چيزی بالاتر از صعود
ساعت ٩:٥۸ ‎ب.ظ روز ٢٩ مهر ۱۳۸٥ : توسط : عباس محمدی

اگر یک هدف عمومی در میان بازدیدکنندگان از طبیعت وجود داشته باشد، آن هدف رسیدن به تنهایی است .احساس این که تنها هستید و شاید احساس این لذت که نخستین کسی هستید که به آن نقطه رسیده اید- اگر چه این واقعیت نداشته باشد.

می توان احساس نخستین نفر بودن یا تنها بودن در طبیعت را با رعایت چند نکته ، برای دیگران میسر ساخت:

*  انتخاب درست و با تدبیر پوشاک و تجهیزات ، بخش مهمی از وظیفه ی "هیچ اثری از خود باقی نگذارید" است. همراه داشتن چراغ خوراک پزی وپوشاک کافی ، نیاز به برپا کردن آتش را حذف می کند.

*  یک حوله ی کوچک از انداخته شدن دستمال کاغذی در طبیعت جلوگیری می کند.

* رنگ های زمینی ( در مقابل رنگ های تند و گرم ) برای چادر، کوله، و پوشاک ، باعث تقلیل احساس جمعیت زیاد می شود.

*  کفش هایی که زیره ی سخت دارند ، به گیاهان آسیب می رسانند. سعی کنید در اطراف چادرگاه ها با دمپایی راه بروید.

*  تمام پسماند های خود را از محیط های طبیعی بیرون ببرید ، و در حد توان خود زباله های رها شده را جمع آوری کنید.

(با استفاده از گاهنامه ی هیات کوه نوردی شهرستان نظرآباد ، شماره ی 1 ، تابستان 1384)