یک مقایسه ی کوچولو: نمک آبرود و دبی
ساعت ۸:۳٦ ‎ب.ظ روز ٢٤ فروردین ۱۳۸٩ : توسط : عباس محمدی

دیروز خبرگزاری ایسنا گفتگویی تلفنی با من داشت که در آن اشاره هایی به وضع گردش گری در ایران و مقایسه ی آن با دبی داشتم. من همیشه بیزار بوده ام که ایران را با دبی مقایسه کنم، چرا که در دبی تقریبا همه چیز نوساخته و بی تاریخ است و برعکس بیشتر دیدنی های ایران، کهن و با اصالت است. اما، در سفری که به تازگی به دبی داشتم، دیدم که در آن جا حتی دارند برای خودشان تاریخ و اصالت می سازند! و این نشان از هوشمندی مدیران آن سرزمین دارد. برای مثال، در دبی محله ها، بازارها، مسجدها، و هتل هایی با الگوی معماری تاریخی جزیره العرب ساخته اند. همچنین باغ ها وپردیس هایی به غایت سرسبز احداث کرده اند که روان و چشم آدمی را نوازش می دهد.

به هرحال ایسنا بخش هایی از گفتگوی مرا روی تارنمای خود گذاشته است؛ یکی دو لغزش کوچک هم در این متن وجود دارد، از جمله این که من نگفته ام «تمام ساختمان های دبی مطابق معماری اصیل منطقه ی عرب ساخته شده» بلکه گفته ام که در دبی ساختمان ها و محله های با اصالت هم ساخته شده که مشابه این کار را در ایران نمی بینیم و حتی در کشور ما بسیاری از اصالت های معماری و محیط زیستی را از بین می برند.

متن گفتگوی درج شده در  تارنمای ایسنا را ادامه ی مطلب بخوانید.


رییس انجمن کوه‌نوردان کشور گفت: نمک‌آبرود از معدود جنگل‌های جلگه‌یی باقی‌مانده در کشور است که اکنون به مجتمع آپارتمانی زشتی تبدیل شده است.

 

عباس محمدی در گفت‌وگو با خبرنگار بخش گردشگری خبرگزاری دانشجویان ایران (ایسنا)، با بیان این‌که نوع گردشگری موجود در کشور برای اقتصاد ملی ضرر دارد، ادامه داد: به گفته‌ی نیروی انتظامی، در تعطیلات نوروز امسال معادل کل جمعیت کشور، سفر انجام شده و این برای طبیعت ایران فاجعه است. این اتفاق به‌معنی سوزاندن میلیون‌ها لیتر بنزین است، بدون این‌که ارزی به کشور وارد شود.

 

وی اظهار داشت: آن‌چه از گردشگری نوروزی عاید کشور شده، تعداد زیادی کشته ناشی از تصادف‌های جاده‌یی و سوزاندن میلیون‌ها لیتر بنزین وارداتی بوده است که در کل، نه‌تنها برای کشور هیچ چیزی نداشته، بلکه با طبیعت هم رفتار بی‌رحمانه‌ای شده است. این انتقاد به تک‌تک مردم و مسؤولان آموزشی کشور وارد است. البته در سال‌های اخیر، آموزش‌های رسانه‌یی برای محافظت از محیط زیست انجام شده است؛ اما کافی نیست. به نظر می‌رسد، مدیران کشور محیط زیست را رها کرده‌اند و مردم هم با این بخش یا ناآشنا هستند یا آن را فراموش کرده‌اند.

 

او با اشاره به وضعیت نمک‌آبرود در استان مازندران، گفت: نمک‌آبرود 25 سال پیش منطقه‌ای جلگه‌یی بود. در واقع، جنگل‌های جلگه‌یی که معمولا در شمال کشور هستند، تقریبا از بین رفته‌اند و فقط لکه‌های کوچکی از آن‌ها باقی مانده که آن‌ها هم به پارک تبدیل شده‌اند و آن‌قدر رفت‌وآمد در این پارک‌های به اصطلاح جنگل جلگه‌یی انجام می‌شود که دیگر هیچ گیاه جدیدی در آن‌ها نمی‌روید.

