موضوع پناهگاه سازی روی توچال
ساعت ٧:٢۳ ‎ب.ظ روز ٧ دی ۱۳۸٧ : توسط : عباس محمدی

پناهگاه فلزی توچال را جمع کنید !

 

تقریبا تمامی عرصه ای که به نام تهران شناخته می شده -  و چندین برابر آن، عرصه ی ده ها روستا و چند شهر نزدیک به تهران – به زیر ساخت و ساز رفته است ؛ آن هم ساخت و سازهایی غالبا بدقواره و بیگانه با میراث فرهنگی و طبیعی این محدوده . در این آشفته شهر آلوده ، به گفته ی طلایی دکتر پرویز رجبی ( ایران شناس برجسته ) « البرز آبروی تهران را خریده است » و چشم انداز توده ی توچال از این رشته کوه  ، جلوه ای به شهر داده که جور بسیاری از بدمنظری ها را می کشد .

خبر یافته ایم که گروهی تصمیم گرفته اند بر روی قله ی توچال ، پناهگاهی دو طبقه به مساحت حدود 180 متر مربع بسازند و هزینه ی  آن را هم از محلی تامین کرده اند . خوشبختانه ، قالیباف شهردار تهران موضوع را به « کمیته ی کوهستان » شهرداری منطقه ی 1 ارجاع داده و این کمیته هم با دعوت از چند گروه و باشگاه کوه نوردی ، فدراسیون کوه نوردی ، طراح ساخت پناهگاه ، اداره ی منابع طبیعی شمیران ، چند انجمن ، و ... در حال بررسی قضیه است .

در نخستین نشست در این مورد ، به جز شخصی که به دفتر قالیباف رفته و طرح را پیشنهاد داده ، یکی دو نفر دیگر هم موافق ساخت پناهگاه بودند و دلیل شان هم این بود که پناهگاه می تواند به کم تر شدن خطر مرگ و میر یا آسیب های کوه نوردی کمک کند و همچنین یک نیاز جمعیت انبوهی را که در روزهای تعطیل به توچال می روند ، برآورده کند . اما ، بیشتر حاضران از جمله نمایندگان چهار باشگاه و انجمن کوه نوردی حاضر در جلسه ، مخالف این طرح بودند . دلیل های آنان این بود که اولا نمی توان هیچ رابطه ای بین پناهگاه و کم شدن خطر کوه نوردی ملاحظه کرد ، بلکه برعکس بیشتر تلفات کوه های ایران در حول و حوش پناهگاه ها یا در راه رسیدن به آن ها رخ داده است . دوم این که بیش از نود درصد مردمی که برای کوه پیمایی به شمال تهران می روند ، در محدوده ی زیر 3000 متر پیاده روی می کنند و نیازی به تاسیسات در بلندی ها ندارند . سوم این که قرار نیست که کوهستان را شهری و تجهیز کنیم تا همه به کوه بروند ، بلکه باید به کسانی که قصد صعود به ارتفاعات را دارند ، یاد دهیم که چگونه و با چه وسایل مناسب شخصی چنین کنند . دست آخر و بسیار مهم این که « ظرفیت برد » توچال اشباع شده است و باید به جای بارگذاری بیشتر بر این محدوده ی طبیعی کوچک ، فکری برای پاک سازی منطقه ، موضوع زباله ی رستوران ها و پناهگاه های موجود ، تخریب های ناشی از فعالیت تله کابین ، مضوع قضای حاجت ده ها هزارنفری که هر هفته به این کوهستان می روند ، و ... کرد . نکته ی دیگری که مخالفان ، به آن اشاره کردند ، این بود که اگر به فکر ایجاد امکانات برای کوه نوردی هستیم ، چرا نمی آییم سالنی در شهر برای راه اندازی مرکز اطلاعات و کتابخانه و اجتماعات کوه نوردی تاسیس کنیم ؟! غم انگیز نیست که در شهری به این بزرگی ، چنین جایی نداریم ؟!

در میان حاضران ، عباس محمدی مدیر گروه دیده بان کوهستان انجمن کوه نوردان ایران گفت که طبق مصوبه های شورای شهر تهران و شهرداری ، ساخت و ساز در منطقه ی 1 تهران از ارتفاع 1800 متر به بالا ممنوع است . او همچنین با اشاره به این که ساخت پناهگاه بر روی قله بدون موافقت اداره ی منابع طبیعی ، منع قانونی دارد و این اداره هم باید در چارچوب وظیفه ی حفاظتی خود و اجرای مقررات قرق دامنه های جنوبی توچال که از سال 1372 وضع شده ، از هرگونه تخریب ( و البته چرای دام ) در منطقه جلوگیری کند ، یک پیشنهاد هم داد : بیاییم پناهگاه فلزی قله ی توچال را  جمع کنیم و فقط جان پناه سنگی را که یادمانی مربوط به تاریخ کوه نوردی به شمار می آید و تخریب منظر هم بر روی قله ایجاد نکرده حفظ کنیم . به این ترتیب ، بلندترین نقطه ی تهران ، دست کم به صورت نمادین از ساخت و ساز در امان خواهد بود . اگر ضرورتی باشد ، می توان در گفتگو با شرکت تله کابین فضایی  را برای ساخت پناهگاه کوه نوردی در نزدیکی ایستگاه هفت در اختیار گرفت .