دیده بان کوهستان

دیدن دماوند از تهران ، رویدادی است هیجان انگیز که باید در این شهر به دود نشسته ، قدر آن را دانست ! امروز از آن روزهای امید افزا بود که می شد از میدان آزادی ، از پس "عمق میدان" چند ده کیلومتری شهر، مخروط قشنگ دماوند را در شمال شرق و تمامی ستیغ بال گستر توچال را در سراسر شمال ، با پس زمینه ای از آبی آسمان و ابرهای پنبه ای دید.

 هر اندازه که منظر دماوند با طاق و هلالی های برج آزادی متناسب می نمود ، منار غول آسای "میلاد" چونان خنجری بر دورنمای آسمان و سینه ی توچال سنگینی می کرد؛ نمی دانم چرا هرچه به این برج می نگرم در آن چیزی که بر دلم بنشیند ، نمی یابم....

 این پوش برفی که بر توچال می نشیند، چه حالی به شهر می دهد ! امسال نخستین پوش برف در روز بیستم مهر بر قله نشست ( که البته تا نزدیکی ظهر بیشتر دوام نیاورد ) ؛ سال پیش، نخستین برف در روز 15 مهر ، در سال 83 در روز 25 مهر ، و در سال 82 در روز 12 مهر،برف به شکل یک پوش نازک بر این کوه نشست .

 بخشی از شعر شاعر کرد، شیرکو بی کس را به یاد می آورم:

صبح به خیر برف همراه

برای تنهایی من چه آورده ای؟

                                (غمی سپید)