مسابقه ی ملی برای تخريب محيط زيست !
ساعت ٩:۳۱ ‎ب.ظ روز ۳٠ شهریور ۱۳۸٦ : توسط : عباس محمدی

آن چه که امروزه بر محیط زیست ، این ثروت ملی ما ، می رود ، از توان یک اقلیت جامعه یا گروه های خاص ، و حتی دولت بیرون است ؛ این تخریب شتابناک و این یورش همه جانبه فقط از عهده ی یک ملت برمی آید ! به کوچه ها و خیابان های شهر و روستاها ، به حاشیه ی جاده های سراسر کشور ، به ساحل دریاهای شمال و جنوب ، به دامنه های کوهستانی ، و به عمق دره ها ... بنگرید و این همه زباله را ببینید که تک تک ما آن ها را  رها کرده ایم . به جنگل ها ومراتع و زمین های کشاورزی بنگرید که هر کس بتواند ، در آن ها ساختمان و جاده می سازد . خیابان های شهر را ببینید که جولانگاه بولدوزرهای شهردار است ، برای تعریض معبرها  و دعوت خودروها  به ورود به شهر . به پارک های ملی و دیگر منطقه های حفاظت شده نگاه کنید که در نظر وزارتخانه ها " زمین ذخیره ای " برای پیاده کردن پروژه ها است ... آیا این همه " کار " را یک اقلیت می تواند انجام دهد ؟!

انحطاطی همه جانبه در امور اجتماع ، جهلی مرکب ، و یک بی اعتنایی فراگیر به سرنوشت ِ نه فقط نسل های آینده ، بلکه حتی نسل امروز و خودمان لازم است تا چنین تیشه بر ریشه ی آب و خاک و هوای کشور خود بزنیم .

 

با هرکس که از کوتاهی اش در حفاظت محیط زیست بگوییم ، پاسخ می دهد که مگر رفتار دیگران بهتر است ، و مگر با خودداری من وضع تغییری می کند ؟! و این را نه تنها آدم های ساده ی مملکت که قدرت کمی دارند ، بلکه آدمی مانند قالیباف  ، شهردار پایتخت ، هم می زند ؛ آن جا که می گوید اگر من پارک جنگلی لویزان را برای خیابان سازی خراب کرده ام ، شهردار پیشین هم باغ های کن را به همین منظور تخریب کرده و سازمان حفاظت محیط زیست هم در زمین های پارک پردیسان ساختمان ساخته و... به این ترتیب همه مان از خود رفع مسوولیت می کنیم که این یعنی انحطاط فراگیر اجتماع .

 

و چنین است که گروهی کوه نورد هم به خود اجازه می دهند که به عنوان مسیرگشایی ، روی دیواره ی علم کوه که مهم ترین دیواره ی کشور و جزو "آثار طبیعی ملی " کشور است ( خلاف ادب ! ) ، دست به سوراخ کاری سنگین و جا گذاشتن ۲۲۰ میخ پیچ ( رل پلاک )  بزنند . در همین فصل ، گروهی دیگر هم روی این دیواره ، مسیری را که شش سال پیش دو نفر ایتالیایی به روش " تمیز " باز کرده بودند ، با تعدادی میخ پیچ تجهیز می کنند ، و در واقع به جای این که سطح کار خود را به حدی برسانند که بتوانند چنین مسیری را صعود کنند ، سختی مسیر را پایین می آورند .  این دوستان هم معتقدند که کارشان در مقایسه با تخریب هایی که توسط معدن کاران و ویلاسازان صورت می گیرد ، چیزی نیست !   

 

بیاییم هریک به مسوولیت شخصی خود بیاندیشیم ، و به آن چه که باید برای محیط زیست انجام دهیم یا ندهیم ، عمل کنیم – خواه دیگران چنین کنند یا نه .