دیده بان کوهستان

مصطفی پورمحمدی ، وزیر کشور ، در روز ۱۰/۳/ در پژوهشگاه علوم و فرهنگ اسلامی قم ، ازدواج موقت را « راهکاری جدی برای حل بسیاری از معضلات اجتماعی عنوان کرد »‌ ( همشهری ۱۳/۳/۸۶ ) .

این سخن کاملا درست است ؛‌ در کشورهای گوناگون ،  بر حسب فرهنگ و قوانین حاکم ، امکانات مختلفی برای ارضای نیازهای عاطفی وجود دارد . چرا نباید از این امکان شرعی که در کشور ما وجود دارد ، برای برآورده ساختن نیازی که همه داریم و به عناوین مختلف بر آن سرپوش می گذاریم یا آن را انکار می کنیم ، استفاده کنیم ؟ در چند روز گذشته ، « اصلاح طلبان » دولت قبلی شروع به مخالفت با این حرف وزیر کشور کرده اند ، چنان که در دولت قبلی ، این بحث با مخالفت محافظه کاران و گروه های دیگر روبرو شده بود . فخرالسادات محتشمی پور ، مدیر کل سابق دفتر امور زنان وزارت کشور ، از مخالفان این موضوع است . او معتقد است که ازدواج موقت ، بیشتر از آن که مشکل جوانان را حل کند ، پایه های « زندگی های شکل گرفته را متزلزل می کند » . و فاطمه راکعی ، نماینده ی سابق مجلس ، معتقد است خانواده های ایرانی به راحتی نمی پذیرند که دختران آنان ازدواج موقت کنند . نعمت احمدی حقوق دان روشنفکر هم می گوید که بسیاری از افراد تنوع طلب می خواهندزیر سایه ی اسلام زنان متعددی را بدون حق و حقوق تملک کنند . ( همشهری ، همان شماره ) .

واقعیت ، اما این است که ازدواج موقت بیش از آن که ضایع کننده ی حق زنان ازدواج کرده باشد ، احیا کننده ی حق زنان بی شوهر و مردان بدون زن است . زنان شوهر کرده می توانند با استفاده از حقی که با «شروط ضمن عقد » حاصل می شود ، همسر خود را از اختیار کردن همسران دیگر ( ولو موقت ) منع کنند . به علاوه ، ازدواج موقت ، اگر آگاهانه صورت گیرد ، نسبت به ازدواج دایم حقوق بیشتری را برای زنان ممکن می سازد . مهم ترین این حقوق ، حق طلاق است که در ازدواج موقت بر اساس توافق اولیه ی زن و مرد ، پس از مدت مشخص ، نصیب هر یک از طرفین می شود . در صورتی که در ازدواج دایم ، حق طلاق همیشه از آن مرد است ، و مردان از این حق ، بسیاری مواقع ظالمانه به نفع خود و برای آزار زن استفاده می کنند .