دیده بان کوهستان

ز دو دیده خون فشانم...

 در کتاب  پارک ملی گلستان ، از انتشارات سازمان حفاظت محیط زیست (1378)، می خوانیم :

  پارک ملی گلستان منطقه ای کوهستانی است که در شرق البرز قرار گرفته و سیمای آن از کوه های خشک صخره ای ، دره ها ، تپه ماهورها ، جنگل های کوهستانی ، کوه های استپی تا دشت هموار و خشک و محدودی در شرق منطقه متغیر است ... دامنه ی تغییرات ارتفاعی در این منطقه بین 450 متر و 2411 متر از سطح دریا متغیر است... کوه ها و دره های متعدد پارک مناظر بسیار زیبایی به وجود می آورند که بخشی از ارزش های زیبا شناسی پارک مدیون آن ها است. کوه ها و دره ها سیمای یک نواختی ندارند و چشم اندازهای متنوعی به وجود می آورند که هر یک داری ویژگی های منحصر به فردی است.

 پارک ملی گلستان ، تا پیش از سال 1336 از شکارگاه های شناخته شده و نامی کشور بوده ، و در این سال به عنوان یک منطقه ی حفاظت شده ثبت شد ، و از سال 1353 عنوان پارک ملی یافت . در سال 1355 به عنوان " ذخیره گاه زیست کره " در برنامه ی انسان و  کره ی مسکون یونسکو ثبت شد و به این ترتیب در شمار منطقه های باارزش جهانی درآمد.

 مطابق تعریف  اتحادیه ی جهانی حفاظت  پارک های ملی مناطق حفاظت شده ( دریایی – زمینی ) هستند که عمدتا برای حفاظت اکو سیستم ها و تفرج تحت مدیریت قرار می گیرند و برای موارد زیر کنار گذاشته میشوند:

الف – برای حفظ و یک پارچگی یک یا چند اکوسیستم برای نسل های حاضر و آتی .

ب – حذف هر گونه بهره  برداری یا سکونت زیان آور که موجودیت منطقه را به مخاطره می اندازد.

ج-  فراهم آوری زمینه های لازم برای استفاده های معنوی ، علمی ، آموزشی و تفرجگاهی سازگار فرهنگی و زیست محیطی .

 پرسش اینجا است که تعریض جاده ای پر رفت و آمد در دل پارک  که خود باید جمع شود ، آیا با این تعریف می خواند؟!

 امروز در دفتر شبکه ی سازمان های غیر دولتی محیط زیست و توسعه ی پایدار تهران ، نشستی برگزار شد و فعالیت اخیر وزارت راه  در نخستین پارک ملی کشور محکوم شد. در عین حال نمایندگان سازمان های حاضر ، در مورد طرح شکایت از وزارت راه گفتگو کردند.

 پارک ملی گلستان ، از میراث های کوهستانی بسیار با ارزش ایران است ، از آن دفاع کنیم!