در حاشيه ...
ساعت ۱٠:٤۸ ‎ب.ظ روز ۱٥ اردیبهشت ۱۳۸٦ : توسط : عباس محمدی

امروز که به سازمان محیط زیست رفتم ، دیدم که در ضلع غربی ساختمان این سازمان ، گود برداری بزرگی ( شاید در وسعت دو هکتار ) شده و بولدوزرها همچنان درحال تخریب تپه های پارک پردیسان هستند . ظاهرا سازمان محیط زیست در مورد خودش مشکلی نمی بیند که پارک یا تتمه ی عرصه های طبیعی باقی مانده در داخل شهر را به زیر ساخت و ساز ببرد !

به جز ساختمان غول پیکر اصلی ( که در مورد اشکال های زیست محیطی آن در فرصت دیگری خواهم نوشت، و بخشی از فضای سبز قدیمی پارک پردیسان را از بین برده )  اکنون تخریب های دیگر برای ساختن پارکینگ صورت می گیرد . ریشه ی مشکل در این جا است که همه ی ما ، موعظه ها را برای دیگران می کنیم ، و خوب بلدیم که « حقانیت » خودمان را برای هر کار ناحقی توجیه کنیم .

جالب توجه این که این کارگاه ساختمانی عالی ترین دستگاه ناظر بر محیط زیست کشور ( که درست تنگ خود سازمان هم چسبیده ) از نظر معیارهای زیست محیطی ، هیچ برتری بر کارگاه های دیگری که هر بساز و بفروشی در این مملکت برپا می کند ، نداشت ؛ گازوییل فراوانی از منبع بزرگ کارگاه بر زمین ریخته بود ، زیر تراکتور فرسوده ای که در کنار گود پارک شده بود ، روغن موتور زیادی ریخته بود ، و نخاله و زباله در همه جای کارگاه به چشم می خورد .

     هر چه بگندد نمک اش می زنند                                         وای به روزی که بگندد نمک