محیط زیست؛ مهرجویی، و دیگر اهالی فرهنگ
ساعت ۱۱:٥٧ ‎ق.ظ روز ٩ دی ۱۳٩٢ : توسط : عباس محمدی

در تابستان 91 درباره‌ی فیلم نارنجی‌پوش داریوش مهرجویی نوشته بودم که آن اثر، از یک نظر نقطه‌ی عطفی  در تاریخ سینمای ایران خواهد بود. چرا که برای نخستسن بار یک کارگردان نام‌آور ایرانی، فیلمی همه‌پسند با مضمونی صد درصد محیط زیستی ساخته است. با سخنانی که چندی پیش، مهرجویی در مراسم تدفین خواهرش ژیلا مهرجویی زد و آلودگی هوای تهران را مسوول مرگ خواهرش اعلام کرد، آشکار شد که پرداختن به موضوع محیط زیست برای او به یک دغدغه‌ی جدی بدل شده است. نامه‌ی خانم ابتکار در پاسخ به اعتراض مهرجویی، و نامه‌ی دوباره‌ی مهرجویی، و اینک عضویت او در "کمیته‌ی هماهنگی کارزار "یارانه‌ی ما را خرج محیط زیست کنید" باز هم چهره‌ی محیط زیستی این سینماگر را برجسته‌تر ساخته است.

 

با بردی که سینما و دیگر شکل‌های فرهنگی - هنری در جامعه دارد، و با توجه به توان مالی بسیاری از شخصیت‌های فرهنگی، می‌توان امیدوار بود که با ورود این قشرها به عرصه‌ی مطالبه‌های زیست‌محیطی، دگرگونی‌های ملموسی را در وضع فلاکت‌بار محیط زیست کشور ببینیم. البته شرط آن است که خواسته‌های هنرمندان و شیوه‌های طرح این خواسته‌ها، محدود به "بازی" های فیس‌بوکی و گردآوری امضا در فضای مجازی نشود؛ پیگیری موضوع، کار آرام و پیوسته‌ی رسانه‌ای، نقد، و دادن پیشنهاد است که می‌تواند به تغییر مورد انتظار بیانجامد.

مقاله ای با عنوان "پای اهل فرهنگ به محیط زیست باز شد" را نیز می‌توانید در روزنامه‌ی ایران بخوانید.