مسوول آلودگی هوا کیست؟
ساعت ۱٠:٤٢ ‎ب.ظ روز ٢٩ آبان ۱۳٩٥ : توسط : عباس محمدی

 هر سال هزاران ایرانی بر اثر عوارض ناشی از آلودگی هوا می‌میرند، و میلیون‌ها تن دیگر دچار انواع بیماری‌های جسمی و ناراحتی‌های روانی و عقب‌ماندگی‌های ذهنی می‌شوند. مدیران شهرها و همه‌ کسانی که در قوای سه‌گانه‌ی کشور مسوولیت دارند، از آلودگی می‌گویند اما وضع همچنان خطرناک است. گو این که به نظر من (به استناد دیده‌هایم از کوه‌های شمال تهران، و آمارهای رسمی) در دو سه سال اخیر هوا کمی بهتر شده و دست‌کم دود و سیاهی‌ها کم‌تر به چشم می‌خورد، اما باید گفت که اگر در یکی از کشورهای پیشرفته، وضع هوا یک‌دهمِ این هم خراب بود، قطعا مسوولان (در درجه‌ی اول: شهردارانِ) بسیاری استعفا می‌دادند یا برکنار و محاکمه می‌شدند.

گفته‌های مسوولان و تمام مشاهده‌ها حکایت از این دارد که بیش از هفتاد درصد آلودگی هوای شهری مانند تهران، بر اثر شدآمد خودروها و موتور سیکلت‌ها است. اما هیچ اراده‌ی جدی در میان شهرداری‌ها، قانون‌گزاران، و دولت برای محدود کردن اساسی خودروهای شخصی وجود ندارد، و خودروها و موتورها بدل به حاکمان غدّار و خونریز شهرها و جاده‌ها شده اند. آیا این، تاثیر لابی خودروسازان وطنی و واردکنندگان قدرتمند خودرو و موتورسیکلت است؟ آیا نتیجه‌ی تلقین سازمان‌یافته‌ی این پندار به مردم است که هر کس باید یک خودروی شخصی داشته باشد؟ آیا اثر شهرسازی‌های نادرستی است که فاصله‌ی خانه‌ها تا محل کار را تا ده‌ها کیلومتر افزایش داده؟ آیا به خاطر این است که گروه‌هایی نمی‌خواهند سامانه‌ی حمل و نقل همگانی به شکل رضایت‌بخشی گسترش یابد؟ آیا اراده‌ای در کار است که مردم را در هر شبانه‌روز چندین ساعت گرفتار راه‌بندان‌ها کند تا فرصت پرداختن به مشکلات اجتماعی را نداشته باشند؟ آیا نتیجه‌ی القای این تصور نادرست است که کارخانه‌های خودروسازی اشتغال‌آفرین‌های بسیار خوبی هستند؟

به نظر می‌رسد که هر کدام از این فرض‌ها تا حدی درست اند! دست پنهانی در کار است که موضوع پیشگیری از آلودگی هوا را تا آن‌جا پیش نبرد که کم‌ترین تاثیری بر فروش خودروهای شخصی داشته باشد! تجربه‌ی یکی دو روز «زوج و فرد» کردن خودروهای مجاز به رفت و آمد نشان داده که در این حال هم هوا بسیار بهتر می‌شود و هم رفت و آمد اتوبوس‌ها و تاکسی‌ها روان‌تر می‌شود که نتیجه‌ی آن رسیدن راحت‌ترِ همه به کارهایشان است. اما نمی‌گذارند که این تجربه‌ی عالی دائمی شود و یا با اصلاحاتی، فراگیر گردد! چون اگر مردم ببینند که می‌توان با وسایل همگانی راحت‌تر رفت و آمد کرد، کم‌تر خودروی شخصی خواهند خرید.

