طبيعت در زندان
ساعت ٩:۳٦ ‎ب.ظ روز ٢٤ فروردین ۱۳۸٦ : توسط : عباس محمدی

امروز صبح ، از انتهای بلوار ۲۴ متری سعادت آباد به توچال و کوه پایه های آن نگاه می کردم ؛ بارش های کم وبیش پیوسته و آرامی که در این سه چهار هفته باریده ، موقعیت خوبی را برای رویش گیاهان فراهم کرده است . البته سرد بودن هوا ، هنوز نگذاشته که از حدود ۲۰۰۰ متر به بالا  طبیعت زنده شود ، اما در پایین تر هم آن سبزی که مورد انتظار است ، به چشم نمی آید . از نقطه ای که من می نگریستم ، تپه ماهورهای درون محدوده ی زندان اوین بسیار سبز می نمود و بعد از آن شیب های بالای ساختمان قوه ی قضاییه ـ که تعدادی درخت میوه  هم دارد ـ سبز به چشم می آمد ، و دیگر جاها بیشتر خاکستری یا کبود بودند . حتی زمین جنگل کاری محدود بالای « کوی فراز » که گونه های آن سوزنی برگ است ، سبز به چشم نمی آمد .

پیدا است که فقط دیوارهای بلند زندان توانسته از فرسایش خاک و آسیب دیدگی شدید پوشش گیاهی دامنه های توچال جلوگیری کند ! چرای دام ، چیدن گیاهان غیر علوفه ای به عنوان سبزی کوهی یا سبزی صحرایی ، و رفت و آمدهای بی ملاحظه از همه جا ( و نه فقط از راه هایی مشخص ) در  سال های متمادی، رمقی برای خاک نگذاشته تا بتواند حتی در این موقعیت عالی و کم یاب ، با کمک سخاوتمندانه ی دایه ی ابر بهاری،  به قول سعدی ،  بنات نبات را در مهد زمین بپرورد .

هم چنان که با نگاه به نگین سبز داخل زندان و درختان شکوفه کرده ی بالای ساختمان قضایی ، به چشمان خود سور می دادم ، ناگهان گله ی پرشماری از گوسفندان را د یدم که در سمت دیوار غربی زندان ظاهر شدند . در شگفت شدم که در حاشیه ی بخش اعیان نشین پایتخت ، و در شرایطی که از ۱۲ سال پیش تمامی دامنه های جنوبی توچال از سوهانک تا کن « قرق » اعلام شده ، و شهرداری کاربری تمامی عرصه های بالای ۱۸۰۰ متر ( در بعضی جاها ؛ کم تر ) را تفریحی و فضای سبز اعلام کرده است ... دام داری به روش ماقبل تاریخ و پیش از موعد مناسب از نظر امادگی مرتع ، صورت می گیرد و آب هم از آب تکان نمی خورد !

مدیران منابع طبیعی و محیط زیست و فضای سبز شهری ما نمی توانند در کنار پایتخت به مسئولیت و وظیفه ی خود عمل کنند ، آن وقت می خواهیم که صدها هزار هکتار عرصه ی پارک ملی کویر یا چند هزار کیلومتر مربع اب های جنوب و شمال و ... را حفاظت کنند ؟!