ضربت های « ۱۳۷ » بر پيکر شهر
ساعت ۸:۳٩ ‎ب.ظ روز ۱۱ آبان ۱۳۸٦ : توسط : عباس محمدی

دیروز (10/8/86 ) در حدود ساعت یک بعدازظهر که در بزرگ راه چمران تهران ( پارک وی ) بودم ، در حدفاصل ملاصدرا تا پل مدیریت ، شاهد بودم که تعدادی از ساکنان خانه های مجاور بزرگ راه به حالت اعتراض وارد سطح سواره رو شده و خیابان را بسته و راه بندان مفصلی ایجاد کرده اند ، و صد البته تعداد زیادی پلیس و سرباز هم در آن جا دیده می شد . درب این خانه ها ، با اجرای طرح در دست اجرای تعریض ، هم اکنون فقط حدود دو متر با لبه ی بزرگ راه فاصله دارد ! در چند ماه گذشته هم چندبار دیده بودم که این افراد ، پارچه نوشته هایی را با این مضمون ها که " آقای شهردار ، به فکر ما هم باشید ... " به درختان نصب کرده بوند که البته به سرعت به دست عوامل شهرداری (؟) جمع آوری می شد .

تا آن جا که من می دانم ، این خانه های نزدیک به اتوبان و آن دسته از خانه ها که زیر پل مدیریت ساخته شده اند – و هم اکنون به نام " اسلام آباد " معروف شده – در نخستین سال های پس از انقلاب ، بدون مجوز و بی رعایت هیچ اسلوب مهندسی، ساخته شدند. اما در زمانی به درازای سه دهه هیچ یک از مدیران شهر نخواستند یا نتوانستند ساکنان این واحدها ی معدود را جابجا کنند . امروز هم که شهردار ضربتی کار و محیط زیستی (!) شهر می تواند در یکی دو شب صدها درخت  تنومند را از ریشه درآورد و به جای آن اسفالت بریزد ، بازهم فکری برای این خانه های سست نمی شود و برای ایشان مهم نیست که سیل خودروها در دو متری خانه هایی مسکونی جاری باشد ؛ چنان که برایشان مهم نبود که در بزرگ راه شیخ فضل الله هم پل هوایی از کنار پنجره های چندین خانه بگذزد .

هیچ چیز بدتر از این نیست که بی قانونی بدل به قانون و عرف شود ؛ آن گونه که در شهر ما شده است . اگر بزرگ راه حریم دارد ، پس این همه سال ، این خانه ها و مغازه ها در نزدیکی آن چه می کردند ؟ و اگر آن خانه ها و مغازه ها حقوقی دارند ، پس چگونه شهرداری به خود اجازه می دهد این چنین به حقوق شهروندان تجاوز کند ؟! اما ؛ واقعیت این است که در این ملک ، بی قانونی به رسمیت شناخته شده است و هر کس زورش برسد ، کار خود را پی می گیرد . 

عباس محمدی