بازدید از سد کارون 3
ساعت ٦:۱٧ ‎ب.ظ روز ٢ تیر ۱۳٩۱ : توسط : عباس محمدی

انجمن زیست محیطی برگ سبز زاگرس لرستان، به تازگی بازدیدی از دریاچه ی سد کارون 3 داشته و در پی آن نامه ی زیر را برای  نماینده ی ایذه در مجلس و استاندار خوزستان نوشته که بیانگر بی توجهی سدسازان به زندگی و سرنوشت جامعه های متاثر از سد سازی است:

 بسمه تعالی

  نماینده محترم مردم شهرستان ایذه در مجلس شورای اسلامی جناب آقای حجت الله درویشی

 استاندار محترم استان خوزستان جناب آقای حجازی

 موضوع: مشکلات زیست محیطی و محرومیت مردم منطقه دنباله رود شمالی از بخش ده دز شهرستان ایذه

  سلام علیکم؛ احتراماً به استحضار می رساند در اردیبهشت 1391 تعدادی از اعضای این انجمن جهت بازدید از سد کارون 3 و جاذبه های طبیعی منطقه به بخش «ده دز» از توابع شهرستان ایذه عزیمت نموده، بخشی که بسیاری از روستاهای آن مشرف به دریاچه این سد می باشد. هرچند وجود با ارزش این سد در سطح کلان دارای اهمیت است، ولی در سطح منطقه ای باعث بروز مشکلات عدیده ای برای ساکنین در این مناطق شده است. آنچه مسلم است ساخت چنین پروژه های عمرانی در یک منطقه می    بایست ابتدائاً برای جوامع بومی و محلی ایجاد انگیزه و رشد اقتصادی را به همراه داشته باشد. (از ارکان اصلی توسعه پایدار) متأسفانه آنچه را که ما از ساکنین روستای همجوار سد شاهد بودیم، رشد فقر و مهاجرت گسترده مردم این مناطق به حاشیه شهرهای همجوار و تخریب شدید محیط زیست بوده است. و علناً این مناطق بعد از آبگیری سد ،تنها جاده دسترسی این روستاها به شهر ایذه ،کاملاً زیراب رفته و دسترسی ماشینی مردم کاملاً قطع گردیده است. که جا داشت متولیان امر قبل از آبگیری سد جاده ای مناسب جهت ارتباط مردم احداث می نمودند. در حال حاضر با توجه به موقعیت طبیعی این مناطق که بیشتر پوشیده از جنگل بلوط می باشد و به علت مشکلات موجود و نبود سوخت کافی (نفت و گاز) به صورت گسترده مردم برای حل مشکلات روزانه خود با توجه به سردسیر بودن این مناطق کوهستانی رو به قطع درختان بلوط در سطح وسیع جهت تأمین سوخت مورد نیاز خود آورده اند. تا جائیکه با وضعیت دلخراشی در تخریب محیط زیست روبرو بودیم.

 


با توجه به اطراق ما در روستای «جوکار» از دهستان «دنباله رود شمالی» (از بخش ده دز ایذه)، بعد از حمل خودروهایمان از طریق قایق های مخصوص و گذر از عرض دریاچه سد از طریق جاده ای خطرناک به روستا رسیده (که در بازگشت دو خودرو همراه، روانه تعمیرگاه شدند!!!) و در طی بازدیدمان از منطقه، مردم بومی با ذکر برخی از مسائل و مشکلات موجود که بعد از پیگیری های زیاد (طبق گفته مردم، شورا وشواهد موجود)، کماکان لاینحل باقی مانده است و نمونه ای از دیگر روستاهای منطقه می باشد به صورت مختصر می پردازیم:

1- جمعیت روستای جوکار که دارای 61 خانوار بوده و قابلیت تبدیل به دهداری را داشته است بعد از ساخت سد و از بین رفتن جاده دسترسی وفقر حاکم بر منطقه به 33 نفر کاهش یافته است، و اکثر مردم مهاجرت به حاشیه شهرهای همجوار را به زندگی در روستا ترجیح داده اند.

2- با توجه به کشاورزی و دامداری محدود علناً زندگی اکثر خانواده های حاضر در این روستاها متکی به تعداد معدودی بز و گوسفند و کشاورزی مختصر می باشد و زندگی مردم مسلمان این منطقه بدون دریافت یارانه ها عملاً غیرممکن است.

3- مراجعت پزشک به این مناطق با توالی بیش از دو ماه.

4- بعلت نبود جاده دسترسی علناً طرح های هادی بنیاد مسکن برای ساخت و ساز و مرمت و بازسازی بافت در حال تخریب روستا منفعل گردید.

5- هیچگونه سوخت رسانی (گاز و نفت) به این مناطق صورت نمی گیرد.

6- تنها راه دسترسی مردم بعد از گذر از یک جاده پر پیچ و خم و خطرناک می بایست بعد از ساعتها انتظار در کنار دریاچه از طریق قایق و بعد از عبور از عرض دریاچه، به مسیر دسترسی شهر می رسند که خود مستلزم هزینه های بسیار است.

در پایان جا دارد، تا مسئولین محترم استان خوزستان و شهرستان ایذه با توجه به مشکلات عنوان شده ابتدائاً بعد از بازگشایی مسیر که 2 کیلومتر از 55 کیلومتر آن باقی مانده است و بهسازی این مسیر دسترسی، نیم نگاهی به وضعیت معیشتی مردم محروم این منطقه که جمیعاً از سادات موسوی و از نوادگان امام موسی کاظم (ع) می باشند، داشته باشند. یقیناً با حل مشکل راه دسترسی در این منطقه و برآوردن خواسته به حق مردم این خطه از ایران عزیز ضمن جلوگیری از مهاجرت از تخریب جنگل ها و مراتع، جلوگیری به عمل آید.

با تشکر

انجمن زیست محیطی برگ سبز زاگرس لرستان

                  حمیدرضاکاویانی