انحطاط معماری ما
ساعت ۱۱:٠۸ ‎ب.ظ روز ٢۳ اردیبهشت ۱۳۸٦ : توسط : عباس محمدی

در سفر چهار روزه ای که از چهارشنبه ی گذشته ، در مناطقی از کویر ( انارک ، گرمه ، خور ، مصر ، جندق ، دامغان ... ) داشتم ، یک بار دیگر انحطاط معماری کشور در این دوران سخت آزارم داد . به هر کجای این سرزمین که می روی ، یک جور خانه سازی یک نواخت که معلوم نیست از کجا آمده و وجه مشخصه ی آن درهای بزرگ آهنی ، پنجره های بزرگ با شیشه هایی که نور تند را تا سرحد کور کنندگی به درون خانه می برد ،  دیوارهای نازک بی عایق ، و نبود هیچ آرایش همخوان با معماری سنتی است ، می بینی . از شمال تا جنوب ، و از شرق تا غرب مملکت همین است !

نمونه ی این معماری بی هویت ، « مجتمع های خدماتی و رفاهی » هستند که گویا با هماهنگی وزارت ارشاد و مشارکت بخش خصوصی در امتداد جاده های پر رفت و آمد ساخته شده اند . گذشته از نام طولانی و غیر فارسی این بناها ، نمای درونی و بیرونی آن ها هم به کلی دور از فرهنگ ایرانی است . در این مجتمع ها که در جاده ی تهران ـ اصفهان ، آزادراه قزوین ـ زنجان ، جاده ی تهران ـ مشهد و ... به یک شکل دیده می شوند و هزینه ی زیادی صرف شان شده ، هیچ نشانی از معماری اصیل ایرانی که آثار آن  برای نمونه در کاروانسرا های شاه عباسی به چشم می خورد ، وجود ندارد . در آن ها فکری برای صرفه جویی در انرژی نشده ، تناسب با میراث فرهنگی منطقه در  نظر گرفته نشده است ، و حتی استحکام سنگ های روکار آن قدر کم است که در بسیاری جاها فرو ریخته اند .