چنار مسجد شاه هم رفت ...
ساعت ۱٠:۳٤ ‎ب.ظ روز ٢٥ تیر ۱۳۸٦ : توسط : عباس محمدی

در پایین پله های مسجد شاه  تهران ، در کنار یک مغازه ی قفل و زنجیر فروشی ، درخت چنار کهن سالی وجود داشت که به نظرم در حدود یکصد و پنجاه سال سن داشت . تنه ی قطور و باشکوه این درخت ، بخشی از دیوار مغازه را شکل داده بود (که هنوز هم چنین است ) و سیمان و موزاییک کف مغازه و محوطه ی جلوی آن ، تا پای طوقه ی درخت را پوشانده بود ... بی آن که در هیاهوی بازار و غوغای پول اندیشی ، کسی را پروای آن باشد که این موجود زنده ی تاریخی به هوا و آب هم نیاز دارد. بارها ، در محوطه ی شمالی مسجد ، یا کمی دورتر ، به تماشای عظمت سرسبزاین درخت ایستاده بودم و سایه فکنی گشاده دستانه و صبوری آن را ستوده بودم .  همیشه ، دل بستگی پیشینیان مان به نشاندن درخت در صحن یا مجاورت مسجدها و بقعه ی امام زاده ها  را تحسین کرده ام و این گرایش برایم موضوع تفکربرانگیزی بوده است . درعین حال ، اندوهناک شده ام که چرا در دوران معاصر ، به عنصر درخت در فضاسازی محوطه های مقدس توجه نشده و درختان کهن سال مورد بی مهری قرار گرفته اند .

چند روز پیش ، پس از ماه ها – و شاید یکی دو سال -  از جلوی مسجد شاه رد شدم ؛ بی اختیار سر بلند کردم تا درخت محبوب ام را ببینم . اما با اندوه فراوان ، دیدم که آن چنار دیرین خشک شده و فقط شاخه های بی برگی از آن برجای مانده است ! آری ، بی توجهی به یک اثر تاریخی زندهی دیگر ، آن را نابود ساخت ... چنان که چنار صدها ساله ی امام زاده صالح نابود شد .

شهروندان گرامی ، شهردار محترم ، مسوولان عزیز میراث فرهنگی

بیایید همه با هم ، فکری برای زنده نگاه داشتن دیگر درختان قدیمی شهر کنیم  که هم اینک می توان نمونه هایی از آن ها را در امام زاده قاسم ، جلوی مسجد درکه ، مسجد سنگان ، مسجد جامع تهران و ... دید .

تامل برانگیز است که سازمان میراث فرهنگی ، در کتاب سیمای میراث فرهنگی تهران (۱۳۸۱) حتی اشاره ای هم به درختان که میراث های جاندار شهر هستد ، نکرده است .