"برج های آب " رو به خشکی می روند
ساعت ۱۱:۱٧ ‎ب.ظ روز ۱٠ شهریور ۱۳۸٧ : توسط : عباس محمدی

سیاست « بخوابید ، شهر در امن و امان است ! »

 

حاکمان  به طور کلی، و دولت مردان ما به طور خاص ، تمایل دارند که اوضاع مُلک خویش را همیشه روبراه و آرام نشان دهند . این بدان علت است که دولت ها اصولا ارزش وجودی خود را در « حفظ نظم و امنیت » می دانند ؛ و این که اگر شمشیر آنان بالای سر اجتماع نباشد ، سنگ روی سنگ بند نمی شود . گذشته از این که دولت قدرتمند ( زورمند ) خود شاید امنیت شهروندان را بیشتر از هر چیز دیگر تهدید کند ، جای پرسش است که با تظاهر به عادی بودن اوضاع ، جز آن که خود را گول بزنند و خطر را دست کم بگیرند ، و جز آن که مردم را از اصلاح وضع موجود بازدارند ، چه چیزی به دست می آورند ؟!

در ایران ، دولت در مورد مسایل طبیعی مانند وضع دهشت بار زیستگاه های حیات وحش ، تخریب منابع طبیعی ، خطر مرگبار زمین لرزه ، سیل ، خشک سالی ، و مانند این ها « سیاست تلطیف فاجعه » را پیش گرفته تا شاید هم خود را توجیه کند و هم مانع تحریک عموم ( به قول خودشان : تشویش اذهان عمومی ) شوند .

نمود بارز این سیاست را می توان در شیوه ی برخورد دولت با موضوع کم آبی های امسال دید ؛ در حالی که 6-5 ماه است  کشور ( حتی استان های حاشیه ی دریای خزر ) در آتش خشک سالی می سوزد ، تا جایی که تالاب (!) امیرکلایه در گیلان هم گرفتار آتش می شود، در تهران اما بیشترین تلاش ها صورت می گیرد تا آب جیره بندی نشود و مردم مجبور به تغییر الگوی مصرف خود نشوند . به بیان دیگر ، در همچنان بر پایه ی « مدیریت عرضه » ی آب می چرخد تا این سرمایه ی ملی هم مانند نفت و گاز و جنگل و مرتع و خاک کشور خوراک مردمی شود که لازم نیست چندان به فکر آینده باشند و اصلا لازم نیست زیاد فکر کنند !

دو روز پیش به دشت لار رفته بودم تا با یکی از دوستان به قله ی چپکرو صعود کنم . رودخانه ی لار که یکی از سه منبع اصلی تامین آب تهران است ، فقط در حد یک جویبار – به عرض حدود یک متر تا یک و.نیم متر – جاری بود . به نظر من سازمان آب باید با تهیه ی فیلم از این رودخانه و دیگر رودهای کشور ، بارها و بارها از فاجعه ی عمیقی که ناشی از تغییرات اقلیمی + بدمیریتی همه جانبه است و مملکت را سخت تهدید می کند ، سخن بگویند نه آن که تمام تلاش خود را به کار ببندند تا باری به هرجهت ، این تابستان را هم پشت سر بگذارند .