طرح‌های تخیلی مانند این که موتور خودروها باید اصلاح شود، یا معاینه‌ی فنی خودروها در دوره‌های کوتاه‌تری صورت گیرد، با توجه به انواع تحریم‌هایی که کشور ما با آن روبرو است؛ با توجه به فسادهای اداری (که امکان می‌دهد با پول برگه‌ی معاینه‌ی فنی بگیرید)؛ و با توجه به این که در پیشرفته‌ترین کشورها با کارآمدترین خودروها هم باز مشکل راهبندان‌ها و آلودگی و گرم شدن زمین برقرار است، به هیچ جا نخواهد رسید. موعظه‌های اخلاقی برای مردم که از وسیله‌ی شخصی کم‌تر استفاده کنند، نیز تاثیر بسیار کمی دارد، چرا که مسوولیت اصلی متوجه دارندگان قدرتِ قانون‌گزاری و اِعمال قانون است. تنها راه برای قابل تنفس کردن هوای شهرهای بزرگ، محدود کردن جدی امکان شدآمد خودروها و موتورهای شخصی است. راه‌های آن هم بسیار ساده و در دسترس است... اگر بخواهند و بگذارند!


یادداشت‌های مرتبط:
روزگار تهران‌، همان‌ است که بود (همشهری 30/10/1387)
هوای آلوده به سیاست (خبرآنلاین)
می خواهیم نفس بکشیم! (رسانه‌های گوناگون، دی ماه 1390)
آیا شهرداری و دیگر مسوولان، می‌خواهند آلودگی هوا را رفع کنند؟! (خبرآنلاین)


 
جشنواره‌ی کوه‌نوشته‌ها؛ مهلت تا دوشنبه
ساعت ٩:٠٥ ‎ب.ظ روز ٢٦ آبان ۱۳٩٥ : توسط : عباس محمدی

 مقاله‌ها، کتاب‌ها، گزارش‌ها، و یادداشت‌هایی را که در زمینه‌ی کوه‌نوردی و حفاظت کوهستان نوشته شده و به صورت کاغذی (در مطبوعات / به شکل کتاب) یا در فضای مجازی منتشر شده است، می‌توانید تا آخر روز دوشنبه اول آذر برای دومین دوره‌ی جشنواره‌ی کوه‌نوشته‌ها بفرستید.

در این جشنواره به آثار برگزیده، تندیس، لوح تقدیر، و جایزه‌ی نقدی داده خواهد شد.

این جشنواره، یک مسابقه نیست؛ فرصتی است برای نکوداشت کسانی که برای کوهستان و کوه‌نوردی قلم می‌زنند!

اطلاعات بیشتر در:   این‌‌جا

 


 
جشنواره‌ی کوه‌نوشته‌ها
ساعت ٦:٥٧ ‎ق.ظ روز ۱٩ آبان ۱۳٩٥ : توسط : عباس محمدی

دومین دوره‌ی جشنواره‌ی کوه‌نوشته‌ها از سوی بنیاد محمدی‌فر و انجمن کوه‌نوردان ایران در روز جهانی کوهستان (11 دسامبر/ 21 آذر) برگزار خواهد شد.

پدیدآورندگان کتاب‌ و مقاله‌ با موضوع کوه‌نوردی یا حفاظت محیط‌های کوهستانی، چه آن‌ها که چاپ شده و چه آن‌ها که در فضای مجازی منتشر شده، می‌توانند آثار خود را تا اول آذر برای شرکت در جشنواره بفرستند.

اطلاعات بیشتر در:   این‌‌جا

 


 
این جاده‌های ویرانگر!
ساعت ٧:٢٠ ‎ب.ظ روز ۱٥ آبان ۱۳٩٥ : توسط : عباس محمدی

عباس محمدی- خبرآنلاین

راه‌سازی در ایران به تهدیدی بزرگ برای محیط زیست کشور بدل شده: عاملی مهم در فرسایش خاک و تخریب آبخیزها، و یک کشتارگاهِ حیات وحش... .
چند هفته پیش، شماری از سازمان‌های مردم‌نهاد (انجمن یوزپلنگ ایرانی، انجمن حفظ محیط کوهستان، انجمن دیده‌بان کوهستان، انجمن داوطلبان سبز، و...) نامه‌ی زیر را به وزارت راه فرستادند و خواستار تشکیل یک کمیته‌ با عنوان «کمیته‌ی ملی ارزیابی اثرات راه‌سازی» متشکل از کارشناسان مستقل، فعالان غیردولتی محیط زیست و جامعه‌شناسی، نمایندگان محلی چند منطقه‌ی متاثر از راه‌سازی، و کارشناسان وزارت راه شدند تا «گزارش ملی اثرات طرح‌های راه‌سازی در چهار دهه‌ی اخیر» تهیه شود.

