درخت در آيين ها و باورها
ساعت ۱٠:٤٦ ‎ب.ظ روز ٢۱ اسفند ۱۳۸٥ : توسط : عباس محمدی

در آیین ها ، مذاهب ، و فولکلور ملت های مختلف ، درختان جایگاه ویژه ای دارند : در نزد ایرانیان ، درختان سمبل طراوت ، آرامش ، و زیبایی شمرده می شدند ؛ به خصوص درختان کهن سال مقدس بودند ، و قطع آن ها کار ناپسندی شمرده مشد . ایرانیان باستان اعتقاد داشتند که هرکس که درخت کهن سال باثمری را قطع کند ، در همان سال یکی از خویشاوندان خود را از دست خواهد داد .

درخت ، در ادبیات فارسی نیز حرمت و جایگاه خاص دارد . بسیاری از شاعران ما ، بارها وبارها در اشعارشان قامت معشوق را به سرو و صنوبر تشبیه کرده اند . ایرانیان باستان ، درخت سرو را مقدس می پنداشتند . در افسانه های قدیمی فارسی این درخت را از بهشت می دانستند و نام آن را « درخت مینو » گذاشته بودند . اثر درخت سرو در بسیاری از مظاهر تمدن ایران دیده می شود ؛‌ در معماری ، قالی بافی ، مینیاتور ، پارچه بافی و ...  .

در هند ، درخت انجیر مقدس هندی را با برهما یکی می دانند . در پای همین درخت بود که بودا به افکار متعالی خود دست یافت . بودا اعتقاد داشت هر انسانی که از تعالیم او پیروی می کند ، باید در طول عمر خود پنج درخت بکارد . در آفریقا ، هنگام تولد نوزاد درخت کاشته می شود و هنگامی که کودکی بیمار می شود ، برای بهبود نزدیک درخت اش می برند ؛ آن گاه که درخت بار می آورد ، جوان برای ازدواج آ ماده است . و وقتی که کسی می میرد ، روح اش برای ادامه ی زندگی ، به همان درختی که هنگام تولد اش کاشته شده بود برمی گردد .

سرخ پوستان مایا در آمریکای مرکزی ، بر این باور اند که درخت گل ابریشم ، نخستین درخت و خاستگاه تمام زندگی است .

در بعضی از کشورهای اروپایی و آمریکایی ، با تولد هر نوزاد ، شهرداری آن منطقه یا محله ، یک درخت را به نام آن نوزاد نام گذاری می کند و مسئولیت نگهداری و پرورش آن درخت را به عهده ی آن خانواده می گذارند و به این ترتیب فرهنگ طبیعت دوستی و زندگی با دیگر موجودات زنده را از همان کودکی به شهروندان خود آموزش می دهند .

حسینعلی مهجوری ـ آمل