گوسفندچرانی امروز!
ساعت ٧:٥۱ ‎ب.ظ روز ٢٦ بهمن ۱۳۸٦ : توسط : عباس محمدی

به ما لقب «بزچران» داده‌اند؛ واقعیت اما این است که در منطقه‌ی حفاظت شده‌ی ورجین، ما بیشتر با قوچ و میش(گوسفند وحشی) سر و کار داریم، پس اگر لقبی سزاوار ما باشد، بهتر آن است که «گوسفندچران»مان خوانند! امروز هم 15-14 نفری بودیم (از تهران و لواسان) که در زردبند و گلندوک، علف به کوه بردیم.در مورد ضرورت علوفه‌پراکنی برای حیات وحش، حرف تازه‌ای نداریم، که گفتنی‌ها را پیش از این گفته‌ایم (نگاه کنید به یادداشت‌های مورخ ). اما آن‌چه برای ما جالب است، حس دلنشینی است که از دیدن حیوان‌های گرسنه‌ای که به خوردن علوفه‌ها می‌آیند، به ما دست می‌دهد و در ثانی لذت دیدن تاثیر این ‌کار بر اهالی منطقه و گذرندگان از جاده است که گاه زبان به دعا و تحسین می‌گشایند و مطمئناً هر یک از آنان حامل پیامی زیست محیطی به نقطه‌ای از شهر و روستا خواهند شد.

به هر حال، جای همه‌ی کوه‌نوردان جدی و فنی‌کار ومنتقدان متلک‌گو و دیگر دوستان را در هوای برفی امروز که «رُمانس» برنامه را افزون ساخت، حسابی خالی کردیم!