بزرگ‌نمايي داشته‌ها(2)
ساعت ۳:۳۱ ‎ب.ظ روز ۱۳ اردیبهشت ۱۳۸٦ : توسط : عباس محمدی

              

                         عكس‌ ازسايت : www.grandcanyonprints.com

گراندكانيون (The Grand Canyon)در سال ۱۸۶۹ به همت سرگرد جان واسلي پاول  (J.Wasley Pawel) طي چند هفته قايق‌راني و پياده‌روي شناسايي شد. در اواخر قرن نوزدهم، بهره برداران از معادن مس و آزبست گراندكانيون به اين نتيجه رسيدند كه سازمان‌دهي برنامه‌هاي گردش‌گري در اين « ژرف‌دره»(Canyon) بيش از كار معدن پول ساز است. توسعه‌ي گردش‌گري به جايي رسيد كه امروزه، هر سال حدود 5 ميليون نفر از گراندكانيون ديدن مي‌كنند.

 

 

گراندكانيون، بر اثر  عمل فرسايشي رودخانه‌ي كلرادو كه در كف آن جاري است، شكل گرفته است. كناره‌هاي اين ژرف‌دره را صخره‌ها، يال‌ها، تپه‌ها و دره‌هايي به شكل‌هاي گوناگون پوشانده است. بسياري از يال‌ها را باد فرسايش داده و طبقه‌طبقه ( شبيه به معبدهاي چيني) ساخته است. اين لايه‌ها، به رنگ هاي متضادي از طيف‌‌هاي مختلف قرمز، خاكستري، كرم، سياه و قهوه‌اي به چشم‌ مي‌خورند.

لبه‌هاي گراندكانيون را جنگل‌هاي انبوهي از گونه‌هاي كاج‌نوئل، سرو، بلوط، ... پوشانده، اما در بخش‌هاي پاييني دره، پوشش گياهي پراكنده و كوتاه‌تر است: كاج پينون  (PinonPine) و ژونيپروس‌ها از گياهان بارز اين بخش است. در ميان درختان، بوته‌ها و درختچه‌هاي مقاوم به كم آبي  مانند نسترن صخره‌دوست(Cliff RoseFern bush، و Serviceberry   ديده مي‌شود.  كف دره دنياي ديگري است و منظره‌ي بياباني آن با پوشش كاكتوس‌ها و درختچه‌هاي مقاوم به خشكي، چشم‌اندازي به كلي متفاوت با بالادست دارد. اما در همين بخش، درختان و درختچه‌هاي ساحلي(riparian)  مانند بيد و گز، نوع ديگري از پوشش‌هاي گياهي را به نمايش مي‌گذارند. به طور كلي، اختلاف ارتفاع زياد، باز و بسته بودن محيط، و تفاوت ميانگين بارش در بخش‌هاي گوناگون اين دره‌ي عظيم، سبب پديد آمدن زيست‌بوم‌هاي متفاوت در آن شده است.

                 

                      عكس‌ ازسايت :   www.fwhphotographer.com            

گراندكانيون شامل دو كناره‌ي شمالي (The North Rim)  و جنوبي (The South Rim) است. ميانگين بارش سالانه در كناره‌ي شمالي، ۶۳ سانتي‌متر و در كناره‌ي جنوبي، ۳۹ سانتي‌متر است. بلندترين نقطه‌ي گراندكانيون ، حدود ۲۷۰۰متر از سطح دريا بلندتر است و در كناره‌ي شمالي قرار دارد.

اين كناره به طور ميانگين حدود ۴۰۰متر بالاتر از كناره‌ي جنوبي قرار دارد. بارش برف و يخ‌زدگي، در زمستان، سبب مي‌شود كه راه‌هاي دسترسي كناره‌ي شمالي بسته شود(از نيمه‌هاي اكتبر تا نيمه‌ي ماه مي)، عمق دره، در پاره‌اي نقطه‌ها به ۱۸۰۰ متر، و اختلاف دماي بالا و پايين به حدود ۱۸ درجه‌ي سانتي‌گراد مي‌رسد. گرماي كف دره ممكن است تا ۴۹ درجه‌ي سانتي‌گراد برسد. عرض گراند كانيون(در بالا) و در بعضي جاها به ۲۹ كيلومتر مي رسد، و طول رودخانه‌ي كلرادو در منطقه‌ي گراندكانيون ، ۴۴۶ كيلومتر است.

 

(ادامه دارد.)