دیده بان کوهستان

به ما لقب «بزچران» داده‌اند؛ واقعیت اما این است که در منطقه‌ی حفاظت شده‌ی ورجین، ما بیشتر با قوچ و میش(گوسفند وحشی) سر و کار داریم، پس اگر لقبی سزاوار ما باشد، بهتر آن است که «گوسفندچران»مان خوانند! امروز هم 15-14 نفری بودیم (از تهران و لواسان) که در زردبند و گلندوک، علف به کوه بردیم.در مورد ضرورت علوفه‌پراکنی برای حیات وحش، حرف تازه‌ای نداریم، که گفتنی‌ها را پیش از این گفته‌ایم (نگاه کنید به یادداشت‌های مورخ 19 و 17 دى 1386). اما آن‌چه برای ما جالب است، حس دلنشینی است که از دیدن حیوان‌های گرسنه‌ای که به خوردن علوفه‌ها می‌آیند، به ما دست می‌دهد و در ثانی لذت دیدن تاثیر این ‌کار بر اهالی منطقه و گذرندگان از جاده است که گاه زبان به دعا و تحسین می‌گشایند و مطمئناً هر یک از آنان حامل پیامی زیست محیطی به نقطه‌ای از شهر و روستا خواهند شد.

به هر حال، جای همه‌ی کوه‌نوردان جدی و فنی‌کار ومنتقدان متلک‌گو و دیگر دوستان را در هوای برفی امروز که «رُمانس» برنامه را افزون ساخت، حسابی خالی کردیم!