دیده بان کوهستان

گاه سخنان ما آدم‌بزرگ‌ها- و نيز«بزرگان» ما- به حرف بچه‌هايي مي‌ماند كه در دعوا با هم‌بازي خود، به‌جاي پاسخ دادن به ايرادی كه طرف مي‌گيرد، مي‌گويند« خودت هم اين‌طوري هستي...؟» يا به‌جاي تامل در انتقادي كه به ما وارد است، سعي مي‌كنيم عيبي در انتقاد كننده بيابيم و بگوييم: «خودتي!»

به سخن معاون حمل و نقل و ترافيك شهرداري كرمانشاه (روزنامه‌ي اعتماد ملي13/6/85؛يادداشت اين وبلاگ در روز14/6/85) توجه كنيد؛ ايشان در پاسخ به مسئولان سازمان ميراث فرهنگي كه گفته‌اند ساخت قطار شهري در منطقه‌ي طاق‌بستان به اين اثر تاريخي آسيب مي‌رساند، گفته‌است كه چرا ميراث فرهنگي فكري به‌ حال «شكارگاه» نمي‌كند كه به زباله‌داني بدل شده است.گذشته از اين‌كه جمع‌آوري زباله‌هاي طاق‌بستان را وظيفه‌ي ميراث فرهنگي بدانيم يا شهرداري، و يا آموزش دادن مردم را جزء وظيفه‌هاي سازمان ميراث فرهنگي بدانيم... جاي اين پرسش است كه اشكال در كار اين سازمان،چگونه مي‌تواند ايراد كار مسئولان شهرداري را توجيه كند؟ آيا قرار است همانند کودکان بگوییم "این کار من به آن کار تو ، در ..."؟!

گفته‌ي معاون محترم ترافیک کرمانشاه ، ما را به یاد گفته‌های طرفداران شهرداری تهران می‌اندازد که در بهمن ماه 84 درختان زیادی را در بوستان جنگلی لویزان قطع کرد تا بزرگ راه بسازد . در آن روزها ، بیادی نایب رییس شورای شهر تهران گفته بود که "انتقادکنندگان به شهرداری قصد تخریب قالیباف را دارند ... چرا که در زمان شهردار سابق ( احمدی نژاد ) درختان توتستان کن برای ادامه‌ی بزرگ راه همت قطع شد و کسی اعتراض نکرد."(روزنامه ی شرق 1/12/84). شبیه این شیوه‌ی " استدلال" را در سخنان سقاییان‌نژاد ، شهردار اصفهان ، دیده‌ایم که در پاسخ به مخالفان ساخت مترو در زیر خیابان تاریخی چهارباغ گفته است " خدا لعنت کند کسانی را که شیطنت می‌کنند، در جریان جهان نما [ساختمان چند طبقه در حریم میدان نقش جهان] نیز همین کارها را کردند (همشهری 1/3/85). این شهردار محترم ، وارد ماهیت مشخص بحث نمی‌شود، بلکه به انتقاد کنندگان نفرین می‌کند.

آقاجانی رییس فدراسیون کوه‌نوردی هم در پاسخ به مخالفان هتل سازی در ارتفاع 4200 متری دماوند گفته است که بهتر است" دوستداران طبیعت، مانع شهرک سازی در کوه‌های شمال تهران شوند"(میراث خبر 17/5/85).

این گونه احتجاج ها یا به قول حافظ  رقم مغلطه بر دفتر دانش زدن ها ، فرار از پاسخ گویی است ، نه پاسخ گویی؛ فرافکنی چالش‌ها است ، نه تامل شایسته در پی آمد کارهای خودمان؛ سنگر گرفتن در پشت خاکریز اشتباه‌های دیگران است برای در امان ماندن از انتقاد؛ و بستن راه اصلاح است بر روی خودمان.

یاد بگیریم که در پاسخ به انتقاد دیگران ، فقط به موضوع طرح شده بپردازیم و در جستجوی نقطه‌ی ضعفی در انتقادگر که به بحث مربوط نیست ، نباشیم.