نوروز ؛ جشن نوزايی طبيعت
ساعت ۱:۳٤ ‎ب.ظ روز ۳ فروردین ۱۳۸٦ : توسط : عباس محمدی

گاه شماری ها ، و برگزاری جشن ها یا مراسم مناسبتی دیگر که با گردش زمان ملازمه دارند ، به دلیل نیاز انسان به داشتن معیاری برای اندازه گیری زمان و تعیین موقع مناسب برای بذرپاشی ، نهال کاری ، برداشت محصول ... ، وکارهای غیرکشاورزی ( مثلا تعیین سن افراد و تعریف جایگاه آنان در سامانه ی خانوادگی یا قومی ) ابداع شده اند . برای سنجش زمان ، هیچ چیزی بهتر از نگه داشتن حساب پدیده های طبیعی ادواری که تغییر ناپذیراند ( دست کم به معیار عمر نسل های انسانی ) نبوده است .  توالی روز و شب ـ یعنی برآمدن و فروشدن خورشید ـ یکی از این پدیده ها است که شایداز دیرباز ،  نخستین واحد سنجش زمان برای آدمی بوده است . همچنین ظاهر شدن ماه در آسمان شب و تغییر شکل آن در شب های مختلف و تکرار منظم این شکل ها ، سنجه ی دیگری بوده برای اندازه گیری زمان . پایه قرار دادن شکل های ماه ( در عربی : قمر ) یا وضع خورشید ( در عربی : شمس  ) مبنای دو گونه ی معروف گاه شماری ، یعنی تقویم قمری و تقویم شمسی شده است .

انسان برای رفع نیازهای زمان شناختی خود ،  واحدهای دیگری به جز « روز » یا شبانه روز هم لازم داشته است ؛ ساعت ، هفته ، ماه ، سال ، و مانند این ها ، اجزا و اضعاف « روز » بوده اند که برای تسهیل گاه شماری و تدقیق در زمان سنجی ساخته و پرداخته شده اند . انسان ها ، مضرب هایی از واحد اولیه ( روز ) را به نام هفته ( یا پنجه ) ، ماه ، و  سال ... نام گذاری کرده اند . اما این واحد های انسان ساخت ، با چرخش های بزرگ تر طبیعت ( مثلا رسیدن خورشید به یک « ارتفاع » معین ) که تکرار دقیق وضع قبلی باشد ، همیشه هماهنگ نبوده است .