پاک سازی در خجیر و بقیه ی ماجرا
ساعت ۱٠:٥٢ ‎ب.ظ روز ۳۱ فروردین ۱۳۸٧ : توسط : عباس محمدی

قرار بود که روز جمعه ، از سمت اتوبان بابایی وارد پارک ملی خجیر شویم . ( و « پارک ملی » چه عنوان بی تناسبی است برای منطقه ای که کلکسیون انواع آلودگی ها و تجاوزها است !) اما ، مسوولان اداره ی کل محیط زیست استان تهران که خود دعوت کننده ی ما بودند ، در ساعت 8 شب پنج شنبه اطلاع داده بودند که به درب ساختمان اداره ، در پارک سرخه حصار برویم . از این نقطه ، به جاجرود رفتیم ( در طول راه آن قدر تخریب  شلخته وار و غیرمسوولانه ی جنگل کاری های سرخه حصار - برای ساخت بزرگ راه تهران- آبعلی دیده می شود که بغض گلو را می گیرد ) . پس از آن که مسوولان محیط زیست و ما در برابر دوربین شبکه ی خبر ، چیزهایی گفتیم و آن ها هم فیلم گرفتند ( از ما  سی نفر که در کنار هزاران خروار زباله ، کیسه هایی به دست گرفته بودیم ! و احساس می کردیم که " فیلم " شده ایم )... به پاسگاه سرمحیط بانی جاجرود رفتیم .

عکس از هومن روان بخش
 

درست روبروی این پاسگاه ، بولدوزرها و ماشین های سنگین کوه کنی با سروصدای وحشتناکی به گشودن یک  معبر بسیار عریض برای عبور دادن خط لوله ی گاز مشغول بودند ؛ خط لوله ای که می توانست از کناره ی غربی سرخه حصار و مسیر تلو هم بگذرد و پارک ملی خجیر را تکه و پاره نکند ... اما راحت طلبی و سودجویی پیمانکاران - و شاید عواملی دیگر که منافعی دیگر دارند -  مانع شد که خط از آن جا بگذرد . از پاسگاه  ، با حدود دو ساعت کوه پیمایی ، به " چشمه ی سید رضا " در شرق پارک ملی خجیر رفتیم که در آن جا هم زباله های رها شده وجود داشت . خوشبختانه ، مقدار این زباله ها آن قدر بود که بتوانیم همه اش را جمع کنیم ، و کردیم . در بازگشت هم ، زباله های طول مسیر را تا نزدیکی پاسگاه ، جمع کردیم ، و در نهایت 60-50 کیسه زباله را به جاجرود بردیم .

در مورد این برنامه ، نامه ای به اداره ی کل محیط زیست استان تهران نوشته ایم که متن آن را بعدا در وبلاگ خواهیم گذاشت .