پرشکوه ‌ترین نکوداشت محیط زیست در ایران؛ به بهانه‌ی دماوند
ساعت ۸:٢٠ ‎ب.ظ روز ۱٤ تیر ۱۳۸٩ : توسط : عباس محمدی

محمد درویش، یکی از پر کار ترین و موثر ترین شخصیت های زیست محیطی ایران است؛ کسی که یک تنه در حد یک خبرگزاری در حوزه ی محیط زیست اطلاع رسانی می کند، و هم زمان در مقام یک پژوهشگر به تحقیق علمی در این زمینه مشغول است، و البته یکی از مردمی ترین چهره های علمی هم هست که بی تکبر در همایش های گوناگون، به ویژه گردهمایی های مردمی، حضور می یابد و به جمع انرژی می دهد.

محمد درویش- رینه، 11/4/89

اظهار نظر درویش را با عنوان بالا (در مهار بیابان زایی)، به فال نیک می گیرم و خوشحال ام که انجمن کوه نوردان ایران توانسته است در این وانفسای بی تحرکی و بی انگیزگی برای کار پی گیرانه، برنامه ای داشته باشد که یک چنین ارزیابی را از سوی یک شخصیت صاحب نظر به دست آورد.

از همه ی دوستان ام در انجمن، و کسانی که در کنار انجمن بوده و همایش با شکوه جمعه به همت آنان پا گرفت، سپاسگزاری می کنم، به ویژه: حسین عبیری، کیخسرو یزدانی، طاهری، عزت عمرانی، جواد نظام دوست، موسی عرب ورامین، حسن زرین قلم که از چند ماه قبل در تدارک این برنامه بودند. آرزوی ما بود که بتوانیم با اهالی منطقه های کوهستانی پیوندهای کاری صمیمانه برقرار کنیم که اکنون به این مهم بسیار نزدیک شده ایم؛ در برگزاری همایش جمعه، از همکاری صمیمانه و موثر مجید صادقی عضو شورای شهر رینه، و منصوری نژاد رییس این شورا و بسیاری از دیگر مقام ها و اشخاص دیگر در منطقه برخوردار بودیم. موسسه ی کوهستان سبز، و انجمن در شرف تاسیس دوستداران دماوند، نقش کلیدی در جلب توجه رسانه ها و گروه های پرشمار مردم به این رویداد داشتند. درود بر همه ی اینان، و آن کسان دیگر که در این یادداشت شتاب زده نام شان نیامده، و صدها و صدها نفری که «پرشکوه ترین نکوداشت محیط زیست در ایران» را پدید آوردند.

سالن ورزش دانشگاه پیام نور رینه که ساختمان آن هنوز به پیایان نرسیده، اما فضای نیمه باز آن با کار ما بسیار مناسبت داشت! (عکس ها از مصطفی شکرابی)

گزارش محمد درویش را که در برگیرنده ی نکته های اصلی سخن رانی دکتر کهرم ، و نیز «پیوند» های مربوط به بازتاب رویداد در چندین رسانه ی مختلف هم هست، در زیر بخوانید. (مراسم جمعه بازتاب خوبی هم در صدا و سیما: شبکه ی سراسری خبر، شبکه ی مازندران، رادیو کوهستان و... داشت.)

همه‌ی آن چند هزارنفری که روز جمعه – 11 تیر 1389 – خود را به رینه رسانده بودند تا در ششمین مراسم نکوداشت دماوند شرکت کنند، باور کردند که محیط زیست هرگز نتوانسته تاکنون چنین جمعیتی را گردآورد!
    باید تبریک بگویم به
عباس محمدی عزیز و شبکه‌ی گسترده‌ی همکارانش در تشکل‌های مرتبط با کوه‌نوردی که نشان دادند بیش از هر تشکل دیگری در ایران سازمان‌یافته و حرفه‌ای بوده و می‌توانند در بزنگاه‌هایی که مایلند، اجتماعاتی چنین شورانگیز را بیافرینند. هرچند که نباید از خاطر برد، خود موضوع، یعنی پاسداشت حرمت نماد متقارن و سر به فلک کشیده‌ی ایران – دماوند – هم در آفرینش این رخداد بزرگ بی‌تأثیر نبوده است.
    سخنان کوتاه اما اثرگذار دکتر اسماعیل کهرم هم مانند همیشه، توانست تا شور و شوق حاضرین را نسبت به مخاطراتی که دماوند را تهدید کرده و می‌کند، بیش از پیش تهییج کند، به نحوی که مراسم آب پاشان انتهایی واقعاً برای خنک کردن آن شور لازم بود! نبود؟


کهرم گفت: گمان مبرید که این فقط تالاب‌ها هستند که با شتابی دمادم افزاینده در حال نیستی و نابودی هستند؛ گمان نبرید که فاجعه فقط از دست رفتن 10 میلیارد متر مکعب آب هامون و 700 هزار بال پرنده این زیستگاه ارزشمند در طول 37 سال گذشته بوده است! حتا فاجعه فقط ناپدید شدن 3 میلیارد مترمکعب آب موجود در گاوخونی یا میلیاردها متر مکعب آب در پریشان، ارژن، ارومیه و ... نیست. بلکه ما داریم همان بلا را بر سر بزرگترین کوه ایران هم می‌آوریم و خرده خرده جانش را می‌ستانیم!
    کهرم به ماجرای تاریخی "کوه‌مالی" در زمان قاجار اشاره کرد که چگونه سربازان ناصرالدین شاه، عرصه را بر شکار تنگ کرده و او را وادار می‌کردند تا به سوی شاه و شاهزاده‌ها نزدیک شوند تا ایشان بتوانند با آسودگی و سهولت شکار کنند. وی گفت: اما تخریبی که امروز در کوهستان‌ها مشهود است، به مراتب هولناک‌تر از کوه‌مالی قاجاریه است!
    او خواستار پایان کار معادن برداشت پوکه‌های ساختمانی در دماوند شد؛ همچنین نهادهای زیربط را از برگزاری صعودهای چندهزارنفری به دماوند برحذر دانست و در انتها یادآور شد که حضور دماوند یعنی: الله اکبر ... لطفاً شعارنویسی را در کوهستان‌ها پایان دهید.