جناب آقای دکتر مظاهریان

معاون محترم مسکن و ساختمان وزارت راه و شهرسازی

با سلام و احترام

چند دهه است که در کشور ما هرگونه راه‌سازی نماد و عامل توسعه تلقی می‌شود، چنان که در میان نمایندگان و مسوولان اجرایی مناطق گوناگون کشور، رقابتی سخت برای جذب بودجه به منظور راه‌سازی در حوزه‌ی خودشان به چشم می‌خورد. اما، وافعیت این است که بسیاری از این طرح‌های راه‌سازی بدون ارزیابی‌های محیط زیستی و اجتماعی انجام شده و موجب تخریب جبران‌ناشدنی خاک ارزنده‌ی سرزمین و همچنین آسیب‌ دیدن منابع آب و البته حیات وحش گردیده است.

در این زمینه مثال‌های بسیار زیادی را می‌توان ذکر کرد که در زیر فقط به چند مورد اشاره می‌شود:

* جاده‌ی جنگل گلستان و تعریض‌های پیاپی آن، به مهم‌ترین پارک ملی کشور که به واقع ذخیره‌ای ملی و فرا نسلی است، سخت آسیب رسانده است. دیواره‌سازی در کناره‌های رودخانه‌ی اصلی پارک ملی گلستان هم که به ظاهر برای مهار سیل انجام شده، نه تنها در تامین این هدف موثر نبوده بلکه عامل مخرب دیگری بوده که حیات وحش و منابع آب منطقه را تهدید می‌کند.

* میانگذر دریاچه‌ی ارومیه، بنا به نظر همه‌ی کارشناسان، یکی از عوامل مهم خشک شدن این دریاچه‌ی مهم بوده است.

* آزادراه تهران- شمال، موجب رانش شدید خاک در بخش‌های مختلف شده و سیمای دلنشین جاده‌ی چالوس و منطقه‌ی حفاظت‌شده‌ی البرز مرکزی را مخدوش کرده است. فرسایش خاک در امتداد این آزادراه، موجب گل‌آلود شدن رودخانه‌ی چالوس شده که بر زادآوری ماهیان این رودخانه و دریای خزر تاثیر منفی دارد. تکمیل شدن این جاده نیز قطعا موجب سرریز جمعیت از تهران به منطقه‌ی حساس شمال، و تخریب هرچه بیشتر جنگل‌ها و کشتزارها و باغ‌ها خواهد شد.

* تعریض غیراصولی جاده‌ی هراز، موجب گل‌آلودگی دائمی رودخانه‌ی هراز، تخریب محوطه‌ها و آثار میراثی پرشمار، و افزایش ریزش کوه شده است. در عین حال به نظر می‌رسد که زلزله‌خیز بودن این منطقه، در محاسبات این طرح نادیده گرفته شده است.

* آزادراه قزوین - رشت بدون توجه به اقتصاد شهرهای کوچک بین راه، بی اعتنا به خواسته‌های مردم محل، و با آسیب زدن بسیار شدید به منابع آب و خاک اجرا شده است.

* جاده‌ی در دست ساخت طالقان- ساوجبلاغ، زیستبوم کوهستانی حساس منطقه را تخریب کرده و اگر تا ارتفاع حدود سه هزار متر که مورد نظر است پیش برود، این تخریب و فرسایش خاک چندین برابر افزایش خواهد یافت. این جاده همچنین موجب تخریب چندین محوطه‌ی باستانی شده است.

