شعری برای البرز
ساعت ٩:٤٤ ‎ب.ظ روز ۸ مهر ۱۳۸٧ : توسط : عباس محمدی

البرز ای بلند سرافراز روزگار ...

 

شاید که بپنداریم کوه های زیادی دیده ایم ، گاه شود که غره شویم به آن چه که خوانده ایم ، یا به این که نویسندگان و فرزانگان پرشماری را می شناسیم . اما ،زمانی پیش می آید که با پیش آمدن ماجرایی چشم مان باز می شود که : نه ! چیز زیادی ندیده ایم و چیز زیادی نمی دانیم و کسی را نمی شناسیم ... باید افتاده تر از این ها باشیم ! هنوز بسیار جاها هست که ندیده ایم ( و فرصت نخواهد شد که ببینیم ) ، بسیار چیزها است که نمی دانیم ( و نخواهیم دانست ) ، و بسیار بزرگان هستند که نمی شناسیم . باید فروتن بود ، از هر فرصتی برای بهره بردن از بزرگی ها و زیبایی ها سود جست ، و مترصد بود که هر لحظه شاید لحظه ی آشنایی و دیدار باشد که از دست دادن آن جبران ناپذیر خواهد بود.

 

امروز ، به تصادف وارد یک کتاب فروشی کوچک به نام « فرزاد» در خیابان بهبودی تهران ( پایین تر از نصرت ) شدم ؛ پس از دو سه کلمه ی اولی که با کتاب فروش مبادله کردم ، دریافتم که با مرد بزرگ و فرهیخته ای روبرو شده ام ، دانشی مردی که متاسفانه تا آن لحظه بخت شنیدن سخنان و خواندن کتاب هایش را نداشتم . علی سربندی نام دارد ، متولد 1315 در اراک است و چندین کتاب تالیف کرده است . از کتاب هایش که در آن جا دیدم ، یک « سه گانه » است که جلد اول آن ، اصفهان بهانه بود ، ایرانم آرزوست ، نام دارد . عنوان جلد دوم ، ایران بهانه بود ، انسانم آرزوست، می باشد و جلد سوم ، چنین نامیده شده : دیگر بهانه نیست ، آنم آرزوست ( با اشاره به حافظ :  شاهد آن نیست که مویی و میانی دارد / بنده ی طلعت آن باش که آنی دارد ) . در این سه کتاب ، فراوان ماجراهای تاریخی ، نکته های ادبی ، و لطایف اجتماعی ، با سبکی شبیه به سبک استاد باستانی پاریزی که تاریخ کسل کننده را به زبانی شیرین و پر کشش خواندنی می کند ، آمده است . با کمی گفتگوی بیشتر ، دریافتم که آقای سربندی مانند بسیاری از دیگر ادیبان و فرزانگان ، دوستدار طبیعت و اهل پیاده روی و کوه پیمایی است . در کتاب شعر او با عنوان گلبانگ سربلندی غزلی پر احساس یافتم که به زیبایی هرچه تمام تر ، رشته کوه البرز را در شمال تهران توصیف می کند ؛

                                       

                                                     شهر پر کرشمه  

           البرز ای بلند سرافراز روزگار                          ای مانده از گذشته ی دوران به یادگار

             در پهن دشت دامن سبز تو خفته بود                   تهران نازنین چه زیبا و با وقار

             شهری پر کرشمه و طناز و دل فریب                  چشم هوس به دیدن رویش در انتظار

             از قله ی غرور تو خورشید مهربان                   تابد فروغ مهر به دشت و کوهسار

             شب ها بر آسمان پر از رمز و راز آن                 ماه و ستاره بس درخشان و بی شمار

             جاری ز چشمه های خروشان قلب تو                  آب زلال زمزم و کوثر به جویبار

             باد صبا نسیم گل و لاله می دهد                          دل در هوای پاک تو پیوسته بی قرار

             افسوس و صد دریغ که آلوده کرده اند                 این بهترین فضای دل انگیز این دیار