 ثبت‌نام: لطفا برای ثبت‌نام با شماره  09363862194 (آقای قاسم اصغری) تماس بگیرید.

مهلت ثبت‌نام: تا 20 مهر 1395؛ اولویت با افرادی است که زودتر ثبت‌نام می‌کنند. این سفر ویژه کودکان و خانواده‌ها است.

 

شرایط سفر:

 



ادامه مطلب را مطالعه کنید
 
آموزش کوه‌پیمایی و آشنایی با محیط کوهستان
ساعت ۳:۱۸ ‎ب.ظ روز ٤ مهر ۱۳٩٥ : توسط : عباس محمدی

کوه‌پیمایی و سنگ‌نوردی یک روزه در منطقه‌ی بندیخچال (از کوه‌های شمال تهران) به مناسبت روز پاک‌سازی کوهستان (4 مهر)

با حضور و راهنمایی مربیان و پیشکسوتان کوه‌نوردی

 سرپرست: امید بختیاری

 

  • محل حرکت: دربند مجسمه‌ی کوه‌نورد
  • ساعت حرکت: 7صبح جمعه 9 مهر

جاذبه‌ها

آشنایی با اصول کوه‌‍‍پیمایی و طبیعت‌گردی، و اصول پایه‌ی سنگ‌نوردی

آشنیایی با رعایت حفظ محیط زیست

 

برنامه و خدمات:

  • برنامه‌ریزی و هماهنگی اجرای سفر، بیمه‌ی سفر و مسوولیت مدنی، آموزش میدانی محیط‌زیست، آموزش ضمنی طبیعت‌گردی و کوه‌پیمایی

هزینه: برای اعضای انجمن کوه‌نوردان ایران: رایگان، دیگران: 100000 ریال

ثبت‌نام: لطفا برای ثبت‌نام با شماره  09366033912 (آقای امید بختیاری) تماس بگیرید.

مهلت ثبت‌نام: تا 8مهر 1395؛ اولویت با افرادی است که زودتر ثبت‌نام می‌کنند.

 

شرایط سفر:


ادامه مطلب را مطالعه کنید
 
دفاع از خاک میهن، و مساله‌ی محیط زیست
ساعت ٧:٥٥ ‎ب.ظ روز ۳ مهر ۱۳٩٥ : توسط : عباس محمدی

عباس محمدی- خبرآنلاین

«هفته‌ی دفاع مقدس» فرصتی است برای یادکرد از فداکاری‌ها و جان‌فشانی‌ها در راه حفظ خاک میهن در برابر تهاجم دشمن خارجی. در عین حال خوب است که در چنین مناسبت‌هایی، نگاهی هم داشته باشیم به رفتار خویش با آب و خاک سرزمینی که در درازنای تاریخ، سرپناه و خوراک و اسباب شادمانی را با گشاده‌دستی به ما ارزانی داشته است.

تجربه‌ی زیست‌شناختی و تاریخی نشان داده که یک جامعه به طور معمول می‌تواند در برابر تهاجم بیرونی، جمعیت و قلمرو یا هویت و همبستگی خود را حفظ کند، اما، زوال قطعی آن بیشتر ناشی از ضعف درونی و تحلیل رفتن فضای زیستی است. در چند دهه‌ی اخیر، و به‌ویژه در ده سال گذشته، حیات جامعه‌ی ایرانی به شدت و به گونه‌ی نگران‌کننده‌ای وابسته به مصرف داشته‌های طبیعی و به تحلیل بردن آن‌ها بوده است. اگر سه عنصر اصلی برای ادامه‌ی زیست را هوا و آب و خاک بدانیم، در هر سه مورد ما به مسرفانه‌ترین شکل، مصرف‌کننده‌ یا هدردهنده‌ بوده ایم.

در مورد هوا، شهرهای بزرگ‌مان را با مصرف بی‌رویه‌ی سوخت و با ایجاد شرایط تولید ریزگرد (یا بی‌اعتنایی مزمن به عوامل خارجی تولیدکننده‌ی آن)، رکورددار جهان کرده ایم(1). در مصرف آب، چنان بی‌پروا بوده ایم که امروز تقریبا همه‌ی کارشناسان و مردم عادی به این نتیجه رسیده اند که روزگار بسیار سختی در پیش داریم(2). در مورد خاک هم مشاهده‌ی میدانی، اظهار نظر کارشناسان، و آمارها، نشانگر فرسایش (یعنی از دست رفتن) خاک میهن به بالاترین نرخ است(3).

