نشست با خانم ابتکار
ساعت ٩:٤٧ ‎ب.ظ روز ۱٦ مهر ۱۳۸٦ : توسط : عباس محمدی

از چندی پیش ، نامه نگاری ها و نشست هایی را با چند سازمان غیر دولتی  در مورد رفتار زیست محیطی شهرداری تهران داشته ایم . خانم کاشفی از جمعیت زنان مبارزه با آلودگی محیط زیست توانسته بود برای امروز ، از خانم ابتکار عضو شورای شهر تهران ( مسوول کمیته ی محیط زیست این شورا ، رییس پیشین سازمان حفاظت محیط زیست ) وقتی برای دیدار بگیرد . در ساعت ۳:۳۰به دفتر ایشان در ساختمان شورای شهر رفتیم ؛ به جز خانم کاشفی ، خانم توسلی دبیر شبکه ی سازمان های غیر دولتی محیط زیست و توسعه ی پایدار ، آقای مهندس بابکی از کانون مهندسان معمار دانشگاه تهران ، و من ( عباس محمدی ) مدیر گروه دیده بان کوهستان  در نشست شرکت داشتیم .  نامه ی زیر را که در برگیرنده ی مهم ترین انتقادهای ما به رفتار زیست محیطی شهرداری تهران است ، به خانم ابتکار دادیم . همچنین ، من رونوشت نامه  به قالیباف ( یادداشت ۸ مهر این وبلاگ ) و تعدادی عکس از عملیات تعریض خیابان ها و قطع درختان در خیابان های شهر( پست ۴ مرداد این وبلاگ ) را به ایشان دادم .

سرکار خانم ابتکار

عضو محترم شورای اسلامی شهر تهران

با سلام ؛

آن قدر از وضعیت فاجعه بار محیط زیست تهران سخن گفته شده که به نظر می رسد واژه ی " فاجعه " تاثیر تکان دهنده ی خود را از دست داده است ! تا چند هفته ی دیگر ، وضعیت " وارونگی هوا " به علت تغییر فصل شدت خواهد گرفت و لابد مسوولان محترم شهر باز هم آمارهایی را از زیاد بودن آلاینده های هوا ارایه خواهند داد . در این میان ، به نظر می رسد که شهرداری تهران تقریبا هیچ اقدام موثری در زمینه ی بهبود ممحیط زیست شهر انجام نداده و یا با پاره ای اقدامات منفی ، تاثیر کارهای مثبت را خنثی کرده است .

در زیر به چند مورد اشکال عمده در خصوص رفتار زیست محیطی شهرداری تهران اشاره می کنیم :

  • بر خلاف وعده های آقای قالیباف که از بهمن ۸۴ تاکنون ، چندبار تکرار شده ، هیچ یک از واحدهای ساخته شده در ترازهای ارتفاعی غیر مجاز تهران تخریب نشده اند . برعکس ؛ در بعضی نقاط ، این ساخت و سازها شدت گرفته اند ( مورد برجسته ؛ دانشگاه آزاد در ارتفاعات شمال غرب تهران ) .

  • اثری از طرح " سامان دهی رود دره های تهران " ، و احیای طبیعت در امتداد دره ها در شهر به چشم نمی خورد ؛ اما طرح بسیار پرهزینه ای در جهت شهری کردن مسیر کوهستانی دارآباد در دست اجرا است . به بیان دیگر ، شهرداری به جای آزاد سازی حریم دره ها و مسیل ها در داخل شهر ، به اجرای پروژه های عمرانی در کوه پرداخته است – حال آن که از کوهستان باید " حفاظت " کرد و نه آن که در آن تاسیسات ( به هر شکلی ) برپا کرد .

  • تعرض های گسترده به فضاهای سبزی که مرزهای ساخت و ساز تهران را مشخص می کرده ، انجام شده است که در آن ها خود شهرداری پیشتاز بوده است ؛ تخریب پارک های جنگلی لویزان و سرخه حصار ، جاده سازی در بخش هایی از پارک جنگلی چیتگر .

  • تعرض اشخاص و نهادهای گوناگون به فضاهای سبز شهر و اطراف شهر با شدت هرچه تمام تر ادامه دارد ؛ ساخت و ساز در پارک ملی سرخه حصار ( تعاونی زیتون ) ، ساخت و ساز در پادگان ها ، ساخت و ساز در فضای سبز بیمارستان ها و پارک ها ( بیمارستان امام خمینی ، مجموعه ی ورزشی انقلاب و ...  ) . به طور قطع ، اقدامات شهرداری در تعرض به پارک ها ( پارک نشاط در منطقه ی ۳ ، پارک سیمرغ در خیابان افریقا ، پارک کودک قلهک ، فضای سبز پل رومی در خیابان شریعتی و ... ) الگویی است برای دیگر اشخاص ؛ همان طور که شهرداری با توجیه اصلاح معابر یا احداث ایستگاه مترو و مانند این ها ، فضاهای سبز را تخریب می کند ، دیگران هم برای خود دلایلی فراهم می کنند .

  • ( ادامه دارد . )