بخش دیگری از مبحث افسانه های سد سازی
ساعت ۱٠:٤۱ ‎ب.ظ روز ٢ خرداد ۱۳۸٧ : توسط : عباس محمدی

* "نیروگاه های آبی تشکیلات اقتصادی کاملا پاکی هستند که با تکیه بر انرژی تجدید پذیر آب ، انرژی الکتریکی تولید می کنند " !(21) . سد سازان با مغالطه ای آشکار و با این توجیه که جریان رودخانه ها همیشگی است و در تولید برق آبی هیچ سوخت فسیلی مصرف نمی شود ، این گونه انرژی را پاک قلمداد می کنند . در صورتی که نخست به دلیل زیر آب بردن جنگل ها و دیگر پوشش های گیاهی که جذب کننده ی دی اکسید کربن هستند  و به دلیل تجزیه ی بقایای گیاهی در آب که سبب تولید متان می شوند ، سدها را نمی توان بی زیان برای محیط زیست دانست  (22) . دوم آن که در ساخت سدها و نیروگاه های آبی ، حجم عظیمی از سوخت ، فلز، ماشین آلات  و بتن مصرف می شود که به هیچ روی " تجدید پذیر " یا پایدار نیستند و تولید و به کارگیری شان مقدار بسیار زیادی گاز گلخانه ای وارد جو می کند . در ضمن ، سد سازان معمولا نمی گویند که این سازه های عظیم و پرمصرف ، عمر مفیدی کوتاه ( در قیاس با عمر نسل ها و طبیعت ) دارند که معمولا  حدود 50 تا 100 سال است (23) . بنابراین ، برق نیروگاه های آبی به هیچ وجه برقی پایدار و پاک نیست . در مواردی ، سدها ممکن است به دلیل نیاز به پمپاژ آب برای رساندن آب به شبکه های آبیاری یا حوضچه های بالادست ، تقریبا تمام برق تولیدی خود را مصرف کنند . و از این بدتر  ، نیروگاه های تنظیمی ( مانند آن چه که در سیابیشه در دست ساخت است ) ممکن است به دلیل نیاز فراوان به برق برای بالا کشیدن آبی که قرار است در ساعت های " پیک مصرف " برق تولید کند ، بیشتر از تولید خود ، برق مصرف کنند .

بیشتر سدسازان و طرفداران سدسازی ، چندان نیازی هم به این نمی بینند که خود را دوست محیط زیست بدانند . آنان ، بیشتر از یک روش قدیمی و عامه پسند استفاده می کنند و " منافع " مردم را مقدم بر منافع طبیعت می خوانند . دکتر رضا اردکانیان ، از چهره های  برجسته و "جهانی" وزارت نیرو ، با پیروی از نگاهی که تقریبا همه ی مدیران کشور دارند – به ویژه سازی شرایط ایران می پردازد . او می گوید : « ... این انسان در مرکز و در شرق ایران هم یک عنصر اصلی از محیط زیست است که باید حفظ شود و برای حفاظت آن باید به طبیعت اش توجه کرد ، و از جمله توجه به طبیعت آن و سیراب نگه داشتن وی است . بحث حفظ محیط زیست در این جا با موضوع دست نزدن به رژیم طبیعی یک رودخانه تفاوت دارد . وقتی ما توانستیم با تغییراتی در اقلیم ، به یک قاره ی سبز تبدیل شویم ، در آن زمان بحث حفاظت محیط زیست اشکال دیگری پیدا می کند و دست زدن به طبیعت تعاریف دیگری پیدا می کند » (24) . ایشان خیلی ساده ، منافع مردم را در مقابل محیط زیست قرار می دهند و به علاوه شرایط ایران را چنان می دانند که دست کاری در طبیعت  آن ضروری و مفید است . از همه ی این ها گذشته ، ایشان و دوستان شان می خواهند با جادوی سد و کانال ، ایران را نه به یک کشور سبز بلکه به قاره ای سبز بدل کنند ! خوب ، چه کسی است که با این معامله ی پر سود مخالف باشد ، جز مشتی طبیعت گرای افراطی و احساساتی ؟! و البته این که در پنجاه سال اخیر نزدیک به دویست سد ساخته شده و کشور به جای آن که سبزتر شود ، خاکستری شده لابد ریشه در علت های دیگری دارد .

نیروی برق آبی پاکیزه نیست ، همچنین به این علت که سدها سبب تخریب شدید تالاب ها و گسترش بیابان و شوره زار در پایین دست می شوند ؛ خشک شدن هامون در سیستان ، خشک شدن گاه به گاه دریاچه ی بختگان ، رو به  خشکی رفتن دریاچه ی اورمیه ، محتضر شدن تالاب گاوخونی ، و مانند این ها ...  تصور "پاک" بودن دامن انرژی برق آبی از آسیب رسانی به محیط زیست را ناممکن می سازد .