* تونل امام‌زاده هاشم در جاده‌ی هراز، علاوه بر آن که ایرادهای فنی زیادی دارد، به گواهی اهالی منطقه، موجب خشک شدن چشمه‌های دشت مشا شده است. در جریان ساخت این تونل، یک کاروانسرای تاریخی هم به‌کلی تخریب شد.

* جاده‌ی عباس‌آباد در پناهگاه حیات وحش توران، یک زیستگاه مهم یوزپلنگ را دوپاره کرده و هرسال موجب مرگ چند قلاده از این گونه‌ی در حال انقراض می‌شود.

* جاده‌ی در دست احداث الموت- تنکابن، موجب تخریب وحشتناک بخش‌هایی از بکرترین جنگل‌های خزری شده و قطعا پای جنگل‌خواران و ویلاسازان را به منطقه باز خواهد کرد.

* طرح جاده‌سازی بین مسجد سلیمان و شوشتر یکی از منطقه‌های مهم حفاظت‌شده (منطقه‌ی کرایی)، و طرح احداث تونل در جاده‌ی شهرکرد - ایذه، منابع آب منطقه را به‌شدت تهدید می‌کند.

* هزاران کیلومتر جاده‌های فرعی عشایری و روستایی که غالبا بدون کم‌ترین توجه به شیب منطقه و دیگر مسایل فنی کشیده شده، موجب دسترسی غیرضروری به مراتع و جنگل‌ها و در نتیجه سبب فرسایش خاک، زمین‌خواری، و شکننده شدن اقتصادهای خودکفای محلی شده است.

*...

کوتاه آن که به نظر می‌رسد بسیاری از طرح‌های راه‌سازی به هدف‌های خود دست نیافته و فقط موجب صرف میلیاردها دلار بودجه‌ی کشور، تخریب خاک، آسیب‌دیدگی منابع آب، آلودگی هوا، و نابودی پوشش گیاهی و حیات وحش شده است. از این‌رو، درخواست دارد با تشکیل یک کمیته‌ با عنوان «کمیته‌ی ملی ارزیابی اثرات راه‌سازی» متشکل از کارشناسان مستقل، فعالان غیردولتی محیط زیست و جامعه‌شناسی، نمایندگان محلی چند منطقه‌ی متاثر از راه‌سازی، و کارشناسان وزارت راه تشکیل گردد تا در یک دوره‌ی مشخص زمانی، «گزارش ملی اثرات طرح‌های راه‌سازی در چهار دهه‌ی اخیر» را تهیه کنند. همچنین درخواست دارد نسبت به فعال‌سازی«شورای مشورتی محیط زیستی» در وزارت راه اقدام فرمایید.

با سپاس از توجه جنابعالی

 

 


 
موفقیت برای گروه دیده‌بان کوهستان
ساعت ۸:۱۸ ‎ق.ظ روز ۱٢ آبان ۱۳٩٥ : توسط : عباس محمدی

نخستین جشنواره‌ی تجربیات موفق سمن‌های محیط زیستی را سازمان حفاظت محیط زیست در روز 11 آبان در سالن همایش‌های این سازمان برگزار کرد. از میان 109 فعالیت که از سوی اجراکنندگانشان به جشنواره گزارش شده بود، 35 فعالیت یا انجمن مورد تقدیر قرار گرفت و به آن‌ها لوح و تندیس و جایزه داده شد.

هدف از برگزاری این جشنواره، مطابق گفته‌های محمد درویش مدیرکل آموزش و مشارکت‌های مردمی سازمان حفاظت محیط زیست، این بوده که سازمان اعلام کند فعالیت سازمان‌های غیردولتی را می‌بیند و بر آن ارج می‌نهد. درویش همچنین گفت امید می‌رود با این فعالیت‌ها که سمن‌ها دارند و با برنامه‌های شبکه‌سازی، این سازمان‌ها به وضع باثباتی برسند، چنان که وضعیت آن‌ها تابع آمدن و رفتن مدیران مختلف سازمان حفاظت محیط زیست نباشد و «جنبش اجتماعی محیط زیستی» همچنان گسترش و تعمیق یابد. خانم ابتکار رییس سازمان هم که در این مراسم حضور داشت، بر نقش سمن‌ها در حفظ محیط زیست و ضرورت مشارکت آن‌ها در تصمیم‌گیری‌های مرتبط با محیط زیست تاکید کرد.