 

محمدی ادامه داد: قرار بود، نمک‌آبرود منطقه‌ای گردشگری شود، اما اکنون به مجتمع آپارتمانی تبدیل شده است و در کل منطقه، حتا ساختمان‌هایی شبیه ویلا که معماری آن‌ها با طبیعت‌ هم‌خوانی داشته باشد، دیده نمی‌شود، چون ویلاهای آن به آپارتمان بیش‌تر شبیه است.

 

این راهنمای طبیعت و کوهستان گفت: در ارتفاعات نمک‌آبرود و جایگاه تله‌کابین نیز جنگل را صاف کرده‌اند تا خط تله‌کابین تا بالای کوه برود. علاوه بر این، سراسر کوه با زباله پوشیده شده است. چشم واقعا از دیدن این منظره آزرده می‌شود و به این فکر می‌کنیم که آیا مردم آمده‌اند، از طبیعت استفاده کنند یا زباله‌های خود را در منطقه بریزند؟!

 

او درباره‌ی این‌که آیا در ورودی این شهر بروشور‌هایی برای اطلاع‌رسانی به مسافران نوروزی توزیع شدند؟ بیان کرد: من ندیدم بروشوری را توزیع کنند؛ اما این دلیلی بر نبود آن یا انجام ندادن این کار نیست، چون در بسیاری از شهرها این اتفاق افتاد؛ اما این بروشور‌ها فقط به معرفی جاذبه‌ها می‌پردازند، نه آموزش مردم. در هر صورت، این کارها شده باشد یا نشده باشد، وضعیت نمک‌آبرود ورای فاجعه است.

 

وی افزود: در ویلاهایی که ساخته شده، فکری برای دفع زباله‌ و فاضلاب نشده است و هیچ تناسبی میان معماری‌های موجود با فضای طبیعی منطقه دیده نمی‌شود. هر کسی به هر شکلی ساختمانی را ایجاد کرده است، بدون این‌که ملاحظات زیست محیطی را در نظر گرفته باشد. با این وضع، نمک‌آبرود هیچ جذابیتی برای گردشگران خارجی ندارد.

 

محمدی در ادامه با مقایسه‌ی نمک‌آبرود با دبی، اظهار کرد: دبی، یک ریگ‌زار بود که اصلا رودخانه و جنگلی ندارد؛ اما تمام ساختمان‌های مسکونی و تجاری آن مطابق معماری اصیل منطقه‌ی عرب ساخته شد. در مکان‌های گردشگری و سواحل آن اصلا زباله وجود ندارد؛ اما در سواحل کشور ما که ادعای داشتن فرهنگ و تاریخ کهن را داریم، کسی رغبت نمی‌کند قدم بزند. در همین ساحل نمک‌آبرود آن‌قدر زباله ریخته شده است که نمی‌توان از آن استفاده کرد. با این وضع، 10 برابر ایران، گردشگر به دبی می‌رود و این برای ما تأسف‌آور است.

 

رییس انجمن کوه‌نوردان کشور گفت: سرویس‌های بهداشتی اماکن عمومی مانند مجتمع‌های تجاری دبی حتا از رستوران‌های گران‌قیمت تهران پاکیزه‌تر است. گردشگر به این خدمات نیاز دارد و می‌خواهد به منطقه‌ای امن، پاکیزه و با جاذبه‌های خاص سفر کند.

 

وی افزود: درحالی‌که آن‌ها سرزمین بی‌جاذبه‌ی دبی را به جنگل و باغ تبدیل کردند، ما جنگل‌های خود را به مجتمع‌های آپارتمانی غیربهداشتی با معماری ناهم‌خوان با منطقه‌ی بومی تبدیل کرده‌ایم.

 

این راهنمای کوهستان بیان کرد: باید در گردشگری و نوع سفرهای داخلی تجدید ‌نظر شود و به خود بیاییم و به این فکر کنیم، وقتی طبیعت نابود شود، نمی‌توانیم آن را جبران کنیم.

 

محمدی پیشنهاد کرد: در شهرهای شمالی کشور پیش از ورود به منطقه، از مردم عوارض گرفته شود و در صورت تحویل زباله‌ها، این عوارض بازگردانده شود. اگر این امکان وجود ندارد، عوارض در منطقه برای ساخت کارخانه‌های بازیافت و سیستم منسجم جمع‌آوری زباله صرف شود. کارهای زیادی برای محافظت از طبیعت می‌توان انجام داد، فقط باید اقداماتی انجام شود.