به ياد فريدون
ساعت ۱٠:٥٧ ‎ب.ظ روز ۱٠ اردیبهشت ۱۳۸٦ : توسط : عباس محمدی

روبروی پنجره ی اتاق ما ،  یک ساختمان هست که هنوز یک طبقه باقی مانده و به همین دلیل می توانم بی آن که مجبور باشم سرم را از پنجره بیرون کنم و آن را خیلی بالا بگیرم ، به تماشای رعد و برق بنشینم . چه قدر زیبا است این پدیده ی پر ابهت طبیعت !

زنده یاد فریدون اسماعیل زاده ، عاشق رعد و برق بود - چنان که دل داده ی بسیار چیزهای طبیعی دیگر بود - و از همین رو ، در این نخستین بهاری که او سر بر خاک گذاشته و دیگر آسمان را نمی بیند ، و در این شب با شکوه که در قاب پنجره ی کوچک ام پذیرای ماه و ابر و رعد و برق هستم ، به یادش لحظه ای سکوت می کنم .

عباس محمدی