«گنجه‌ی پشتیبان زیست‌بوم» که شاید بتوان آن را نخستین نهاد نیکوکاری محیط زیستی ایران خواند، یکی از برگزیدگان جشنواره بود و از آن «به خاطر کمک مالی به طرح های محیط زیستی و افرادی که به محیط زیست خدمت می کنند» تقدیر شد (خلاصه‌ی فعالیت‌های گنجه را می‌توانید در این‌جا ببینید). گروه دیده‌بان کوهستان انجمن کوه‌نوردان ایران (دکا) در راه‌اندازی و برنامه‌ریزی‌های گنجه نقش موثری داشته است؛ مدیر دکا (عباس محمدی) و عباس ثابتیان (رییس پیشین هیات مدیره‌ی انجمن) از اعضای هیات امنای گنجه هستند، و بهمن ایزدی دیگر عضو هیات امنای آن، از کوه‌نوردان و طبیعت‌پیمایان باسابقه‌ و جزو یاران و همکاران انجمن است.

دکا، در چند سال گذشته، در چهار مورد فعالیت دیگر هم که در این جشنواره برگزیده شدند، مشارکت موثر داشته است: برنامه‌های حفاظت از دماوند (در همکاری با انجمن دوستداران دماوندکوه)، مدیریت مشارکتی منطقه‌ی حفاظت شده‌ی شده‌ی گلیل و سرانی (در خراسان شمالی) با رویکرد بررسی امکان ایجاد پارک صلح (TBPA) و ذخیره گاه زیستکره‌ی فرامرزی (TBR) (در همکاری با موسسه‌ی زی‌پاک)، طرح جنگل‌کاری مشارکتی با عنوان «جنگلانه»  (در همکاری با خانه‌ی فرهنگ بوم‌گردان پارس)، و طرح پاک‌سازی مشارکتی جنگل‌ها (در همکاری با موسسه‌ی توسعه‌ی پایدار هُرمُد).

نام برگزیدگان را می‌توانید در این‌جا ببینید.


 
ششمین جشنواره‌ی فیلم کوهستان و دومین جشنواره‌ی کوه‌نوشته‌ها
ساعت ٧:٢٠ ‎ق.ظ روز ٩ آبان ۱۳٩٥ : توسط : عباس محمدی

جشنواره‌ی فیلم کوهستان را را انجمن کوه‌نوردان ایران در روزهای 30 دی ماه و اول بهمن ماه سال جاری برگزار خواهد کرد. علاقه‌مندان میتوانند آثارخود را در فرمت MP4 و درقطع  HD در دو نسخه، تا 30 آذر ماه به ای‌میل info@alpineclub.ir بفرستند یا آن‌ها را به دفتر انجمن تحویل دهند: تهران،خیابان انقلاب، جنب لاله زارنو، شماره‌ی 590، طبقه‌ی چهارم، واحد 12، کدپستی 1145774455، تلفن: 66712243

همچنین برای هماهنگی‌ و دریافت اطلاعات بیشتر می‌توانید با  آقای وحید بهرامی دبیر جشنواره (09123334045) تماس بگیرید.

توضیح:

1- دوره‌های پیشینِ این جشنواره، با عنوان «جشنواره‌ی فیلم و گزارش‌های کوه‌نوردی» برگزار شده است؛ نخستین دوره‌ در 7 و 8 خرداد 1383 و پنجمین دوره در 26 و 27 دی 1392.‌ اما قرار است که از این پس، گزارش‌های کوه‌نوردی در «جشنواره‌ی کوه‌نوشته‌ها» پذیرش شوند که دومین دوره‌ی آن در روز 21 آذر امسال برگزار خواهد شد.

