چیدن و فروش سبزی های کوهی را غیر مجاز اعلام کنید!
ساعت ٩:۳٢ ‎ب.ظ روز ٢۱ اردیبهشت ۱۳۸٩ : توسط : عباس محمدی

در روزنامه ی همشهری امروز یادداشت زیر چاپ شده است. چند سال است که من در مورد ضرورت جلوگیری قانونی از سبزی چینی مطلب می نویسم و به مقام های مسوول نامه می دهم که تا کنون هیچ تاثیری هم نداشته است!

از دوستان کوه نورد درخواست دارم که دست کم خودشان از چیدن سبزی های کوهی خودداری کنند، و به دیگران هم در این مورد تذکر دهند.

 فروش سبزی کوهی در میدان تجریش (10/2/89)

یکی دو ماه نخست فصل بهار، بسته به عرض جغرافیایی و ارتفاع منطقه، زمان بسیار حساسی برای رویش گیاهان است؛ در این دوره گیاهان مرتعی تازه سر از خاک برآورده و مراحل آغازین رشد را می گذرانند تا به گل دهی برسند. چرای دام یا بوته کنی و سبزی چینی در این زمان، فرصت رشد و زایش را از گیاه می گیرد و به علاوه از آن جا که خاک نمناک است، لگدکوب شدن آن موجب سفت شدن خاک و کاهش امکان رشد گیاه و ماندگاری بذر در ماه های بعد می شود.

آن چه که به نام  سبزی کوهی یا صحرایی از کوهستان یا دشت ها چیده می شود، گیاهان لطیف تازه رسته هستند که هنوز به مرحله ی زادآوری نرسیده اند و به این دلیل برداشت آن ها آسیب سنگینی به وضع پوشش گیاهی وارد می سازد. گونه هایی از این گیاهان، در بازه ی زمانی کوتاهی در اوایل بهار، در نقاطی خاص می رویند و در ماه های گرم و خشک بعدی به هیچ وجه امکان رویش دوباره نداند (مانند والک)؛ قسمت خوراکی بعضی از آن ها، ریشه یا ساقه ی زیر زمینی است (سیرک) و چیدن آن ها به معنای ریشه کردن آن ها است؛ بعضی دیگر با ساقه و طوقه ی نو رسته کنده می شوند (کنگر، سریش) و برداشت آن ها نوزایی شان را تقریبا محال می سازد، و در همه حال کسانی که به توده ای از این گیاهان می رسند، به یک بوته ی کوچک آن ها هم رحم نمی کنند و کل مجموعه را پاک تراش می کنند.


متاسفانه، سال به سال (به دلیل نبود منع قانونی و نظارت لازم، افزایش بیکاری، و تبلیغات در مورد ارزش گیاهان خودرو) چیدن این گونه گیاهان بیشتر می شود، و در نزدیک شهرهای بزرگ مانند تهران، برای عده ای بدل به یک حرفه شده است. علف چینان حرفه ای با گونی های بزرگ، و با استفاده از چارپایان بارکش و حتی تله کابین، هرگونه گیاه خوردنی را در مقیاس تجاری گردآوری می کنند و به بازار می رسانند. هم اینک در بازار تجریش، میدان درکه، و حتی میدان های مرکزی شهر مانند میدان انقلاب، هر روز می توان تل هایی از سبزی های کوهی را دید که بی هیچ ترسی به فروش گذاشته شده اند؛ آیا کسی حق دارد که منابع طبیعی ملی را برای نفع شخصی به فروش رساند؟! چرا اداره ای منابع طبیعی که با صرف هزینه های گزاف، به گابیون بندی دره ها و آبکندهای کوه می پردازند تا مثلا جلوی سیل را بگیرند، برای حفظ پوشش گیاهی که بهترین راه جلوگیری از سیل است، سبزی چینی را غیرمجاز اعلام نمی کنند؟! چرا شهرداری ها یا مقام های مسوول دیگر از فروش سبزی های کوهی در شهر جلوگیری نمی کنند؟!

در تهران، کوه های شمال شهر آخرین بقایای طبیعت منطقه هستند و حفاظت آن ها به لحاظ حفظ منظر و نگاهداشت فرصت تفریح و ورزش همگانی، و همچنین به خاطر جلوگیری از فرسایش خاک و کاستن از خطر سیل یا بیابانی شدن سیمای کوهستان، ضرورت دارد. از مقام های مسوول درخواست داریم منع قانونی را برای سبزی چینی (و همچنین چرای دام) در کوه های شمال تهران فراهم کنند، و مطمئن باشند که خواهند توانست از نیروی داوطلب کوه نوردان و طبیعت دوستان هم برای نظارت بر اجرای قانون استفاده کنند.