انتخابات « دمکراتيک » در فدراسيون فوتبال
ساعت ۱٢:٠۱ ‎ق.ظ روز ٢۱ دی ۱۳۸٦ : توسط : عباس محمدی

 

روزنامه ی ابرار ورزشی ۲۰ دی ۱۳۸۶ در صفحه ی 4 نوشت : « سرانجام انتخابات رییس فدراسیون فوتبال برگزار شد تا شاهد پایان ماه ها خیمه شب بازی در صحنه ی فوتبال کشور باشیم ... با انتخاب کفاشیان ، درحقیقت انگار خود علی آبادی رییس فدراسیون است و بر تمام فعالیت ها اعمال نفوذ می کند . در همین روزنامه ، در صفحه ی 16 می خوانیم : « ... کدام انتخابات ؟ دو نامزد وابسته به سازمان [تربیت بدنی] آمدند و یکی از این دو نفر ، با دستور سازمان کنار کشید تا نفر دیگر «انتخاب» شود . این دیگر اسمش انتخابات که نیست ، هست ؟!»

من ، چندی پیش در ارتباط با انتخابات فدراسیون کوه نوردی ، در روزنامه ی اعتماد نوشتم که پس از شش سال که از تصویب اساسنامه ی جدید فدراسیون های ورزشی می گذرد، هیچ کس نپرسید که این چه جور فدراسیون غیردولتی است که تقریبا همه ی اعضای مجمع عمومی آن دولتی هستند؟! و گفتم که خو کردن و تمکین عموم مردم مان را به شیوه ی مدیریت دولتی ، می توان در ماجراهای فدراسیون فوتبال هم دید که حتی دخالت فدراسیون جهانی نیزنتوانست دو سه نامزد غیردولتی را به رقابت برای ریاست فدراسیون بکشاند (نگاه کنید به یادداشت 28 آبان این وبلاگ) .

اما جالب توجه است که جورج شامپانی ، ناظر فدراسیون جهانی فوتبال ، در انتخابات 19 دی گفته است : « انتخابات فوتبال ایران کاملا عادلانه و در آن دمکراسی حکم فرما بود» (همشهری 20 دی) . در مورد این سخن حکیمانه (!) پیش از هر چیز باید گفت که این سخنی است دیپلماتیک و آغشته به دروغ برای ختم به خیر کردن ماجرای تهدید وتحریم فوتبال ایران که دیگر حوصله ی آقایان فیفا نشین را سر برده بود .، و در عین حال خود را از تک و تا نیانداختن که مثلا فیفا سرانجام حرف خود را به کرسی نشاند . نکته ی دوم اما این است که اگر ما خود نخواهیم ، دمکراسی برای ما از خارج نخواهد آمد ، و آنان که دل به فشارهای خارجی بسته اند ، کمی بیش از حد خوش بین اند . نکته ی آخر – و از همه مهم تر -  این که انتخاباتی کردن فدراسیون های ورزشی ، مطابق نسخه های کمیته ی جهانی المپیک و دیگر تشکیلات مشابه جهانی ، اصلا کوششی برای استقرار دمکراسی به آن معنایی که ذهن ساده انگار ما می پندارد، نیست ! این گونه انتخابات ، فقط تلاش برای سپردن هرچه بیشتر ورزش به دست بخش خصوصی ( باشگاه های انتفاعی ) و دور ساختن آن از آماتوریسم است . به بیان دیگر تبدیل کردن هرچه بیشتر ورزش به " کالا " برای مبادله و سودجویی .

 

عباس محمدی