دیده بان کوهستان

در برابر کسانی که معتقد به کمک رسانی به حیات وحش هستند ، گاه این پرسش طرح می شود که « چرا؟ مگر شما نمی گویید که طبیعت  بهتر از انسان ها می داند که چگونه خود را حفظ کند ؟ » این پرسش "به طور کلی" گزاره ی درستی را پیش می کشد . به این معنا که  شعور ذاتی طبیعت که با گذر از ده ها میلیون سال انتخاب طبیعی ، سازش ، و جهش ژنتیکی پدید آمده ، بسی بیشتر از عقل خودشیفته ی انسانی می داند که چگونه مهمانان خود را که همانا میلیون ها گونه ی گیاهی و جانوری است ، پذیرایی کند . فراموش نمی کنیم آن چه را که در فرهنگ ما از حضرت سلیمان نقل می شود که روزی خواست با سفره ای رنگین و پر،  از همه ی جانوران پذیرایی کند ، اما هنگامی که فقط یک ماهی بزرگ آمد و با یک "قورت" سفره را پاک کرد ، حضرت تازه دریافت که حتی نمی تواند "دو قورت ونیم" باقی مانده ی آن ماهی را سیر کند ! این حکایت ، اشاره ای است به   توانایی شگفت آور طبیعت در فراهم آوردن امکان زیست برای این همه گونه ی متنوع و پرشمار . با این حال ، در شرایط  کنونی محیط زیست که تقریبا در همه جای آن ردپای پرتاثیر و تخریب انسان به چشم می خورد ، قضیه ای که گفتیم " به طورکلی" درست است ، "به طور مشخص" صورت دیگری می یابد.

 موضوع مشخص این است که انسان تمامی " آشیان های زیستی " زمین را، یعنی تمام مهارت های ویژه ای را که به انبوهی از گونه ها این امکان را می دهد که در کنار هم بزیند ، بی آن که حریم یکدیگر را بشکنند و یکی بتواند گونه ی دیگر را ( نه افرادی از آن گونه را ) از میان ببرد ، اشغال کرده است . این اشغال – که گسترده تر از هر اشغال سرزمینی دیگر به دست بزرگ ترین امپراتوری ها بوده است - نه تنها در اشتهای گارگانتوایی انسان که همه چیز را می خورد ، بلکه در چنگ اندازی به هرنوع سرزمین ، از بلندترین کوه ها تا پست ترین دشت ها و از سردترین نقطه ها تا گرم ترین آن ها ، خود را نشان می دهد . به بیان دیگر ، انسان عرصه ی زمین را سخت بر تمامی گونه های دیگر تنگ کرده است .