در این‌جا، و به مناسبت روزهای بزرگداشت دفاع از خاک کشور، یک مشاهده‌ از صدها مورد تجربه‌ی عینی خودم را که مشابه آن را در سراسر کشور می‌توان دید، بیان می‌کنم: در روزهای 26 تا 28 شهریور (همین یک هفته پیش) در کوهستان دماوند بودم. دماوند، چند صد متر از دومین قله‌ی بلند کشور، بلندتر است و فرازمندترین کوه کشور و به‌نوعی نماد سرزمین ما به شمار می‌رود. از این‌رو، دماوند در کانون توجه همگان، به‌ویژه کوه‌نوردان و طرفداران محیط زیست است، و به دلیل نزدیکی با دو استان مهم مازندران و تهران، لابد در بهترین شرایط مدیریتی نسبت به دیگر کوهستان‌های کشور قرار دارد. اما، مدیریت منابع طبیعی و آبخیزهای دماوند فاجعه‌بار است؛ طبق آن‌چه که اداره‌ی منابع طبیعی منطقه تعیین کرده، چرای دام باید پیش از پانزدهم شهریور در دامنه‌های دماوند متوقف شود. اما در همان روزهای یادشده (و تا امروز) گله‌های گوسفند و بز که بسیار بیشتر از ظرفیت مرتع هم هستند، در منطقه به سر می‌برند. این‌گونه بهره‌برداری که زودتر از موعد (15 خرداد) نیز شروع شده، موجب نابودی بخش عظیمی از ذخیره‌ی گیاهی منطقه و تبدیل دامنه‌های سبز به شیب‌های سست و آماده‌ی رانش و فرسایش شده است. همچنین حضور چوپانانی که کم‌ترین آشنایی با اصول مرتع‌داری ندارند، سبب آتش‌سوزی‌های مکرر مراتع می‌شود که یک مورد گسترده‌ی آن مربوط به حدود ده روز پیش است.

به نظر من، بزرگ‌ترین چالش محیط زیستی کشور (یعنی بزرگ‌ترین عامل تهدیدکننده‌ی حیات در سرزمین ایران) فرسایش خاک است. کارشناسان وزارت نیرو، این متولیان خودخوانده‌ی آب کشور، مرتبا از ضرورت «فرهنگ‌سازی» برای صرفه‌جویی در مصرف آب سخن می‌گویند، اما اساسا اشاره هم نمی‌کنند که تولیدکننده و نگاه‌دارنده‌ی ذخیره‌های آبی کشور، کوه‌هایی هستند که زیر فشار عامل‌های فرساینده مانند چرای دام، راه‌سازی‌های بی‌رویه، سدسازی‌های غیرضروری، معدن‌کاوی‌ها، و جنگل‌زدایی‌ها در حال تخریب شدید هستند.

ضمن تاکید بر ضرورت احساس مسوولیت فردی در استفاده‌ی درست از آب، معتقدم که عامل اصلی در بروز مشکل آب، مدیریت غلط خاک و آب کشور است. آن‌چه که در دماوند دیده می‌شود، با شدتی بیشتر در کوهستان‌های دورافتاده‌تر مانند زردکوه و دنا که سرچشمه‌ی بزرگ‌ترین رودخانه‌های کشور هستند، در جریان است. خاک کشور، در حال از دست رفتن است؛ چاره‌ی کار نگاه انتقادی به گذشته و تجدید نظر اساسی در مدیریت خاک و آب است.

پی‌نوشت

1) چند سال است که اهواز جزو آلوده‌ترین شهرهای جهان رده‌بندی می‌شود (از جمله، می‌توان نگاه کرد به تارنمای مهر 15/11/1393). در تولید گازهای گلخانه‌ای هم با آن که کشور ما جزو اقتصادهای بزرگ جهان نیست، در رده‌ی هفتم جهان قرار داریم (باشگاه خبرنگاران جوان 25/9/1394)

2) عیسی کلانتری، وزیر پیشین کشاورزی و رییس «ستاد احیای دریاچه‌ی ارومیه» چندین بار این مضمون را بیان کرده است که «غیر از ایران هیچ کشوری در دنیا بالای ۹۰ درصد از آب‌های تجدیدپذیر استفاده نمی‌کند، و این در حالی است که در منابع سازمان ملل به صراحت اعلام شده کشورهایی که بیش از ۴۰ درصد از منابع آب‌های تجدیدپذیر استفاده می‌کنند با خطرات عظیم زیست‌محیطی روبرو می‌شوند». (خبرگزاری مهر 11/3/1395)

3) میزان فرسایش خاک در ایران، به گفته‌ی شماری از کارشناسان، رتبه‌ی اول را در جهان دارد (برای مثال، نگاه کنید به: تارنمای الف 22/2/1388) یا به هرحال آن را چندین برابر متوسط جهانی می‌دانند (برای مثال: تارنمای مشرق‌نیوز 21/9/1394)