2- گزارشی از دوره‌ی پنجم جشنواره‌ی فیلم و گزارش‌های کوه‌نوردی را می‌توانید در اینجا ببینید.


 
پیروزی‌های محیط زیستی
ساعت ٥:۱٠ ‎ق.ظ روز ۸ آبان ۱۳٩٥ : توسط : عباس محمدی

بسیار پیش می‌آید که کنشگران محیط زیست در جمع‌های خودشان یا در گفتگو با دیگران، با این پرسش روبرو می‌شوند که «چه فایده؟!» یا «این همه گلو پاره کردن و دوندگی چه نتیجه‌ای داشته است؟!» واقعیت این است که بیشتر خبرها و گزارش‌های مربوط به محیط زیست (به طور کلی در جهان، و به‌ویژه در کشور ما) خبرهای بد و آزارنده هستند. در حالی که خود محیط زیست، یعنی طبیعت، زیباترین و باشکوه‌ترین پدیده ای است که انسان می‌تواند به آن دست یابد، و انتظار می‌رود که هر گاه گفتگویی از محیط زیست می‌شود، روان آدمی خوش گردد. از این‌رو جا دارد که گاه در بحث‌های محیط زیستی، از دستاوردها و موفقیت‌های این جنبش هم یاد شود.

همه‌ی انسان‌ها طبیعت را دوست دارند، اما ثروت و قدرت را نیز بسیار خوش می‌دارند و میل به تصرف مال در ایشان بس نیرومند است. در سامانه‌ای که امروزه بر جهان حاکم است، یعنی در سامانه‌ی سرمایه‌داری، به دست آوردن پول (که شرط اصلی سلطه است) چنان تبلیغ و تقدیس شده که تقریبا همگان می‌پندارند که مهم‌ترین کاری که باید در زندگی به انجام رسانند، گرد آوردن هرچه بیشتر مال شخصی  است. چنین است که انواع ستم‌ها بر اشخاص ضعیف و بر طبیعت روا می‌رود، و از این رو دوره‌ی کوتاه سرمایه‌داری (کوتاه، به نسبت کل تاریخ تمدن) بدترین دوره برای زمین نه تنها در تاریخ حیات انسان، بلکه شاید یکی از بدترین‌ها در کل تاریخ این سیاره بوده است.

اقتصاد کشور ما نیز در دنباله‌روی از سیاست مسلط بر جهان، از هیچ‌گونه بهره‌کشی از طبیعت کوتاهی نمی‌کند و حتی برای بسیاری از ظواهر که در جهان سرمایه‌داری پیشرفته با هدف خاموش نگاه داشتن مردم رعایت ‌می‌شود، ارزشی قایل نیست. برای مثال، در ایران ریختن پساب تصفیه‌ نشده‌ی کارخانه‌ها به چاه یا رودخانه و دریا، و یا تفکیک نکردن زباله‌ها و ریخت و پاش آن در طبیعت، رویه‌ای متداول است.

آن‌چه که می‌تواند این سامانه‌ی آزمند و بی‌ترحم را وادار به عقب‌نشینی یا اصلاح کند، جنبش مردمی و مطالبه‌ی پیگیرانه‌ی حقوق محیط زیستی است. در هر جای جهان که وضع محیط زیست بهتر است (جز جاهایی که پای بشر متمدن کم‌تر به آن باز شده) کوشش مردم و دفاع از حقوق انسانی در کار بوده است. در کشور ما هم افزایش حساسیت به مسایل محیط زیستی، و وارد شدن موضوع محیط زیست در ادبیات مدیران دولتی، تا حد زیادی مرهون کنش‌های داوطلبانه‌ی سازمان‌های مردمی بوده است. همچنین می‌توان گفت هر گاه که مردم به طور جدی در برابر یک طرح یا اقدام ضدمحیط زیست ایستادگی کرده اند، به پیروزی نسبی دست یافته اند.

