آزادی ، نماد تهران
ساعت ۱٠:۳۳ ‎ب.ظ روز ۱۱ اردیبهشت ۱۳۸٧ : توسط : عباس محمدی

میدان آزادی ، نماد شهر تهران و یک سازه ی خوش پرداخت ایرانی است ؛ در برج آن ، هلال ها و خطوط و دیگر ویژگی های معماری ایران را هر ایرانی عامی - به صورت حسی - و بی نیاز به توضیحات پیجیده ( آن طور که مثلا سازندگان برج میلاد در مورد این یکی می گویند ) تشخیص می دهد . خیابان آزادی هم با چهار ردیف درخت و باغچه ، طرحی از "چهارباغ" های قدیمی ایران بود که البته به تیغ بی ترحم شهرداری و نظریه پردازان سازمان ترافیک آن ، ازبین رفت .

اما ، میدان آزادی را از جهت های دیگری هم می توان نماد یا جلوه گاه صفات برجسته ی تهران دانست ؛ هوای بسیار آلوده ، شدآمد( ترافیک) فوق طاقت بشری ، و البته بی تدبیری در مدیریت شهری . در ارتباط با مورد آخر ، کافی است که به طرح مرمت میدان توجه کنید که چگونه برای ترمیم یک اثر ملی، تمام محوطه ی آن را زیر و رو کردند و حتی نقشه ی اولیه ی میدان را در دو ضلع شمالی و جنوبی به هم زدند . هم اینک می توانید سنگ  فرش جدید را در میانه ی میدان ببینید که کار آن تمام نشده ، تعدادی از آن ها لق یا شکسته شده اند و فاصله ی بین سنگ ها بسیار نامساوی و نامتناسب است ، و این درحالی است که از تعویض سنگ فرش میدان فقط حدود ده سال ، و از « سامان دهی » بالا و پایین میدان برای ایستگاه های تاکسی فقط حدود دو سال می گذرد . از " افتتاح " پروژه ی مرمت ، ماه ها می گذرد و همچنان میدان محل کار کارگران است ! و جالب توجه تر ازهمه این که چمن کاری آن، در چند ماه گذشته چند بار تکرار شده است .

کارشناسان و مدیران و « دانشمندان » وطنی هنوز چمن کاری را یاد نگرفته اند ، اما ادعاها گوش فلک را کر کرده است !