سهميه بندی بنزين ، کاری شجاعانه
ساعت ٩:٥۸ ‎ب.ظ روز ٦ تیر ۱۳۸٦ : توسط : عباس محمدی

امروز ، ترافیک تهران از آن وضع ضد انسانی همیشگی کمی فاصله گرفت و قابل تحمل تر شد .این ، نخستین اثر ملموس و مثبت سهمیه بندی بنزین بود . حتما در روزهای آینده ، اثرات دیگر این کار هم نمایان خواهد شد : پاکیزه تر شدن هوا ، کم تر شدن آلودگی صوتی ، کم تر شدن تصادف های رانندگی ... و در درازمدت ، صرف شدن ارزی که برای خرید بنزین تلف می شد در راه سرمایه گذاری ملی ( البته اگرچاله های جدید برای ارز صرفه جویی شده کنده نشود !)  

عده ای طبق عادت ما ایرانیان عزیز (!) شکوه دارند که " آقا ، باید کار اساسی کرد ... مسافربرها چه کنند ؟ موتورسیکلت هایی که تاکسی شده اند چه خواهند شد ؟ صنعت پرافتخار (!) خودروسازی وطنی چه خاکی بر سر خواهد کرد ؟ وسایل حمل و ننقل همگانی کافی نیست " ، و... کلی فلسفه بافی دیگر ، فقط به دلیل عادتی که به مفت سوزاندن بنزین کرده ایم و به دلیل اعتیاد  به رانت خواری ملی .

عبارت رانت خواری ملی را برای وضعی به کار می برم که بر کشور ما حاکم است ، و فکر می کنم که جز در ایران ، پدیده ای بس نادر در جهان باشد . در جامعه ای که گرفتار این وضع باشد ، مردم از پرداخت اندکی مالیات هم بیزار هستند و اصولا قایل به نقش خود درپرداخت هزینه ی خدماتی که از آن بهره می برند ، نیستند . این مردم ، کاملا متکی به منابع طبیعی هستند  و خود را از سرزمین طلبکار می دانند ؛ غرغرو هستند ، اما منتقد نیستند ؛ سهم می خواهند ، اما سهمی ادا نمی کنند ؛ و در یک کلام ، زیر بار مسوولیت اجتماعی نمی روند . بیشتر مردم ما ، از زمان شاه تا کنون ، در فکر این هستند که " پول نفت " شان را درب منزل تحویل بگیرند (!) و بی خیال کنار گذاشتن حتی  بخشی از این پول را  برای نسل آینده هستند .

قرار نیست که مشکل بی کاری انبوهی از مردم ، با مسافر بری حل شود ، و اصلا این مشکل به این ترتیب حل نخواهد شد . امکان کسب درآمد با سوزاندن بنزین در شهر ، فقط جاذبه ای ایجاد می کند که مردم از روستاها و شهرهای کوچک به تهران و دیگر شهرهای بزرگ بیایند . یا امکان این را می دهد که  کارفرمایان ، با چند میلیون تومان که به کارگر یا کارمند خود می دهند ، او را اخراج کنند ( تا برود مسافرگشی کند ) . و باعث می شود ارزی که باید صرف دادن یارانه به کشاورزان شود ، صرف ریخت و پاش شهرنشینان شود .

تعیین سهمیه ای اندک برای خودروهای شخصی ، سهمیه ی زیاد برای تاکسی ها ، و هزینه دار کردن مصرف بالا ی بنزین ، راهی معقول برای جلوگیری از آتش زدن سرمایه های ملی و آلوده سازی محیط زیست است .

قطعا در ابتدای کار مشکلاتی هم پیش خواهد آمد که آن ها را می توان به تدریج حل کرد .