برای آن که مشخص شود کنش محیط زیستی و مطالبه در این زمینه بی‌فایده نیست، در زیر به چند مورد موفقیت در زمینه‌ی خواست‌های محیط زیستی که در دهه‌ی گذشته رخ داده اشاره می‌کنم:

 

* مطالعات سدّی که امروزه با نام سد هراز در نزدیکی شهر آمل بر روی رودخانه‌ی هراز در دست ساخت است، از سال 1365 آغاز شد و در دهه‌ی 70 موضوع اختلاف میان مسوولان دو شهرستان آمل و بابل شد؛ بابلی‌ها خواستار اجرای سد در دره‌ی بلیران، و آملی‌ها خواهان ساخته شدن سد در دره‌ی اصلی هراز و منطقه‌ای به نام منگل بودند. از اوایل دهه‌ی هشتاد، شورای شهر آمل، شوراهای روستایی منطقه‌ی آمل و محمود آباد و نور، و سازمان‌های مردمی مدافع محیط زیست شروع به نامه‌نگاری با مجلس و وزیر نیرو و سازمان محیط زیست، و همچنین کار رسانه‌ای سنگین در مخالفت با سد بلیران کردند. در آخر قرار شد که سد در دره‌ی اصلی هراز ساخته شود، اما مخالفت‌هایی که اداره‌ی کل منابع طبیعی استان مازندران و دیگر مقام‌های آمل و بابل، شوراهای روستایی دو منطقه‌ی بلیران و منگل، و طبیعت‌دوستان هر دو منطقه (هرکدام با انگیزه‌های متفاوت) نشان داده و در جریان آن موضوع نابودی بخش‌هایی از جنگل را پیش کشیده بودند، قضیه را به یک چالش محیط زیستی بدل کرد. نتیجه‌ی به‌نسبت مناسبی که (عمدتا با پیگیری سمن‌ها و افراد مدافع طبیعت) به دست آمد، این بود که ساختگاه سدُ به چند کیلومتر بالاتر از منگل منتقل شد که در نتیجه، مساحت کم‌تری از جنگل‌های هیرکانی تخریب و غرق خواهد شد.


ادامه مطلب را مطالعه کنید
 
برنامه‌ی کوهپیمایی در جنگل هیرکانی الیمستان
ساعت ٦:۳٦ ‎ق.ظ روز ٥ آبان ۱۳٩٥ : توسط : عباس محمدی

انجمن کوه‌نوردان ایران برگزار می‌کند

انس با طبیعت و برنامه‌ی کوهپیمایی در جنگل  هیرکانی الیمستان

جمعه 21 آبان 1395

 

سفری همراه با مشاهده، آموزش،

آشنایی با طبیعتِ جنگل‌های هیرکانی، پیاده‌روی در جنگل

 راهنما: عباس محمدی
سرپرست: امید بختیاری

 

  • حرکت از تهران: راس ساعت 5 صبح 21 آبان (حداقل 15 دقیقه زودتر در محل قرار حاضر باشید)
  • رسیدن به تهران:  حداکثر تا ساعت 10 شب

 برنامه و خدمات:

  • برنامه‌ریزی و هماهنگی اجرای سفر، بیمه‌ی سفر و مسوولیت مدنی، آموزش میدانی محیط‌زیست، آموزش ضمنی طبیعت‌گردی و کوه‌پیمایی، حمل و نقل توریستی با توجه به ظرفیت

هزینه: 50 هزار تومان

 ثبت‌نام: لطفا برای ثبت‌نام با شماره  09366033912 (آقای امید بختیاری) تماس بگیرید.

مهلت ثبت‌نام: تا 18 آبان 1395؛ اولویت با افرادی است که زودتر ثبت‌نام می‌کنند. شرکت در این سفر برای همگان آزاد است.

 

شرایط سفر:

ما متعهد می‌شویم پس از مطالعه‌ی فراخوان و شرایط این سفر و با آگاهی و پذیرش موارد زیر برای ثبت‌نام و شرکت در سفر اقدام بکنیم.


ادامه مطلب را مطالعه کنید