نشست در شورای شهر و موضوع خرگوش دره
ساعت ۸:٠۸ ‎ب.ظ روز ۱٧ اسفند ۱۳۸٦ : توسط : عباس محمدی
گروه دیده بان کوهستان انجمن کوه نوردان ایران ، در کارگروه  مشارکت های مردمی کمیته ی محیط زیست شورای شهر تهران فعالیت دارد . در روز چهارشنبه 15 اسفند ، ما و 30-25 نفر از دیگر فعالان سازمان های مردم نهاد (غیردولتی) محیط زیستی دعوت شده بودیم تا در نشست این کارگروه در ساختمان شورا شرکت کنیم . دستور کار اعلام شده ی نشست ، نهایی کردن مصوبه های پیشنهادی قبلی و نیز بحث در مورد چگونگی همکاری منسجم با شورای شهر بود . اما دکتر اسماعیل کهرم ، رییس این کارگروه ، در ابتدای جلسه گفت که با توجه به قطع گسترده ی درختان در " خرگوش دره " برای ادامه دادن بزرگ راه همت در غرب تهران ، از مشاور شهردار منطقه ی 22 و مدیر امور محیط زیست آن شهرداری دعوت کرده ایم که به جلسه بیایند و در این مورد توضیح بدهند . شیخانیان ، مشاور شهردار منطقه ی 22 پس از مقداری کلی گویی که ما همه طرفدار محیط زیست و مخالف قطع درختان هستیم و حتی " گواهی مدیریت محیط زیستی " ( ایزو 14001 ) هم داریم ، همان بهانه ی همیشگی شهرداری چی ها را آورد که شهر نیاز به خیابان و بزرگ راه دارد و طرح بزرگ راه همت ناقص مانده بود و به هر حال می بایست تکمیل شود ، و ... درختان زیادی قطع نشده و بیشتر آن ها فقط جابجا شده اند. مدیر محیط زیست منطقه ( فکر می کنم نامش کوثری بود ) نیز گفت که ان . جی. او ها عادت دارند به راحتی به کسانی که برای شنیدن انتقاد آمده اند ، حمله کنند و به جای ارایه ی راه و کمک به حل مشکلات ، فقط نق می زنند ( نقل به مضمون). چند نفر از دوستان زیست محیطی ( از جمله دکتر کهرم ، و مهندس نصرتی- از جامعه ی جنگل بانی ایران - )  هم گفتند که سازمان های مردم نهاد ، اصلا مخالف توسعه و پیشرفت نیستند و ما هم دوست داریم که بزرگ راه ساخته شود تا مشکل ترافیک حل شود ، اما با رعایت ضوابط زیست محیطی و قانون ریا، به نحوی که آسیبی به محیط زیست وارد نشود ( باز هم نقل به مضمون ) .به صحبت های دوستان زیست محیطی ، دو اشکال وارد است : نخست این که کار سازمان های مردم نهاد یا غیردولتی فقط گفتگوهای ملاطفت آمیز با مقام های دولتی و شهرداری ها و پیمانکاران نیست ، آن ها باید در بسیاری جاها با ایستادگی در برابر این مقام ها و گروه ها ، تضاد منافع محیط زیست و مردم عادی را با کارفرمایان و مجریان پروژه های بزرگ سدسازی و راه سازی و مانند این ها را نشان دهند . دوم این که اصلا چه کسی گفته است که مشکل ترافیک تهران با ساخت بزرگ راه حل می شود ؟! شاید این سخن عجیب به نظر رسد ، اما با کمی دقت در وضع تهران به سادگی می توان تشخیص داد که علیرغم ساخت ده ها کیلومتر بزرگ راه در 15-10 سال گذشته ، پیوسته ترافیک سنگین تر شده و هر کسی نسبت به گذشته دیرتر به مقصد خود می رسد . در همین چند ماه گذشته ، درختان حاشیه ی خیابان آزادی و بزرگ راه چمران قطع شده و سطح سواره رو گسترش یافته است ؛ در آن قسمت ازخیابان آزادی که به خودروهای سواری اختصاص دارد ، به هیچ وجه شد آمد سریع تر از گذشته صورت نمی گیرد . در چمران هم تعریض سواره رو ( ودوربرگردان ها که آن ها نیز با قطع درختان وسط بزرگ راه ساخته شده اند ) هیچ تاثیری در سرعت بخشیدن به ترافیک نداشته اند . واقعیت این است که تعریض خیابان ها و بزرگ راه سازی ، تمایل به استفاده از خودروی شخصی و در نتیجه ، ترافیک را بیشتر می کند . از این رو ، بهتر است برای روان کردن ترافیک در شهرها، خیابان ها را عریض نساخت ! این ، واقعیتی است که با عنوان " پارادوکس براس " شناخته می شود . به بیان دیگر ، با محدود و پرهزینه کردن استفاده از خودروهای شخصی ، بهتر و کم هزینه تر می توان مردم را به مقصدهایشان رساند ، و البته آلودگی هوا را هم کم تر کرد .پروژه ی خرگوش دره هم مانند پروژه ی تعریض چمران ، بزرگ راه سازی در جنگل های دست کاشت لویزان و سرخه حصار و ده ها طرح مشابه دیگر ، بیش از هر چیز به نفع پروژه بگیران حرفه ای است که سودهای میلیاردی از این رهگذر می برند و هیچ گره ی ترافیکی را باز نخواهد کرد بلکه برعکس ، یک کانون ترافیکی جدید در تهران خلق  و آلودگی های بیشتری را به حلق مردم وارد خواهد کرد .