زردکوه، سرچشمه ی پر آب ترین رودهای کشور
ساعت ٩:٢٦ ‎ب.ظ روز ۱٦ خرداد ۱۳۸٩ : توسط : عباس محمدی

از ١٣ تا ١۵ خرداد، دیدار کوتاهی از منطقه ی باشکوه و بزرگ زردکوه داشتیم که ضمن آن توانستیم به قله ی ۴١٠٠ متری جفته زرده (یا به گفته ی محلی ها:جفنه) هم صعود کنیم.

عکس زیر، نمایی از منطقه را نشان می دهد که عموما در زردکوه (و بیشتر کوه های مهم دیگر ایران) به چشم می خورد: چشم انداز غالب منطقه، کوه های برف گیر بالای ۴٠٠٠ متر هستند که سرچشمه ی صدها جویبار و چندین رود مهم اند. در جلوی تصویر، وضع کلی پوشش گیاهی به چشم می آید که در آن گیاهان با ارزش مرتعی تقریبا به چشم نمی خورند، زیرا چرای بی رویه امان مرتع را بریده است. همچنین مشخص است که بخش عمده ای از خاک کاملا لخت شده و مستعد فرسایش شدید است. در میانه ی تصویر، یک گله ی بزرگ بز دیده می شود؛ دامی که بیشترین آسیب را به چراگاه وارد می کند، و آخرین جانوری است که می تواند از بقایای گیاهان به جا مانده در یک مرتع ضعیف استفاده کند. در قسمت میانی (مایل به راست) چادر برزنتی دیده می شود که جای چادرهای پشمی دست بافت را گرفته و امروزه در حدود نیمی از چادرهای عشایر بختیاری از این نوع (و حتی نایلونی ساخت خارج) است.در کنار چادر، یک خودرو دیده می شود؛ تقریبا همه جا، عشایر در کنار جاده هایی که در ٢٠-١٠ سال گذشته به این سو و آن سو کشیده شده، مستقر شده اند. ییلاق و قشلاق عشایر هم با خودرو انجام می شود که ضرر آن، به خصوص در ابتدای فصل رویش، این است که گیاهان مرتعی پیش از سر برآوردن، لگدکوب دام های زود از راه رسیده می شوند.

 

 

بهمن ایزدی، مدیر عامل کانون سبز فارس یکی از همراهان ما، روی قله ی جفنه.

دکتر جمال معینی، مدیر عامل "جبهه ی سبز ایران"، دیگر همراه ما.

 

یخچال (یا برف چال زیر قله ی جفنه)

مرد بختیاری

همچنین نگاه کنید به چند تا عکس دیگر از منطقه، در وبلاگ پسرم، کیان.

در مورد این سفر، باز هم خواهم نوشت.