هنوز فرصت داریم!
ساعت ٥:٥٤ ‎ق.ظ روز ٢۳ خرداد ۱۳۸٩ : توسط : عباس محمدی

عنوان مقاله ی دکتر حسین آخانی، استاد گیاه شناسی دانشگاه تهران، در روزنامه ی همشهری دیروز همین تیتر ما بود... (در اینجا بخوانید). با شناختی که از مطبوعات در فشار ایران دارم، تقریبا مطمئن ام که عنوان اصلی چیز دیگری بوده و در روزنامه عوض شده است! البته من بدم نمی آید که بعضی موقع ها زورکی خوش بین بشوم و در خلسه یا نشئه ی این که «هنوز فرصت داریم» شناور شوم، ولی واقعیت قضیه این است که فرصت های بسیاری را از دست داده ایم و همچنان هم اصرار داریم که چنین کنیم! آخانی در این مقاله به آسیب های دهشتناکی که سد سازی به محیط زیست ایران وارد ساخته، اشاره کرده  و از جمله گفته است که بلای «ریز گرد» یا غبار بیمار کننده ای که چند سال است در بسیاری از روزهای سال، بخش گسترده ای از کشور را فرا می گیرد، همین سد سازی و پیامدهای آن - از جمله، خشک شدن تالاب ها - است.

حسین آخانی از آن استادانی است که منش انسانی و دیدگاه انتقادی اش اجازه می دهد با او ارتباط برقرار کنی و در ارتباط با او مشکل محیط زیست کشور را که ریشه در مشکلات جامعه دارد، دریابی. در تیر ماه سال گذشته، او در رینه مهمان ما در جشن روز دماوند بود و سخنان اش مورد توجه همه قرار گرفت.

 دکتر آخانی مقاله ی دیگری در همشهری 25 اردیبهشت 89 داشت با عنوان «پنیر خرما، و سد سازی» (متاسفانه این مقاله روی تارنمای همشهری نیامد)؛ او در آن مقاله نوشته بود که در جاده ی شادگان- ماهشهر مرد عربی را دیده که «پنیر خرما» می فروخت. پنیر خرما مغز بخش های بالایی تنه ی نخل است، یعنی برای درآوردن این پنیر، درخت را باید ببرند! آخانی پرسیده بود که چرا این کار را می کنند و مرد پنیر فروش گفته بود که با ساخته شدن سد مارون، دیگر آبی به شادگان نمی آید و نخل ها در حال خشک شدن هستند و نخل داران برای آن که آخرین استفاده را از درخت ببرند، نخل را می کشند و «پنیر» آن را می گیرند! این است بخشی از «خدمت» سد سازی به مردم و به کشاورزی! آقایانی که شعار می دهند که می خواهند مملکت را خودکفا کنند، چرا نمی گویند که حتی در کشاورزی که توان آن را داریم، به سمت وابسته تر شدن می رویم؟!

آخانی می گوید:‌‌ «سدها به بهبود کشاورزی ایران کمک نکرده اند، بلکه خود با برهم زدن توازن هیدرولوژیک، ساختار کشاورزی کشور را که بیش از پانزده هزار سال قدمت دارد، بر هم زده است».