شعار شهر ما : زنده باد ساخت و ساز ! (2)
ساعت ۱٠:۳٥ ‎ب.ظ روز ۱٧ شهریور ۱۳۸٧ : توسط : عباس محمدی

در ویژه نامه ی یادشده ، نویسنده از « گذرگاه های دل پذیرتهران ... که به همت سازمان پارک ها و فضای سبز ایجاد شده » سخن گفته و هشت مورد از این بزرگ راه ها را نام برده است که ما می توانیم با راندن خودرو در آن ها « از موهبت الهی طبیعت ، بهره مند » شویم . این هشت مورد ، چنین اند : بزرگ راه زین الدین تقاطع پارک لویزان ، بزرگ راه چمران تقاطع نمایشگاه ، بزرگ راه نیایش تقاطع ولیعصر ، بزرگ راه یاسینی ، بزرگ راه مدرس تقاطع پارک طالقانی ، بزرگ راه یادگار تقاطع فرحزاد ، بزرگ راه بابایی تقاطع پارک لویزان ، بزرگ راه حکیم تقاطع پارک پردیسان . شاید کسانی که در تهران نبوده اند یا وضع چند سال پیش مکان هایی را که سازمان پارک های شهرداری برای ما  بدل به « بزرگ راه های دل پذیر» کرده به یاد نیاورند ، باور کنند که به راستی آقایان با ساختن این بزرگ راه ها طبیعت سازی هم کرده اند . اما واقعیت تلخ ، به رغم این دروغ پردازی بزرگ ، این است که به جز بزرگ راه مدرس ، هفت مورد دیگر با تجاوز به داخل پارک ها و جنگل های مصنوعی که از سال ها پیش انقلاب وجود داشته اند ، آسیب های جدی بر حریم سبز شهر وارد کرده اند . بزرگ راه های زین الدین و بابایی دو سمت جنوب و شمال جنگل مصنوعی لویزان را قیچی کرده اند . در طرح تعریض بزرگ راه چمران ، هکتارها فضای سبز دو سوی این « باغ راه » نابود شد . بزرگ راه نیایش و خروجی های آن در حوالی مجموعه ی ورزشی انقلاب ، آسیب های چشم گیر به فضای سبز این ورزشگاه زد . بزرگ راه یاسینی ، همان گونه که در ویژه نامه آمده ، از دل پارک جنگلی سرخه حصار عبور کرده است . بزرگ راه یادگار ، بافت سنتی باغ های فرحزاد را زیر و رو کرد . و بزرگ راه حکیم ، پارک پردیسان را که قرار بود به عنوان بخشی از فضای طبیعی تهران حفظ  شود ، دو شقه کرد . به جز این ها می توان از بزرگ راه همت گفت که در غرب تهران ، از میان باغ های کهن سال توت رد شد ؛ و همچنین از بزرگ راه آزادگان ( کمربندی تهران ) که از کشتزارها و موستان های شهریار عبور کرد و در طرح جدید تعریض ، فضای سبز وسیع میان آن هم نابود شد .

نه فضای تهران اجازه می دهد که با این روند سرازیر شدن خودروها به شهر ، با خیابان سازی  ، به شدآمد روان دست یابیم ، و نه هوای این شهر می تواند با خودپالایی به حد استاندارد برسد . فقط و فقط با محدود ساختن استفاده از خودروهای شخصی می توان به این هدف ها رسید ؛ چرا پس از سی سال که برای مرکز شهر "طرح ترافیک" تعیین شد ، این محدوده را گسترده تر نمی کنند ؟ لابد مونتاژ کنندگان و واردکنندگان خودرو که سایه شان بالای سر ما است و با هزار جور امتیاز که به خرج ملت و از کیسه ی درآمد نفت می گیرند ، ادعای تولید ملی و ایجاد شغل  دارند ، و لابی قدرتمند ساخت و ساز گرایان که در شهرداری و دولت نفوذ دارند ، مانع اجرای  این گونه طرح ها هستند ؟!

 در این میان ، آن چه البته به جایی نرسد ، فریاد کسانی است که فرو دادن یک نفس پاکیزه را نخستین حق طبیعی انسان ها می دانند . همشهری 12 مرداد ، از قول سید جعفر تشکری هاشمی معاون شهردار تهران در امور حمل و نقل و ترافیک ، نوشته بود : « مشکلت متعدد اقتصادی و معیشتی ... و دست و پنجه نرم کردن با مشکلات جدیدی مانند قطع برق ، باعث شده مشکل قدیمی آلودگی هوای تهران از یادمان برود . [این در حالی است که ] هوای آلوده سلامت شهروندان را مورد تهدید جدی قرار داده » است .  اما اگر این فراموشی ، در سوی مردم عادی ناشی از گرفتاری های روزانه است ، در سوی مدیران عالی رتبه فقط " تجاهل العارفی " است که علت آن ذینفع بودن در ساخت و سازهای پایان ناپذیر و غالبا پرزیان است .